Zadelpijn

MONSTERVERSLAG. WIE HAALT HET EINDE?

2008-12-20T11:35:00.027+01:00

Beste mensen! Een recordverslag werd hier neergezet als laatste big bang!! k Zou daarom voorstellen om het af te printen! Het is winter dus leesvoer mag er zijn!

Weg van Wenen!(aantal interpretaties?)
Nadat onze ledematen volledig waren vastgezuurd door het experimenteren op de eenwielers van Wendy en Ronja (De twee Zwitserse dochtertjes van Conrad en Hicki, Conrad de broer van Dolf, Dolf de man van Leen en Leen de moeder van Berten) namen we onze vertrouwde stalen rossen terug ter handen. We vertrekken per 2-wieler langs de Helenaroute! Lichtgeladen (Met veel dank aan Fons en Gree! (De ouders van Dolf en Conrad... voor de rest vd linken; cfr. hierboven.))

slingert de weg ons langs een ruige route door een kloof.

Onze route vervolgde zich, gekneld tussen water en de ijzeren Rijn; die zich nu al laat gelden. Het is moeilijk een kampeerplaats te vinden en zo dacht ook een rondtrekkende kanoër die ons fietspad had omgebouwd tot zijn overnachtingsplaats. Plots zien we een uitweg. Of eerder; Jasper ziet een tunnel onder een brug, wat ons steil omhoog de bossen in leidt.We laten onze fietsen achter en verdelen ons over het ruwe terrein om toch een vlakke plek te zoeken. Wanneer ik terug kom van men speurtocht doet Jasper al van ver teken stil te zijn. Een vos wordt voor me uitgejaagd en staat nu tussen ons in met z'n pluimstaart boven het dik struikgewas uit. We zien hem daarna het spoor oversteken.

We settelen ons na een felle klim door doornen en brandnetels in een gigantisch open veld.

Dag na dag lijken we ons meer thuis te voelen. De sfeer v h thuiskamperen ligt al volledig in dit veld. Het enige wat het niet huiselijke nog verraad is de afwezigheid van vogelkers.

Boskakken loopt stilaan spaak door de stijgende hoeveelheid muggen. Na een zoveelste poging nemen we een duik in de Donau en racen tegen elkaar door stroomopwaarts te zwemmen. We zijn kapot en gelukkig onze vertrouwde benen weer te kunnen gebruiken, fietsend langs de oevers vd Donau.
Naast weke armen blijken onze fietsonderdelen stilaan ook deze toestand bereikt te hebben. Men voorrekje begeeft het. Een stang is los doorgebroken en de tweede is komende met als nakend gevolg dat het rek naar voor zou schieten en een felle rem geven met wederom als finale reactie: een katapultatie van men lijf (Wat ik graag nog even zou willen sparen).
Oplossing: TER VOORKOMING VAN KATAPULTATIE
Neem: -1touw (half verteerd en vochtig)

-1 vers takje van de es
en monteer alles tot een consistent geheel. Tot zelfs het rotte touw, na zoveel breuken in staat is blijnen te geven.
Middageten in een hondenpoepweide en plassen met uitzicht over de Donau en haar vissers en vice versa

WIJ CIJFERNEUKERS

We worden gedwongen door de opkomende stormwind een slaapplaats te zoeken. Berten vindt een perfect plaatsje aan het einde van een verlaten bosweg. We houden halt en Bertens ogen twinkelen! Hij tracht zijn mondhoeken nog normale vorm te laten aannemen maar we kennen elkaar te goed:
B(zo droog mogelijk): Hoeveel km schatten jullie dat we vandaag afgelegd hebben?

J: Het moet veel zijn, heel veel.

F:Haha, ge kunt het aan heel uw houding zien dat het veel is.

B: Nee, nee, ge moet rekening houden met die duik in de Donau en dat rekje van Fraukje dat we hebben moeten repareren...

J: 'k Schat 135
F: 122B: 147 km gefietst en 7 uur en 21 minuten. We schrikken ons rot en voelen ons ter zelfde tijd echte cijferneukers dat we daar belang aan hechten. Met stormwind rond de tent slapen we op de open plek in het bos. Voor Passau.

De dag start al direct met reparatiewerken. Jasper zit me te jennen en ik rem eens goed om duidelijk te proberen maken dat't genoeg is geweest. Maar zijn reflexen laten het deze keer afweten en hij ramt men volledige achterspatbord kaduul.
Na heel wat wringen en raparatiewerken met het verrotte vochtige touw (cfr. reparatie voorrekje) pedaleren we weer verder.

RAMANASDAG
Berten en Jasper gaan samen de Lidl te lijf en komen stralend buiten en overhandigen me officiëel en fier hun vangst: Een mega grote ramanas!!!!"We hebben de allergrootste uitgekozen en hij kostte nog geen 50 cent" "én", voegt Berten nog toe: Vanonder is er een stuk afgebroken dus heb ik een ander stuk meegenomen! In de omtrek van de Lidl parking hebben de klanten al de schunnigste fantasieën terwijl 2 onschuldig staan te stralen met hun vangst.
UIENDAG
Het volgende waar we een overdosis aan kopen zijn uien. We starten in eenzelfde winkel met -1 zak uien
-gedroogde geroosterde uien
-pijpajuin
-ajuinkruidenkaas
meer volgt!
We fietsen in speedtempo door om vOOr sluitingstijd in Regensburg te zijn. Om indruk op Berten en Jasper? te maken fietst een meisje de godganse tijd voor, tussen en achter ons en rept zich blijkbaar ook als een speer in rotvaart naar Regensburg. De kaartenhandel is gelukkig nog niet gesloten en verschaft ons de kaart van Kelheim tot Rothenburg.

Het meisje is verdwenen en ik ben haar dankbaar want met wat concurrentie trapt ge dubbel zo hard. We maken nog een stadswandeling door het prachtige Regensburg.

JASPER! EINDELIJK VERLOST VAN DE VLOEK! (cfr. verslag 3? van Marokko?; of voor de trouwe lezers met een goed geheugen!)
Zondag is een klassieker als de dag ZONDER ETEN. We fietsen naar Kelheim zonder kaart (op fotografisch geheugen) en vinden nog peperduur eten bij een bakker; UIENBROOD en gebakjes!

We eten de taartjes (bij gebrek aan beleg) met veel brood maar hebben nog steeds weinig te eten en veel uien! Die avond duiken we een minibos in tussen de velden. Doorheen dit minibos stroomt een gewone rivier met megavissen. Berten raapt het karige eten bijeen en weet het samen te flansen tot een heerlijke maaltijd met curcuma. Jasper werpt een lijn uit omdat de honger ver van gestild zal zijn na verorberen van het aanwezige eten.
Hij vangt een vis. (jep een schitterende spanningsboog van het verhaal) Zo'n prachtig glimmend exemplaar, groot, fier met zoveel spiegeltjes en kleurschakeringen. Nu ziet hij er nog zo gezond en levendig uit en straks zal hij dood in onze pan liggen.
(Instructies: HOE VANG IK EEN VIS MET EEN BROOS DRAADJE-verdere uitleg bij Jasper maar neem in elk geval een soepele tak. Het beste van de es. Heb je beet? geef een klein snokje, geef mee met de vis zodat de lijn niet breekt en trek de vis als hij moe is, langzaamaan tegen de kant en raap hem met de handen uit het water.)
Jasper helpt de vis naar de andere wereld op tedere en efficiënte wijze (slag net achter het hoofd) en nu is het mijn beurt om de vis te kuisen. Haaien kuisen, duif kuisen,... maar deze vis deed me het meest moeilijk krijgen. Telkens wanneer ik hem op bepaalde plaatsen aanraakte begon hij terug te spartelen. Ik keek Jasper aan en hij zag dat ik het niet goed zag zitten. Hij verzekerde me dat de vis dood was en dat het enkel stuiptrekkingen waren. De vis spartelde nog geregeld wanneer ik hem van zijn schubben ontdeed. De schubben vielen in het water en waren nog lang helder te zien, schitterend op de bodem van de rivier. Nadat de vis nog een keer uit m'n handen was geglipt na een zoveelste stuiptrekking nam Jasper hem van me over en sneed de halswervels door en gaf hem aan me terug. "Nu kunt ge der zeker van zijn dat hij dood is."
Vele stuiptrekkingen en aanwijzingen van Jasper later was de vis gekuist en Jasper fileerde hem en Berten bakte hem op. We hadden honger, waren de vis zeer dankbaar en het smaakte!
Krrrrrrrrrrrraaak scheurt door de avond. Een boom zijn laatste vezels werden doorgeknaagd door een bever.

's Avonds staan we te wachten tot de leden van een kleinschalig famliefeestje de andere kant uitkijken.Wanneer we denken dat het zover is, duiken we zo snel we kunnen het bos in. Daar zitten we in het midden van felgroene wilde natuur vol begroeiing in elke hoogte en vol besjes. Berten oogst er veel van en komt ons voeden. Hij struint van struik met aalbessen, naar bramen en ontwijkt de belladonna. Die avond frituren we heerlijke mozarellabaksels.

REGENWINDREGENWIND (op kop)We fietsen doorheen Rothenburg: Een prachtige stad! vol authentieke huisjes met veel hout, gekleurd leemwerk en oude daken. We bezoeken ook een kerk die rechtgroeit. Door kabels aan te spannen moet de kerk langzaam uit zijn verzakte toestand getrokken worden.We vorderen snel en moeten alweer een nieuw fietsboekje kopen in de boekenhandel van Rothenburg. Rothenburg-Wertheim.Die avond ontspruiten dé ideeën om Lidewij (toekomstig jarige zus Fraukje) mee op fietstocht te nemen. Berten startte hiermee en tekent de gehele aangepaste fiets uit.Deze werd opgestuurd voor haar verjaardag. Het wordt een fiets met -stootbumper voor de koeien -een kiwiplantage -schoenenrek achter haar fiets-wasknijper voor onze geurtjes-stijlvolle rok met ingebouwd zonnepaneel-make-up koffer-transparante zonnehoed voor natuurlijke blondering-taarten en koekjesoven (voor ons)-dubbele spiegel; voor zichzelf en achteruit-muziekdoos als bel-wisselbare buitenbanden in verschillende kleurtejs-serviestas-click pedalen voor hoge hakken-fietspomp als vriendinAls bumper niet werkt, koeienfluit! ; kan ook dienst doen als stoomboot of dwarsfluit!
We willen lidewij de volgende keer enorm graag mee!!!... voor meer info kan u nog steeds terecht bij Berten en Lidewij.
Jasper construeert ook een prachtig kaartje maar ik kan het jullie niet overbrengen want het is achter de piano gevallen. Het was een zalige tekening van Lidewij haar uitdrukking bij de thuiskomst van haar gezuster F.
Mijn kaartje staat nog op de piano dus kom maar af!

In Wertheim kopen we een nieuwe route die we er ook weer snel doorjagen. Lidewij haar verjaardag lokt!
We fietsen langs de Tauber waar boten passeren die golven maken. Prachtige wegen door bossen doen ons verdwalen. We volgen tijdelijk een geïmproviseerde doorsteek om Frankfurt te omzeilen!
ACTIE REACTIE (e Hannes)Die dag stonden we vroeg op. De dag krachtig ingevlogen. Te krachtig.Berten vliegt uit de bocht wanneer hij in het natte hoge gras afdaalt én EEN BOCHT neemt.
RESULTAAT VAN DEZE TE NIET DOENDE ACTIE.-Een berenklauw van een wonde door de tandwielen van zijn ligfiets.-De stuurbout van het onderstuur is zo verwrongen dat navigeren zo goed als onmogelijk is. Na enig overleg en wondinspectie besluiten we toch verder te fietsen met een minimum aan bochten.
REMAGEN
De Remaagse fietsenmaker raadt ons aan zo verder te fietsen. 'Nu is het toch niet ver meer en bochten kunnen pakken is toch niet zooo belangrijk hé!''De schroefdraad van uw kader zal nu al beschadigd zijn. Wanneer we er zo'n bout uit draaien is die schroefdraad volledig naar de genou en is't ipv met onderstuur, zonder stuur.'
Berten ziet de hachelijke klus om geen bochten te kunnen nemen en puur met gewicht te sturen niet zitten en informeert verder.Er zou een ijzerwinkel zijn; links, 2e viaduct link, groot rond punt; links op de hoek. Rechts een Lidl.OPSPLITSINGDe rolverdeling komt tot een goed einde en we sturen ons een weg door het prachtige Eifelgebergte met vele authentieke dorpjes.
Wanneer we s'avonds de eerste plakkaat met Nederlands opschrift zien nemen we vol genot een uitgebreide pauze vOOr;
GEMACHTIGDE OPZICHTERS ZIEN TOEDAT DERDEN HIERNIET PÊCHEREN
Hoe langer we genieten van dit prachtige plakkaat, des te meer we ervan overtuigd zijn dat we nu wel een mijlpaal hebben bereikt.Jasper en Berten gaan afwisselend kijken en die nacht slapen we in een iddyllisch Gimli-landschap met vlak langs de tent een soort van lichtgevende sprookjesachtige Gimlitrein (voor de niet kenners: zie Japanse animatiefilm) die op onregelmatige uren door 'ons' ruig stukje natuur komt rijden.Voor de passagiers in de trein zijn we onbestaande en dat maakt des te meer dat wij drieën in een andere ireële wereld leven. Ver van de gangbare.Onze zoektocht naar een frituur loopt bijna vast door het stuiten op vele kebabzaken. We staan versteld van de vele Vlaamseleeuwstickers op stroomkasten en verkeerspalen.De FRIETEN smaken enorm! Maar het bestellen liep absoluut niet zo gesmeerd ald de frieten die door onze keel gleden!Ik had nooit gedacht dat ik het zou verleren Nederlands te spreken tegen 'vreemden'. 'Een groot pak frieten met zigeunersaus' klonk zo verwrongen dat ik het voor de dame enkele keren moest herhalen.Ik dacht;'Mocht ik het maar in het Engels zeggen'
Ik wisselde blikken uit; links, rechts "van kunnen jullie dit niet voor mij overbrengen?" Maar dan raapte ik al men moed bijeen en sprak voor een derde keer, zeer traag; 'Een groot pak frieeeten met zigeunersaus.'De madame knikte en we konden gaan zitten.
Was de oorzaak -het te lang wegzijn van huis en taal? -de minachting voor een vrouw in het Midden-Oosten wanneer ze in het openbaar spreekt? Daar was het heel vaak ongeoorloofd dat ik de weg vroeg, informatie vroeg of het woord nam bij het inkopen doen wanneer er een man bij was. Water vragen was er voor mij ook niet meer bij.

Het spreken was ook een barrière wanneer ik thuiskwam;-Tegen anderen spreken, buiten ons gedrieën.-Nederlands spreken-Een verhaal opbouwen
De eerste Belgische nacht werd een kikkerplaats langs een grachtje en langs de andere zijde het Albertkanaal. Voor de Belgische ochtend wilden we fris zijn! We wasten ons en namen iets nieuws uit onze kleerkast. In de supermarkt vielen we van de ene verbazing in de andere: Ik (Fraukje) en Berten gingen winkelen. Wat is dat hier? Speculoospasta?
Whow sjiek, laai maar!We kochten hem toch niet omdat hij wel erg duur was en het brood! Zo duur!'Al België zo is, hoe gaan we dan nog kunnen eten', vroegen we ons af.
We picknicken langs het Albertkanaal, zittend op banken waar 'Hou A stad schoon' staat terwijl keuvelende Vlaamse dames af en aan rijden.Belgische coureurs in hun fluopakjes zoeven voorbij.Is dit wel werkelijk? Zijn we echt thuis aan het komen? Klopt die wereldatlas dan toch dat wanneer we de middellandsezeekust volgen we terug Europa bereiken /België/Antwerpen/Kapellen?
Er is toch iets veranderd in de blikken van passanten. Kijken ze nu naar ons?
Plots een luide brul uit een zwerm coureurs: 'GOLLE STA IN DE GAZET VAN ANTWERPEN!Velen kijken ons geïnteresseerd aan. Te geïnteresseerd? We zijn helemaal in de war!
Om het thuisfront te bedanken is Berten reeds van Duitsland bloemen en planten aan het verzamelen, zodat zijn long low vehicle meer en meer begint te lijken op een combinatie van een rijdende botanische tuin en een pippilangkousmobiel. Alles schone planten worden zorgvuldig uitgestoken met ons enige bestek en in onze enige (doorgesneden) waterflessen gestopt. Met de kookpot scheppen we water uit het Albertkanaal om ze niet te doen uitdrogen en Berten drapeert een vuile vochtige sok met fles rond een plantje dat er triestig uitziet. Het is er zo bevenop! Je zou voor minder.
We racen in hoog tempo langs het Albertkanaal. Industrie en herinneringen aan Hannes glijden voorbij.We gaan te snel. Antwerpen nadert al en het is NOG LICHT. Bij klaarlichte dag en rond het spitsuur zitten we vlakbij Antwerpen en niemand weet dat dit nog maar de 14e juli is! We willen vluchten voor alle blikken en duiken de Schotense vaart af om ons te verbergen. De spanning stijgt en wij drie vallen zo hard op! Maar niemand mag ons zien. Nu nog niet. Pas over enkele dagen moeten we afgemat aankomen van de 100 km 'gisteren'. Elk bosje dat ons zou kunnen verbergen blijkt verdwenen.Dorp wordt ipv bos, meer en meer stad Schoten. We zijn onze intuïtie voor een goede verborgen plek kwijt of ligt het echt aan dat Vlaanderen volledig is volgebouwd?
Wie ken ik in Schoten? Wie kent mij? We proberen ons zo onzichtbaar mogelijk te maken en lijken wel te sluipfietsen, terug, langs de Schotense vaart.Tot ons de moed in de schoenen zakt en ons zo lang en zo zorgvuldig besproken, geëvalueerd en geheimgehouden plan al zo vroeg tot zijn einde komt.
"Beeeeeeeeeeeeerrrteeeen!!!!!" klinkt hetNeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!! scheurt er door de hoofden van elk van ons.Neeeeeeeeeeh nu nog niet!Maar de vrolijke vrouw is gelukkig met het weerzien van Berten en vraagt hoe het met hem gaat. Niet beseffend dat ze de eerste bekende is en al helemaal niet wetend dat hij een jaar lang rondtrotterde.De dame was een Bricodame. een Bricokat.
We haasten ons terug naar het Albertkanaal en duiken daar dankbaar een bosje in, gevestigd op twee mierennesten. We koken en leggen de laatste hand aan de voorbereidingen voor het spoken. SPOKEN De verzamelnaam voor alle ideeën ontstaan op de talrijke fantastische avonden met wilde plannen, als drie boerkhafiguren, spokend bij het slapende thuisfront.
We zitten voorbij Schoten en wachten op de duisternis die ons moet dekken. We zitten voor de laatste maal in ons hol, weg van huis en wachten af. Wat zal ons de komende nacht brengen? Komende ontmoetingen?Hoe gaat het leven zijn voor ons drie na deze reis? Of zouden we misschien beter nu nog rechtsomkeer make?We fietsen, fietsen dichter en dichter bij al dat bekende. Ik voel me in trance en toch hyper attent.We fietsen als drie sluipende jagers verder, dieper in het hol van de 'leeuw', dieper in al die herinneringen, herkenningspunten.

Onze eerste grote stop--------------------------- MISSIE 1

WAG22uur
We stoppen op een afstandje, aan de bussen van de Lijn, maken onze eerste videoopname met uitleg over het boeket dat ik in de hand heb.Boeket;-Aardslelijke bloemen-Aardslelijke kleuren-Een bedankingskaartje van Meester Martin."Ter bedanking voor men megavader die men paarden verzorgde en zoveel ton mest geruimd moet hebben en modder heeft gevreten en al zijn paardenvangcapaciteiten heeft mogen toepassen!" ; Moest eigenlijk prijken op het kaartje.In plaats daarvan stond er "Dank voor alles (kartonleveringen) wat u voor onze school (Zonnekind) heeft gedaan. Meerster Martijn (directeur lagere school Kalmthout).

Met onze vermomde cadeau sluipen we dichter naar de WAG toe. Ik herken het absoluut niet meer! Er is zoveel veranderd! Een enorm fietscomplex staat op de plaats van het groene grasveld. Misschien hebben ze ook wel camera's geplaatst.Jasper lijkt de veiligste oplossing om het gebouw te benaderen. Goed ingeduffeld met de bos bloemen nadert hij het fietsenrek. Maar van de zenuwen weet hij niet goed hoe lopen en volgt absoluut mijn aanwijzingen niet.Mijn hart slaat supre snel! Ik ken het hier allemaal zo goed en toch is er zoveel veranderd. Jasper staat in het midden van de straat met de bos bloemen en weet niet meer welke kant uit.
'Ga maar!' 'Naar weer?'Dan ga ik toch mee en Berten ook.Jasper; 'Volgens mij zijn hier geen camera's.' 'Waar zal ik het leggen?'
'Daar in de hoek, voor dat groene vlak?'
Fraukje; 'Ja, nee het staat er niet goed.' 'We steken het in zo'n bar voor de fietssloten.'
We gaan snel weg, naar de Oude Landen en racen van de zenuwen in een rotvaart door de putten en plassen.
We hervinden de rust en fietsen langzaam verder. Overal is het donker. Wanneer auto's passeren knijp ik mn bille samen, men maag krimpt ineen en ontspant zich pas wanneer hij achteloos voorbij rijdt.Vrroem Vroooeeem Vrooooeeeeeeem. Het geluid van een Opel Vivaro motor. Nee, ze mogen ons niet zien!Het is gelukkig een ander busje dan het onze.We rijden zo veel mogelijk achterdoor.
Café Art is Choc in Ekeren zit stampvol. Iedereen staat buiten en wij moeten passeren.Ik hoop zo hard dat Lidewij geen feestbeest is geworden en hier zich mee staat uit te leven.We naderen in rottempo. sneller trappen sneller.We passeren... een enorm gejoel en geroep stijgt op uit de bende neeeh! Ze hebben het waarschijnlijk voor Bertens long low vehicle.
We racen voort. Het gejoel sterft weg. Zou iemand ons herkend hebben? Zou Lidewij of enige vriend/in van haar school het doorgeteld hebben? De kans lijkt zo reëel!
We duiken een braakliggend veld in, vertsoppen de fietsen achter struikjes.Ik blijf bij de fietsen? Jasper en Berten beginnen aan
MISSIE 2 DOLF EN LEEN!
Volledig vermomd; Arabische rok, Arabische hoofddoek en fototoestel willen ze het volgende doel subtiel te lijf gaan."Ze zullen ons zeker niet herkennen al een van die loerzuchtige buurmadammen ons in de gaten krijgt."Ik zie het niet zitten. Wat denkt ge van een iets minder expliciete vermomming? Gewoon een regenjasje waarvan je de kap over je hoofd kan trekken als iemand jullie te pakken krijgt?Het wordt een samensmeltsel van de 2HALF ARABIER HALF ERUROPEAAN (ook innerlijk vrees ik) gaan de twee op een van hun laatste avonturen samen.
Ik blijf alleen achter. Het is muisstil op de akker. De binnenslaapzak die we steeds klaar hebben om over ons te gooien als boerkha's heb ik rond men middel gebonden. M'n dolk zou ik vroeger rond mn onderbeen hebben gegespt maar van messen hou ik niet meer zo veel. Er is zoveel wangebruik.Achter de ramen van de meest nabije huizen flitsen schimmen voorbij. Late opblijvers die nu toch hun warme zachte bed opzoeken.
De grond van de akker is zo mul en koud dat ik enkel op mn schoenzolen kan hurken. Ik mijmer weg over hoe deze reis zal aflopen, en dat we toch NU NOG NIET! absoluut niet gezien mogen worden.Diegene die ons ziet moet zeker zijn mond houden! Maar zou hij/zij er wel mee kunnen lachen? Is thuis rondspoken in ons eigen huis nog we onze thuis na een jaar. Zijn we niet voor een stuk inbrekers die toch op de foute tijd, op de foute plaats zijn...Jasper vreest dat men heel boos zou zijn moesten we vroegtijdig ontdekt worden.We hebben er veel en lang over gediscussieerd en de conclusie bleef telkens; We mogen absoluut niet gezien worden. Dat is de prioriteit. Dan kunnen we achteraf nog altijd zien wat we met de video opnames en foto's doen.

Ik hoor een dierlijk gefluit en een gehuil. Dat moeten Berten en Jasper zijn. Ze zijn lang weggeweest heel lang.Hun ogen schitteren!Vertel vertel! Wat is er gebeurd? Wat hebben jullie gezien! Zijn jullie gezien geweest?!
Berten en Jasper: Mja, het was nog een heel stuk wandelen. We zitten hier best nog ver van de Bloemenlaan. Er is echt veel veranderd! Dolf heeft al een hele schuur opebouwd. We hebben ze zitten bekijken en ze ziet er serieus goed uit!En er is ne groentenhof gekomen; mega ordelijk!Maar er zijn een aantal fruitbomen weg. Ik snap niet goed waarom.én Leen lijkt te weten dat we er al zijn. Ze moet een moederlijk vermoeden hebben gehad. Overal hangen nu al slingers en ballonnen liggen op tafel opgeblazen.Maar ook dat papier aan de deur met; 'LET OP VOOR DE KAT'.Darko lag achter de deur. Het gaat niet goed met hem. hij heeft een soort van verlamming denk ik. hij trachtte op te staan toen ik hem wilde aaien maar viel direct terug om.Eerst zochten we de fietsen om Leen te verrassen door haar fietstassen te vullen met fruit.De fietsen waren moeilijk te vinden door de verbouwingen van de fietsenstalling (cfr. schuur).Uiteindelijk vonden we de fietsen onder een groot plastiek zeil.
We kwamen binnen in huis, overal hingen slingers. 'kheb een stuk taart gegeten van diegenedie nog op tafel stond.Berten daalde af in de kelder en zocht zich een grote voorraad voedsel waaronder een halve taart, noten, wafeltjes en veel meer. Zoveel hij dragen kon, stommelde daarna naar boven, de keldertrap op. Jasper begaf het van de spanning want Dolf was reeds wakker geworden, had al wat tegen Leen gezegd. Veel rumoer volgde. Zwaar belade, met taart, noten,... liepen ze snel naar buiten. Het oorspronkelijke plan om moederlief te bedanken en een taart te bakken was omgezet in een taart meepakken.

Fier wordt de buit op de mulle aarde uitgespreid.
Als rovers in de nacht.

MISSIE 3 NAAR JASPER THUIS!
We fietsen via het wit kerkje naar de achterkant van het domein.Daar verstoppen we onze fietsen onder een aantal taxusbomen, nabij het priëeltje.
De eerste halteWEERZIEN MET MORAN EN SJAT!! Ik durf bijna niet hopen dat ze op de wei staan, op het domein. We naderen de wei. Alles blijft stil, muisstil. De wei lijkt doods. Waar zijn ze, de paarden? Zouden ze op stal staan in Heide? Ik loop de wei af, maar de wei is leeg. Het gras ziet er nog redelijk kort uit dus pas stonden ze hier nog.Jasper duikt al de bossen in. Hij wil het domein verkennen en is al snel uit het zicht verdwenen.We wandelen langs achter, langs het grasveld. Wanneer we langs de lindes naar de huizen gaan begint plots een kat erbarmelijk te janken in de struikjes. Tot overmaat van ramp begint Marrouf ook nog te blaffen. Magawaakhond Mia zal nu wel klaarwakker in haar bed zitten en elk geluid observeren vanuit haar grote raam.

Deze keer blijft Berten achter en gaan Jasper en ik op blote voeten over de kiezels, Jaspers thuis tegemoet.Marrouf is gestopt met blaffen maar kiezels knerpen zo tergend hard in de nacht dat het niet anders kan of elk wakker persoon heeft ons zeker gehoord.Jasper neemt een sluiproute langs het huis. Hij kleeft zichzelf tegen de muren, onder Thomas' raam, langs de voordeur, onder Mia's raam en dan naar binnen na enig klauterwerk.Ik probeer te filmen door het raam maar het glas weerspiegelt te fel. Enkel wanneer het licht van de ijskast opflakkert komt Jaspers silhouet.
We lopen terug naar Berten achter de rododendrons. Met z'n drieën lopen we ons warm naar het zwembad in de hoop we een stevig verlangen krijgen om't water in te duiken.Sneller, sneller, we racen tegen elkaar op en komen aan het zwembad dat erbij ligt als een vlekkeloze schaatsbaan.In de hoop onze opgelopen warmte bij te houden schieten we zo snel mogelijk onze kleren uit(logica lijkt ver te zoeken) en duiken het water in.Zo zalig, zo lang geleden, terug hier in de Kapelse bossen! in't slapend domein.Na de duik kruipen we nat in onze kleren en genieten van de verhalen en het lekkers dat Jasper meenam.Hij veranderde de glazen in "ondersteboven" nar "recht". Deze zeer dappere en herinneringswaardige actie, Jasper waardig, na de grote overlevingstocht is op z'n minst uitmuntend te noemen.Om onze hongerige magen te stillen na de zwempartij had hij -Een potje platte kaas
-én een pak mueslikoeken.We fietsen volledig achterdoor via de Oude Galgenstraat. Eigenlijk doen deze beschrijvingen zwaar tekort omdat er zoveel te zien is, zoveel nieuwe indrukken. Al onze zensoren lijken tot het uiterste actief.
'M'n' Mispelaarlaan is veranderd van een bebost strookje asfalt naar een open straat met graafkranen en allerhande wegenaanlegmateriaal.Jalle bij de overburen is bezig aan zijn auto te sleutelen. (late vogel)
MISSIE 4 MISPELAARLAAN EN 6 ENGELEN
We parkeren onze fietsen in het tuintje van het electriciteitskotje en wandelen langs de tuin naar de oprit. Alles is zo open, rododendrons zijn weg en vervangen door een frêle haag. 'een bloemen-beukenhaag zegt de Werner'.
Contradictorisch met hoe ik 'thuis' verliet, wandel ik nu in alle stilte en duisternis die vertrouwde kinderkopjes op.
Ik loop nog terug naar de fietsen omdat ik het kaartenpakket(met de drie kaarten van elks van ons; zie dit verslag; de lach van Lidewij die Jasper tekende, Bertens instructies voor Lidewij op fietstocht,...) voor Lidewij haar verjaardag vergeten ben. Het is zo'n helder nacht. De maan is bijna vol en iedereen die ons wil zien kan ons direct herkennen. Veel 'mantel van de nacht' is er niet aan.
Iedereen slaapt nu (buiten de Jalle) maar als ons vake zijn hoofd bij het raam houdt kan hij ons direct herkennen.Ik sluip/ren terug naar de fietsen. Neem de envelop met neppostzegel (vele uren werk, kaartjes; vele avonden teken, bedenk amusement en envelop). We droppen het goed op tijd de bus in.De poort is gesloten. Vreemd. Zouden ze misschien tijdelijk een extra hond opvangen thuis?-De truc om de poort zacht open te schuiven.-Het sluipen langs het huis.-Berten die toch nog graag iets toevoegt en zegt.Gestommel boven in de slaapkamer van Walter en Mieke.-We sluipen door de tuin naar Moran en Sjat.-Ze zijn er!-Zo zalig, zoveel te lang geleden! Zoveel nachtmerries ik gehad heb, nachten lang, trillend an angstig wakker gewoden en tellend al slapend in de woestijn;
-Gisteren gaf ik ze geen eten.
-Eergisteren? nee, dan ook niet. -Vorige week? Nee, ik heb ze toch ook geen eten gegeven?
-En de week, de maanden daarvoor?
Zoveel nachten rillend wakker geworden, beseffend dat ik in een tent lag ver van huis.

-Ik hinnik zachtjes en een diep huhuhuuuuuh komt ver uit Morans keel.
En nu te zien dat ze stevig gevoed en er nog even pittig uitzien.Kleine Sjat komt er ook al gauw 'aandartelen', maar die is voor de handen van Berten enJaspre.Zo gelukkig bij mn paarden terug te zijn. De volgende tocht moet zeker met een levend ros.Ik kan niet wachten te ontdekken hoeveel Moran verleerd is.Amper iets blijkt. Hij reageert nog super fijn op alle signalen en kijkt zeer aandachtig. Dan zit ik op haar rug en geef een lange massage.
Nu terug weg.We geraken toch niet binnen in die megavesting met ingenieuze trucs tegen inbrekers.We verplaatsen wat tuin materiaal en een wasbak, maken nog wat lawaai en wanneer we gestommel horen in de ouderlijke kamer vluchten we snel de straat op naar het minituintje met onze fietsen.Die nacht slapen we in het Oude Galgenbos tussen de struikjes. half 5.
We slapenLang uit in hetOude GalgenbosZo dicht bij huis.Zo dicht bij al die dierbare mensen.
We slapen tot de middag. Dan bsluit Jasper de GSM aan te zetten: Heksenketel breekt los!De GSM is plat. Zoveel mensen trachtten ons te bereiken! We moeten vooral snel Dolf en Radio 2 bereiken blijkt.Nergens een stopcontact, we kunnen jet bos niet uit want het is dag. Iedereen kan ons verraden, herkennen.We hadden gedacht de laatste dagen en nachten van de reis languit te acclimatiseren in het Oude Galgenbos met in ons achterhoofd de constante aantrekkingskracht naar zoveel mensen die we treug willen zien, zo dichtbij!
Wie kan zijn mond houden? Wie heeft een stopcontact!Wie woont het dichtste bij het bos?
De familie Knockaert? Mensen waarvan 'kweet dat ze bestaan, maar zouden ze mij nog kennen? Na 10 jaar?Berten blijft bij de tent en bewaakt het struikenkamp terwijl hij zich zo lange tijd artistiek kan uitleven om z'n schetsboekje nog vol te krijgen. Jasper en ik sluipen het bos uit en kropen de aansluitende Rosenlaan in. Nu zoeken welk huis. Het eerste huis dat in aanmerking komt blijkt het toch niet te zijn.Het 2e huis met naamplaatje
KNOCKAERT
kan niet missen. Nu nog aanbellen en uitleggen wie we zijn, maar de deur vliegt al direct open en een heel warme en hartelijke vrouw doet open en begint direct : 'Jij moet Fraukje zij.' Ik sta versteld want ik zou de dame niet herkennen, moest ze niet in haar eigen deuropening staan.
We worden onder een woordenstroom binnengelaten, krijgen verschillende visies over het Midden-Oosten, reizen, godsdient en meerdere glazen fruitsap ingegoten.Ondertussen sterkt de batterij van de GSM zich aan.Filip wordt er ook even bijgehaald en er ontstaat een vriendelijk stil gesprek.
We bellen met Dolf: Voor 5 uur moeten we met Radia 2 afspreken op de laatste kampeerplaats vOOr de aankomst! 'Waar zitten jullie nu ongeveer?' 'Bij Geel, iets voorbij Geel' (is't antwoord. Volledig ingeoefend en ik begin het bijna te geloven.)

In m'n achterhoofd begint de twijfel te knagen. Waar zijn we aan begonnen. Dat we nu ook de media gaan voorliegen en VTM wil perse met ons de laatste km's doen met het motorgedraas van hun VTM kar achter ons.
Terug bij Berten, zit hij tegen de sterren op te schetsen, te schilderen en te tekenen. Dat schetsboekje moet toch volgeraken. De landschappen en Kapelse bomen vliegen op het blad!
Heel ons kampement tussen de rododendrons begint op een zigeunerkap te lijken. We hebben al onze vangsten van de voorbije nacht uitgestald en proeven geregeld van de huiselijke smaken.
Er wordt geoefend met een afgesabbelde rest van een krop sla, hoe te antwoorden op de komende interviews.Samen zitten we rond de telefoon in de bosjes wanneer we radio 2 spreken. Er volgt geen direct interview maar ineeens morgen in de camping waar we de laatste nacht doorbrengen. Wanneer ze horen dat we geen camping nemen en wild kamperen moet er overlegd worden met de redactie hoe dat praktisch te regelen en of dat dat wel ethisch verantwoord is.
We zouden misschien beter in de tuin bij een van ons drie thuis gaan staan en dat adres opgeven.VERRASSING!
Radio 2 belt terug. Berten regelt de afspraak, waar de Schotense vaart in het ALbertkanaal uitkomt.Dit vonden ze een zeer vreemd idee. Ze zouden het voorleggen aan de redactie want hun TOMTOM had nog nooit gehoord van 'waar de Schotense vaart in het Albertkanaal uitkomt'. Er werd teruggebeld en de afspraak was geregeld.We krijgen vaak telefoon van het vergaderfront: Dolf, Leen, Mia en Mieke. Ze hebben duizende vragen maar we verdenken ze van niet na te kunnen laten om toch maar eens te bellen...
We proberen nog te rusten, ter voorbereiding op de nachtelijke rit die ons nog te wachten staat. Ongezien Kalmthout/Kapellen uitfietsen tot voorbij Schoten?
De avond valt, de duisternis valt ook. We proberen zo onopvallend mogelijk weg te fietsen maar daar komt
START TO RUN BABE; LIDEWIJ in haar jogtenu de straat in joggen.M'n hart slaat op hol. Ze mag ons nietzien. Ik fluister gespannen: fietsen, fietsen, sneller. Zonder om te kijken racen we weg. Was het Lidewij echt? Ik weet het nu nog steeds niet (19/12/08).
Wie weet wat voor geheimen ze voor ons hebben. We fietsen, maar het wordt lichter door de opkomende maan. Terug langs het kanaal tot voorbij Schoten. Daar duiken we links de bossen in en slapen de laatste slaap.Het was laat.
De ochtend was er snel en het deed pijn uit de tent te kruipen, in te pakken, in de bossen naar het toilet te gaan, wetende dat dit een fase definitief afsluit.Wat voor fase?
De toekomst bepaalt het heden.
De ontmoeting aan het kanaal wordt nog opgehouden door de ketting van Berten die het voor het eerst begeeft en dan start het ontbijtinterview. Cfr. blog.
Wanneer het leven rondom de Schotense vaart op dreef komt worden we constant aangesproken.De ketting gerepareerd en het begint te regenen. Druilerig fietsen we verder tot ik platte band krijg. M'n 4e.Die plakken we onder een grijze brug. We nemen een halte bij de Bloemenlaan. En alles wordt fleuriger. De hemel trekt open en we rusten uit op de speksteenkachel.Iets voor de middag vertrekken we naar de Kapelsestraat.We draaienIk kan schrijven dat ik het fantastisch vond aan te komen. Zoveel mensen die op ons wachtten, zoveel verhalen te vertellen. En werkelijk ook. Ik was nieuwsgierig. Maar de angst was ontegensprekelijk zeer fel aanwezig. Wat gaat dit geven. Wij drie terug in de oude samenleving. Ieder terug z'n eigen gang. Welke gang? Het voortdurend bijeen zijn gaf ons een sterkte, zodat we elkaar 'onverbiddelijk' begrepen.

We draaien de oprit op. Overal vlaggen en witte linten. We versnellen onze tred tot zo snel. Een groep van mensen maakt zoveel kabaal. Zoveel lachen en juichen, een rode loper, een grote houten poort en dan al die warme handen die ons vasthielden.

Het beste van elk van ons!

De Drie

Voor meer van deze fottos druk hier naast, rechts boven op album 3 (Berten).
en zie in de map van Wenen tot Kapellen.
en voor de echte fans staat hier ook en map met tekeningen uit Bertens schets boekjes. en de Eenden voor Italië (hier betaalt Fraukje en Hannes de camping onkosten in Italië met). echt fraukje haar stijl!!!!!!

Aankomst in de media

2008-07-17T18:32:00.012+02:00

Hieronder het interview op Radio 2:

Het bestand kunt u hier downloaden. (rechtermuis, opslaan als)

Ook ATV was langsgekomen, deze reportage kunt u hier bekijken:
http://www.atv.be/

Ook Gazet Van Antwerpen heeft een artikel gemaakt dat verscheen in de krant van vandaag (17 juli). Let wel op: het artikel staat enkel in de Metropool-Noord editie van Gazet Van Antwerpen.

Interview Radio 2

2008-07-15T19:24:00.003+02:00

Beste Zadelpijn-fans,

Morgenvroeg kunnen jullie dankzij Radio 2 meeluisteren naar de laatste ochtend van onze Fietsers voordat ze thuis arriveren. Rond 7u45 zullen de mensen van Radio 2 Antwerpen klaar staan met ontbijt en een gezellige babbel, dit alles kan je live volgen op Radio 2 in het programma Ochtendpost.

Groot nieuws!

2008-07-14T15:57:00.004+02:00

Beste vrienden, familie en zadelpijnfans!

Een jaar en twee maanden geleden vertrokken in Kapellen twee vrienden op een fietstocht rond de Middellandse Zee. Een tijdje later vertrok er ook een meisje met de fiets die samen met haar begeleider de vrienden trof in Italië. Zo zetten ze met drie de tocht voort door woestijnen, bergen, rots- en sneeuwlandschappen, om op woensdag 16 juli terug thuis te komen. (overmorgen dus!) Ze komen ten vroegste aan om 12u dus zie dat je er bent om de blijde intrede van onze fietsers te vieren. Vergeet toeters en vlaggetjes niet!

Wat Praktische informatie:

Aankomst: ten vroegste om 12u (wees op tijd)
Adres: Kapelsestraat 41 (oprit bij bord “Het Zonneke”)
2950 Kapellen

Wij zorgen voor hapjes en drank, laat iets weten als je er bij kan zijn.

Tel (Mia): 03 664 61 01
email: hannes.deville@gmail.com

Teaser

2008-07-14T14:09:00.001+02:00

Kunst, Donau, Westen en fam Kok!

2008-07-01T13:14:00.003+02:00

Budapest zit erop. We rijden deze prachtige stad met spijt in het hart weer uit,
maar de natuur fleurt ons terug op. De natuur geeft ons telkens terug een huiselijker gevoel. Hier voelen we ons toch beter en al gauw nemen we een zalige duik uit een wilgenbosje de frisse Donau in.

We hebben onze zware alcohol achtergelaten bij de kotmannen en fietsen licht van gewicht verder!
Het eerste wat we tegenkomen is een groot plakaat van de eerste ligfietswinkel sinds Antwerpen. De ligfietsman gooit Bertens as open en ontdekt iets wat hij nooit zag. De as is inwendig volledig scheefgezakt en er zit een grote deuk in. Een nieuwe achteras is een absolute must!
Naast de achteras blijkt Bertens kader weer een serieuze barst te vertonen. Hij kan elk moment in twee breken en kraakt hevig wanneer we hobbelende wegen nemen.
Na deze ontdekkingen fietsen we snel verder en hopen Belgie nog te halen voor de fatale breuk!

DE DONAU
We volgen de Donau, slapen langs de Donau, wassen ons in de Donau, eten langs de Donau,...
Ondertussen starten we de gedachten hoe het zou zijn om thuis te komen? Hebben we nog wel manieren, zijn we niet te veel verwilderd?
We lachen ons kapot bij allerlei scenarios en besluiten al gauw om de DAG VAN DE ELEGANTIE te houden.
Uiteindelijk blijkt die DAG VAN DE ELEGANTIE alleen op te gaan voor de vrouwen. Mannen hebben dat niet nodig klinkt het.
Oneerlijk is het wel maar ik vind het voor mezelf wel de moeite om te proberen en om nog thuis aanvaard te worden.

Het wordt een ongezellige dag vol afgemeten blikken, handelingen,... we geven het al snel op. En genieten na een halve dag terug enorm van wild en ontspannen verder te reizen!

DE VOLGENDE DAG

We fietsen richting BRATISLAVA en slapen vlak voor we de stad binnen zijn. Berten vindt een idyllisch plaatsje op een brug tussen twee meren. We zitten lange tijd stil door de bossen te gluren om een familie bevers niet te storen.

We verlangen zo naar een duik in het frisse water maar besluiten eerst te koken en te eten. De hitte is enorm maar de muggen stimuleren ons toch om ons volledig in te pakken. Puffend en slagend naar de muggen verorberen we onze maaltijd maar ondertussen nadert er een fel onweer.
Snel voordat de storm volledig boven ons uitbarst spelen we ons voedsel naar binnen en nemen een duik maar het onweer is recht boven ons voor we het weten.
De regen gutst in grote vlagen over onze reeds natte hoofden. Wanneer we ons naar de kant willen begeven om in de tent te duiken komt er een hevige windvlaag aanstormen.
Er breekt een hels gekraak los tesamen met felle bliksem en donder en bomen en kruinen van de naastliggende populieren komen naar omlaag. Ikzelf gil het uit en bevindt me plots bijna boven op het hoofd van Jasper. Een kruin landde op enkele meters van ons in het water. We rennen het water uit en beginnen de tent te verstevigen. We vinden te weinig zware stenen en leggen onze eigen wtardichte bagae buiten om de tent aan vast te knopen.

Het onweer woedt nog lang voor maar gelukkig niet meer met een tweede zo felle windstoot.

De volgende dag in Bratislava zien we beelden naast hun sokkel liggen, bomen over bruggen, wegen, autos,...

WENEN

Via een dijk rijden we Wenen binnen. In Wenen zuigen we ons volledig vol met cultuur; We zien verzamelingen van werken van Oscar Kokoshka, Paul Klee, Monet versus Picasso, Schiele, Klimt, Andreas Fogarasi, Julian Opie, Hundertwasser en veel te veel om op te noemen! (De voetbalgekte negerend)
Als slaap en super ontspanningsplaats mochten we bij Conrad (broer van Dolf) en Hicki en kroost verblijven! Het was heel gezellig mede omdat de ouders van Conrad en Dolf er ook waren. Ons Nederlands werd weer flink bijgeschaafd en onze beschaafdheid werd automatisch ook een fiks opgebeurt.
We genoten van de heerlijke pizzatractatie en van het eenwielerrijden! Ik genoot vooral enorm van de aanwezige piano!

Berten en Jasper ontwikkelden zich hier als de ideale tuinmannen en verplantten samen met Hicki, Conrad, en iedereen zowat een beetje een hoop tomatenplanten.
Hicki wist de volgende dag te vertellen dat het aantal tomatenplanen nu op meer dan 200 staat!

We volgen nu verder een deel van de Donau en draaien dan af richting Zwitserland! We fietsen nu zeer lichtgewicht omdat we de ouders van Dolf met twee enorme trekkingszakken materiaal hebben opgezadeld!

Allemaal proficiat met het harde studeren en geniet van de verdiende vakantie! Doen wij ook ;)!

Die Drei

Jasper Berten Fraukje

Het lot verrast ons in het Oosten

2008-06-23T12:07:00.011+02:00

We naderen Belgrado en zijn verbaasd van zijn grauwe maar anderzijds wel knappe sky line. Drie immens hoge betonnen flats zijn van zeer ver te zien. We fietsen er tussendoor
en belanden in een prachtig historisch gedeelte, al valt alles wel een beetje bombastisch uit.
We vinden een zeer vriendelijk madammeke in een toeristinformatiebureau die ons gratis de kaarten van de Donau fietsroute bezorgt: Van de Zwarte Zee tot Budapest. Dit kwam zalig uit want we hadden nog geen fantsoenlijke kaarten gevonden! Nu geraken we voor een lange tijd van de drukke wegen verlost.

Euforisch van onze vangst beginnen we de route op de stoep van een grauw appartementsgebouw te bekijken. Er passeren steeds mensen die ons willen helpen. Het worden er zoveel dat het op een MontyPyton filmpje begon te lijken.
Maar uiteindelijk bleek dat we op de stoep van de fietskaartmakers zelf zaten en we werden uitgenodigd in hun bureau. We werden zeer enthousiast ontvangen en kregen al de achterliggende informatie achter elk streepje op de kaart! We wisselden sites uit en beiden beloofden elkaar een link naar elkaars site te maken! Dus Hannes: we sturen het je nog door! Merci in elk geval!

Belgrado (maffe stad)!

Het centrum was veel fijner dan de eerste indruk op de sky line. Het heeft een prachtig kasteel en winkelstraten vol met Renaissance en Barok gebouwen. De stad ligt prachtig gelegen op het punt waar de Sava in de Donau samenkomen.
Maar in Belgrado liggen vooral heel veel galerijen en de eerste die we binnenstapten bleek meteen het centrum van de Lithografie te zijn. Fraukje kreeg er heel wat andere technieken voorschoteld.

Belgrado blijkt echt een kunststad te zijn en we springen de ene galerij na de andere binnen. Onze reis begint er nog een andere dimensie bij te krijgen: Het Midden-Oosten had vooral oude culturen te bieden, maar van hedendaagsekunst was er amper iets.
De overgang van Oost naar Oost is toch wel een heel verschil. Wat zal Westen worden?

Op zoek naar een jazzfestival was ons wild uiterlijk de politie opgevallen en werden we als verdachte items een halt toegeroepen. Onze paspoorten werden uit ons plastiek koffiezakje gehaald en volledig gecontroleerd.
We vroegen of ze misschien het Jazzfestival wisten zijn maar ze konden enkel het politiebal leveren.
We kamperen op een eilandje in de Savarivier en bezoeken de dag erna nog een galerij met archeologische vondsten van 8ooo jaar geleden. Vervolgens deden we de stads ZOO die dat half in het kasteel was gelegen en half in ge gracht. In de ZOO zatten zowat al de standaard zoodieren maar vooral een grote collectie wolven en beren die dat we hier ook in het wild zouden moeten kunnen tegen komen.

Het was lang geleden dat we een stad eens kunnen uitrijden over fietspaden. Het geeft een raar gevoel!

s Avonds belanden we bij een vakantiehuisje aan de Donau waar we onze tent kunnen opzetten. In de vroege avond wordt er gediscussieerd door de Serven over biolandbouw, in de late avond enkel over alcohol (met alcohol!).
Een van de mannen bleek een belangrijk persoon te zijn in 1 van de laatste Servische oorlogen.
Hij wist zijn eigen verhaal te vertellen, weer heel verschillend van al de anderen in de voorgaande landen. Hij moest al de conserven in Marokko gaan opkopen om het leger eten te geven. Hij leek hier wel een beetje ondergedoken te zitten, al denken we niet dat hij een van de loslopende oorlogsmisdadigers is (maar ge weet nooit).

Door een prachtig natuurpark vol met reuze lindenboomen richting Kroatie gereden.

KROATIE!

Het Westen kwam hiermee nog een stap dichter en het was gedaan met de Orthodoxe kerkjes.
Het fietsten was zalig, nu dat we terug in het bezit van fietskaarten zijn. Een stevig minpunt voor ons als wildkampperders was dat er overal landmijnen tussen de grens van Servie en Kroatie lagen.

We vonden een vervallen huisje in een nog steeds onderhouden boomgaard. We vroegen aan een Sint-janskruid oogstende man of dat we hier mochten kamperen.
Geen probleem en we werden savonds bevoorraad met veel bier, raki ,groentjes en een mega brok spek(vet!). Deze man was een ex van bij de militaire politie en wist ons weer zijn deel van van het oorlogs verhaal te vertellen.

De volgende dorpjes zagen er zeer luguber uit. Alles was gebombardeerd. Elk gebouw zat vol gaten: ziekenhuizen, scholen flats ,fabrieken historische kerkjes. Echt niks was overgelaten.
Het leek of de laatste kogel net gepasserd was. Overal waren ze huizen aan het heropbouwen of kogelgaten aan het opvullen.

We reden verder door prachtige natuurparken vol vijvers en moerassen en ontelbare mooie vogelsoorten. We zagen vossen, herten, marters,en massas grommende everzwijnen met jonkjes.
s Avons kampeerden we in een prachtig donker woest bos.
We zetten de tent op een omgewoeld stuk dat we veilig hadden geschatomdat hier nog steeds de bossen vol met mijnen liggen. In het ruige woud vinden we ook recente berensporen en vandaar bouwt Jasper een heel boomstammen fort rond de tent.

We koken op een honderdtal meter en savonds heisen we al ons eten in de bomen. Tijdens het eten kwam er een diep verdacht gegrom uit de bossen . We hielden het honden fluitje en de noodfluitjes klaar met de hoop dat de beren ervan zouden schrikken .
Jasper had een dubbel gevoel en had toch graag een beer uit het bos zien komen maar anderzijds waren ze in de Belgrado ZOO toch wel best groot en maakten we massas noodplannen.
(toevoegsel Fraukje: Enige situatieschets: Het was spannend: We zaten in een pikdonker bos, hadden net een hoop geurend spek gebakken en speelden stil hap voor hap ons voedsel naar binnen. Elke zwarte vlek werd in de gaten gehouden op veranderingen en het eten kouwen was hinderlijk om elk fijnste geluid te horen. Af en toe weer een een diep grrrrrrrrrrrr. We deden onze toiletgang ver van de tent, wasten de spekgeur uit onze handen en poetsten de tanden. Jasper stookte vuren met veel rook rondom de tent. Het eten hing ver weg. Moesten we doen of we dood waren als de beer kwam? lopen? fluiten? Voila c'est ca!)
We sliepen goed en werden wakker in ons fort omringt door everzwijnen. Als we stil bleven staan zagen ze ons niet en rieken deden ze ons al zeker niet want stinken doen weer zeker even hard!!!

Fraukje gaat ermee verder!
Kroatie, platgebombardeerd door Servie, weigert in elk kantoor om geld te wisselen. We kunnen nergens onze grote hoeveelheid Servisch geld kwijt! Er zit niets anders op dan terug de grens over te steken en in Servie zelf het geld te wisselen in Euros.

Zodus: SERVIE 2e maal

Met de bom geld deden we mega inkopen. We rollen naar Belgie vrees ik: Berten en Jasper kochten voor die middag: 1bak ijs, 3 grote potten platte kaas en bier. En dan nog te bedenken dat Jasper en ik die enorme hoop spekvet nog naar binnen moeten wurmen die we in Kroatie kregen. En dan is er nog die mega fles lokale sterke drank die we meekregen: Na het Midden-Oosten kan ik al helemaal niet meer tegen alcohol.

De decadente maaltijd smaakte wel enorm en we vlogen op onze vehikels over de Donauroute. Hongarije was er direct en was een grote verrassing!

HONGARIJE

Werkelijk een prachtig land. Zigeuners, woonwagens en straatkinderen waren de grootste afwezigen. In plaats daarvan bulkt Hongarije van de ordelijke sfeervolle dorpjes met prachtige fietsmogelijkheden! We reden over dijken door hoge golvende graslanden vol bloemen. De fietspaden worden zelfs fietsautostrades met enorme hoeveelheden trekfietsers. De weg is vlak, de wind staat richting Belgie maar de hoeveelheid ontmoetingen en gesprekken met trekkende fietsers wordt eindeloos.

We zijn verbaasd over de vele fietsers maar vooral over hun geplandheid van de reis. Dan moeten we daar zijn, dan volgen we die route, dan moeten we terug thuis zijn, zullen we de volgende camping halen?. We dachten dat er veel meer fietsers vrij reisden zoals wij maar voor vele fietsers is er een vast programma en een vaste portie stress.
Wanneer Berten de eerste ligfietsers aan de horizon ziet staat hij te springen op de dijk! Het koppel gaat angstig voor dit dolle enthousiasme ver aan de kant rijden maar de bobkar en Bertens ligfiets overtuigen hen hun angst weg te steken.
De twee zijn pas vertrokken en trekken eropuit voor 2 jaar! Ze hebben weelderige plannen: China, Australie, Afrika doorkruisen,... Alles ligt al min of meer vast. We zijn verbaasd over de grote afstanden die ze willen afleggen en raden hen The Iron Gate aan langs de Donau. Ze hebben gepland om die niet mee te doen want daar nemen ze de bus, daar het vliegtuig... We zijn wat teleurgesteld. Wanneer komen we eens de reizigers tegen die dezelfde filosofie hebben als de onze: De cultueren langzaam zien verglijden, niet te fixeren op arriveren of op grote afstanden?

We slapen langs de Donau
We slapen bij rijke Hongaren en worden ondergedompeld door de man in alcohol, door de vrouw in een gezondheidskuur. Ze bereid een groentenmaaltijd voor ons en een groentenontbijt. De vrouw is therapeute en analiseert en behandelt per computer haar patienten. s Ochtend stelt ze voor een van ons te onderwerpen aan haar therapie. We zijn zeer benieuwd en betreden haar praktijkruimte. Een sjiek bureau met 1 compoter, twee vreemdsoortige bakken met een metaalplaatje en Middeleeuws foltermateriaal lijkt het: leren banden om rond hoofd, armen en voeten (plastiek) te doen.

Berten wordt HET SLACHTOFFER

Hij wordt aangesloten op de computer, bzzzzt, bzzzzz en krak: MEGA GEZOND, SUPER WEERSTAND, FYSIEK IN ULTIEME TOETAND, NIKSKE PROBLEMEN en EEN MEGA SJIEKE AURA VOL GOUD EN GEEL wordt op het scherm geprojecteerd. Enkel 2 mensen voor hem hadden ook zon goede weerstend. De rest slaagt alle records!

Daarna treedt de genezing (massage, accupunctuur,... inclusief)in gang: bzzzz bzzz. De computer haalt elke wervel uit Bertens ruggegraad, draait hem rond en plaatst hem terug... Nu is em in nog betere staat dan dat hij al was en de dame voorspelt dat we hem niet meer zullen kunnen bijhouden bij het fietsen.
We laten Berten alleen alles opruimen en op de fietsen laden zodat Jasper en F hun energie kunnen sparen om Berten bij te benen. Nee, zo ver laten we het niet komen!
We krijgen creme voor onze knieen en pillen van olijfbladeren die we alle drie nodig hebben.
De medicatie wordt getest op de metalen plaatjes verbonden met de computer. De computer zegt hoeveel procent dat dat bepaalde medicament goed voor ons is.

We nemen afscheid, geven een houtsnijwerkje voor alle hartelijkheid en bestijgen rein en wel onze vehikels. Hop naar Buda en Pest.

ONTSPANNEN BUDAPEST

In Budapest worden we direct opgevangen door een bende universitaire kunst hippies. We mogen hun appartement als uitvalsbasis gebruiken om Budapest te belagen.

Budapest is een enorm mooie stad met weelderige gebouwen, daken met dakpanmotieven, een prachtig parlementsgebouw,... en een weelderig nachtleven. De bewoners nemen ons mee op sleeptouw door het wilde nachtelijke bestaan van Budapest. We komen in kleine barretjes, sfeervolle feestjes, maar de alcohol blijft weelderig stromen. Ik ben blij als ik aan een bus fruitsap kan beginnen en erin ben geslaagd alle volgende aanbiedingen pintjes af te slaan. Het wordt alweer terug licht. Wij drieen zijn kapot van het feesten de luide muziek die we absoluut niet meer gewend zijn en de alcohol. We besluiten om terug naar het appartement te gaan maar de kotmensen willen nog verder gaan. Een jongen brengt ons gelukkig naar het appartement en we leggen ons te slapen na een wilde nacht.

Nu geen alcohol meer.

Wanneer we opstaan is het al ver dag en bezoeken met drieen de stad. Beter kon niet: het is die avond en nacht THE NIGHT OF THE MUSEUM. We kunnen met een ticket genieten van zeer veel sfeer, muziek overal in de stad en musea tot 2 uur snachts.
We voelen echt de westerse festival en stadssfeer volledig door ons lichaam druisen en het is enorm gezellig. Een bom cultuur: We gaan van het Etnografisch museum (bruisend van wereldmuziek en workshops) naar het Terrormuseum (zeer kunstig ingericht communistisch/oorlogsmuseum), naar het Museum of Fine Arts (half vol Belgische en meestal Antwerpse kunstenaars) naar het Contemporary Art Museum (zeer sjiek! waar de kunstenaars tussen het publiek ronddartelen). De nacht is om, het wordt wederom licht en we zitten vol indrukken, propvol!

Op dit moment is het de volgende dag: We hebben het appartement voor ons alleen, ik typ op een kotlid zijn MACBOOK en Jasper ontspant zich met schetsen en Berten schildert.

Wat misschien komen zal:

Bratislava
Wenen: Bezoek aan de familie van een broer van Dolf
Zwitserland: Bezoek aan de Zwitsers!

Heel veel groetjes van ons drieen!

Berten, Jasper, Fraukje

Dopis iz Srbija

2008-06-11T16:01:00.003+02:00

Wederom onderschepte post:

We zitten nu in Servië in Smederevo aan de Donau die we verder willen volgen door Kroatië, Servië, Hongarije, Slowakije en dan Oostenrijk Wenen.

We zijn nog niet direct thuis want er liggen nog trektochtjes op de loer maar we verwachten of denken ons wel thuis voor 22 Augustus.

Groetjes van De Drie

(De fotomappen worden vaak geupdate, de laatste: Cultuurshock In Het Oostblok)

Midden-Oosten versus Oostblok

2008-06-11T14:04:00.004+02:00

Boerhkas versus wulpse naaktheid

We zijn nu het Midden-Oosten uitgebold en gearriveerd in de Oostbloklanden. Direct ervaren we de cultuurshock. Berten en Jaspers ogen rollen bijna uit de oogkassen bij het zien van de aanstootgevende reclamepanelen van sensuele zo goed als naakte vrouwen tot serieus pornografisch materiaal. Het hangt voor iedereen open en bloot op straat en de jeugd zelf loopt er enorm wulps bij. Ik die me constant inpakte in lange broek en lange mouwen zie nu wel de kans om mn kleedje terug boven te halen maar de shock blijft groot. We kenden maanden enkel boerkhas of gesluierde dames.
Hetgeen gepaard gaat in deze verandering van cultuur heeft ook een positieve keerzijde. In de voorgaande landen had men absoluut geen begrip voor ons idee qua fietsen, interesse in cultuur, respect voor natuur. Hier in het Oostblok is er veel meer openheid voor een eigen persoonlijkheid. We worden niet meer nagejoeld en met onbegrepen blikken en gebaren vergezeld.
Mannen en vrouwen lopen hier soms half naakt rond maar er is respect voor ieders eigenheid. We worden met veel meer respect en appreciatie behandeld. Langs de wegen aplaudiseren mensen. Niet om ons uit te jouwen als een freakshow maar werkelijk uit steun en dat maakt het fietsen zoveel aangenamer!

Alcoholverbod versus alcoholellende

Buiten het verschil tussen boerkhas en persoonlijkheid waren we ook serieus geshockd door het alcoholgebruik! Van landen waar elke druppel alcohol serieus taboe is kwamen we in de Oostbloklanden waar liters alcohol voor een prikje wordt gekocht.
In het Midden-Oosten ervaarden we snel dat we onze mond moesten houden over alcohol. 1 keer naar een pintje vragen leverde ons een man op die iedereen verboodt met ons te spreken.

Maar in het Midden-Oosten was er geen alcoholellende. Vaders zaten thuis en zorgden voor hun gezin op een trouwe manier. Oude mannen hadden een gezamelijke ruimte ingericht waar ze een gezamelijke pot hadden met thee en ieder serveerde om te beurt glaasjes thee terwijl er gezelschapsspelen werden gespeeld. Dit beeld zagen we constant in elk dorp tot we in de Oostbloklanden serieus wat miserabele toestanden zagen. In de kleinste dorpsgemeenschappen hangen eenzame mannen op een fles warnm bier van 3 liter te steunen. Mensen waggelen over de straat en zien er enorm onverzorgd en absoluut energieloos uit. Wazige vaders zitten te drinken naast hun kleine zoontjes op cafe en de moeders zijn niet veel beter. Telkens wanneer we de weg vragen (echt elke keer, zonder uitzondering) komt ons eerst een alcohollucht toe en daarna een antwoord op onze vraag waarheen.
Dat was dan hetgeen we zagen want het meeste zal wel achter gesloten deuren gebeuren. In het Midden-Oosten was er armoede maar onder de armen was er nog steeds een fierheid en een daadkracht als boer, als verkoper van zakdoekjes,... Die daadkracht is hier volledig in de grond geslagen door de alcohol.
Misschien toch beter een alcoholverbod? Of laten we ieders zn eigen persoonlijkheid en zwakheid?

Genoeg over gedachtes en gesprekken die we hadden. Nu verder met de dagelijkse gebeurtenissen...

We bezoeken nog een aantal laatste moskees in Turkije waaronder een machtig exemplaar van de bekende architect Sinan. Dat is de laatste stuiptrekking Turkije want we vervolgen onze trek met Yunanisten (Griekenland! Merci blogmasters!).
Niet in gedachte dat we de grens gaan oversteken was ik af met de bladeren van een wilde cannabisplant. De geur is fel maar de grens is kleinschalig. Het enige obstakel dat we moeten passeren is een militair die ietwat sullig naar boven staat te turen. FLATSH daar vliegt een moerbeibes rakelings langs zijn uitgestrekte handje en splatshed op de grond kapot. We rijden langs en hij kijkt verder naar boven hoe de vogels de moerbeien lospikken en hoopt met zn open handje op een betere vangst.
We moeten zo hard lachen!

Griekenland!

We overnachten in Griekenland tussen de korenbloemen en worden overdag geannimeerd door de vele slangen die onze weg kruisen. Zie fotos! De laatste slang (deze was zoals de duif een verkeersslachtoffer) was bijna ons avondmaal geworden maar omdat we niet wisten hoe lang ze al in de zon lag, liet Jasper ze toch achter. `Ze lijkt pas overreden, haar lichaam is nog enorm soepel en zacht.`

Bulgarije!

Na vele kersen en moerbijen en handen en gezicht vol onuitwisbare vlekken bereiken we Plovdiv! Laten we het de cultuurhoofdstad noemen van Bulgarije. Het is een hippe stad vol hippe mensen waar we een mega ijs verorberden en verschillende amphitheaters bezochten en een optreden van lokale authentieke dansende jongelingen bijwonen. We genieten van het vleugje live muziek en plannen om meerdere optredens en misschien wel festivalletjes mee te pikken op Europees grondgebied!

Wilde Cannabis

We fietsen al een tijd met bermen vol wilde cannabis. We leren het verschil tussen de mannetjes en de vrouwtjes maar blijven gezonde fietsers dus trekken we er een kruidig theetje van met klaproosblaadjes, camille en munt.

Berten toont zijn zak verzamelde kruiden voor de avondthee.
F: Zou je niet uitkijken met die Camille?
We schieten allen in de lach. Maar onze voorgaande camillethee was door overdosis camille en te lang laten trekken enorm zuur uitgevallen.
We besluiten het theetje te maken met maar drie bloempjes camille.

De thee is lekker en pikkant maar buiten vuurvliegjes die we zien voor en na de thee en muggen die we voelen voor en na de thee is er geen enkel verschil. We slapen goed.

De weg die we verder volgen is enorm rustig omdat hij is afgesoten voor wegenwerken. Onder het fietsen redt Jasper een klein vogeltje en berten vele overstekende kevers en ander overmoedig insectgedruis.
Jasper en Berten doen samen inkopen en komen buiten met producten die we lang niet zagen en smaakten! Appelmoes!, Verse Vis!, Pekelharing!, Straffere mosterd!,... We smullen! Daarna schildert Berten en maakt Jasper een nieuwe pincette uit hout. We hebben wat wilde haren te verwijderen.

Voordat we Sofia binnen rijden genieten we van de ruige Bulgaarse natuur. Dichte bossen vol wilde dieren en ruige riviertjes bieden zalige kampeerplaasten.
Jasper geniet van het rivierleven door met zen handen te proberen vissen. Na veel wilde duiken en ijskoude handen en het risico eens in een slang te pakken heeft hij toch een riviermossel in de handen. `In de Belgische ardenne lukt alles veel beter!` Jasper ziet en hoort veel herten en als er een beer in de struiken een boomstam om wil keren sluipt hij erheen. Het geluid dat uit de struiken komt is zeer luid maar er kunnen geen mensen a h werk zijn. Jasper probeert dichter en dichter te komen maar het ondoordringbare struikgewas maakt het moeilijk. Gelukkige resultaat: Geen beer, een hele Jasper!

We fietsen Sofia binnen met een grote honger naar cultuur. We vallen direct het toeristoffice aan maar de dame is een boerin en wil ons in niets verder hlepen. We jkrijgen een folder en een kaartje zonder een woord verdere uitleg.
B en F: Wat kan u aanraden om te bezoeken wanneer we maar 1 dag de tijd hebben?
BDame: Kijk in de gids
B en F: Kan u ons meer informatie geven over cultuur in Bulgarije in het algemeen?
BDame: Neen
B en F: Weet u een camping in of rond Sofia?
BDame: Hebben we niet.
(terwijl er wel een stond aangeduid op onze map)
We rapen al onze krachten bij elkaar, persen er nog een glimlach uit en vragen vriendelijk:
B en F: Weet u misschien een stockageplaats voor onze fietsen.
BDame: Neen, hebben we niet
(staart onophoudelijk naar het plafond)
B en F: Mogen we misschien onze fietsen voor het Touristoffice zetten (Wat nog nooit eerder een probleem was).
BDame: Neen
B en F: Weet u een fietsenwinkel?
BDame: haalt schouders op en kijkt weg

We doorploegen het toeristenboekje met een kleine pagina voor de bezienswaardigheden. De rest is reclame. We zeulen onze fietsen van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid en komen zo bij prachtige Russische kerkjes en grote basilieken. Na de kerken houden we een fietsenmakersronde. De eerste fietser die we tegenkomen is een Eddy Merckx fan en brengt ons naar een waardeloze fietsenmaker met enkel plastiek gerief. Daarna brengt hij ons naar een struize dame van 1 meter doorsnede. Zij verschaft een prima shimano deore achteras voor Berten na zich onder de ligfiets te hebben gewurmd. Wanneer ze de buitenband die Berten wil kopen (Big Apple van Schwalbe) rond zich drappeert wil een andere klant een foto maken. Ze slaakt een kreet en trekt woest het fototoestel uit zijn handen.
We rekenen af bij de heftige dame en rijden Sofia uit. Van een derde fietsenmaker krijgen we smeerolie voor de kogellagers.

Die avond stomen we boccoli terwijl we in een bloemenveld kamperen. Berten geniet ondertussen na van zijn nieuwe speeltjes en leest informatie voor over Bulgarije.

Die ochtend hangen Jasper en Berten tot drie uur smiddags over en onder de ligfiets. Ik schrijf en teken en luister af en toe hoe het gesteld is met de as.
`Zou ik er negen kogellagers insteken of acht?`
-Nieuwe as
-Nieuwe ketting
-Nieuwe achtertandwielen
-Nieuw vitessekabeltje

We vertrekken uiteindelijk met grote honger en fietsen de bergen in zonder een dorp tegen te komen.
Die avond vinden we een plaatsje boven een riviertje. wanneer we aan het koken zijn breekt een hels onweer los dat blijft hangen boven ons hoofd omdat het de col (die morgen op ons menu staat) niet over geraakt.
De donder en bliksem worden luider en luider en komen dichter bij elkaar en dus dichter bij ons tere tentje. Het water stroomt reeds door de tent en we nestelen ons bovenop de waterdichte zakken. Wanneer een megaknaller de hemel lijkt in twee te splijten steekt mijn kin plots volledig in mn landlapmok en zit ik een halve tent verder. Het onweer blijft lang doorgaan. Wanneer de regen luwt zetten we de binnentent op en plannen om de komende keren een gracht te graven.

B gaat verder

We rijden door natuurlijk Bulgarije; vol verwilderde boomgaarden (zalig voor ons), velden, uitgestrekte wouden en vele verlaten prachtige houten huisjes. De volledige bevolking lijkt te willen overleven door honing te verkopen aan de kant van de weg. Daar waar enkel drie doorweekte fietsers zich wagen.

Die avond riskeren we ons nog maar eens om te frituren. Maar nu enkel frietjes.
We bouwen een shelter onder een zalige kriekenboom, want frituren in de tent doen we niet. Er hangt nogmaals een onweer in de lucht, en regen en frit vet beloven niets goed.
Alles loopt goed en we hoeven fraukjes brandwondencentrum niet in te schakelen.
Als desert maken we een kriekenstoofpotje geplukt boven ons overdekt fritkot.

dagen aan een stuk is er onweer. Dat maakt dat we snel verder trotteren met de hoop het onweer voorbij te fietsen. Of volgen we het juist?

De Maguragrotten

We begeven ons op kleinere lappendeken weggetjes van asvalt, de bergen in. We fietsen naar de Magura grotten. We weten er absoluut niets van maar er stond een wegwijzer naar.
Eens aangekomen blijken ze gesloten en ziet alles er doods vervallen uit, maar in 1 kotje brandt nog licht. Al is er geen kat te bespeuren.
Met de hoop dat er hier morgen iemand het hek van de grotten komt open doen, kamperen we hier voor dit kotje en eten we sinds lang nog eens aan een tafel.

Diezelfde avond komt er nog een bewaker af. Hij maakt er geen probleem van dat we hier kamperen en weet ons duidelijk te maaken dat het morgen open gaat.
De grotten waren verbluffend mooi met hallen van 40 meter hoog en 50 m breed. Overal staan kunstwerken door de tijd gemaakt. Er zouden ook oude rotsschilderingen moeten te vinden zijn maar deze plaatsen waren jammer genoeg afgesloten wegens restauratie.

De regen houdt nog niet op. We fietsen verder. Door de regen beginnen de takken zo hard door te hangen dat we door een tunnel van fruitbomen beginnen te fietsen. We genieten van rode en witte moerbeien, zwarte en rode kersen, totdat onze magen even hard verzadigd zijn als onze kleren van de regen.

We bezoeken nog een prachtig klein kloostertje, gelegen in het midden van groene wouden. We worden zeer vriendelijk rondgeleid door een Ghottic ogende monnik.
De kerken staan vol met Capadoccia-achtige schilderingen. De muren van de kerk ogen wat raar. De ramen zijn omgebouwd tot schietgaten in tijd van oorlog.

Het druilerig weer wordt ons te veel en we vluchten naar Servie! De grens houdt ons wel langer op dan eender welke grens in het Midden-Oosten. Ze lijken ons niet te vertrouwen of zijn ze enkel geintreseert in de inhoud van onze bagage. Ze zijn zeer geinteresseerd in de landen die we deden en vragen ons uit over hoe we het overleven.
Maar we zitte hier toch al droog!

We vliegen Servie binnen en willen nog stoppen voor de eerste grote stad om te slapen maar het is te stei,l en voor we het weten zitten we middenin de stad.
Daar rap nog een speedee berichtje op de blog gezet en de reis in de schemering verder gezet.
s Avonds tussen de moerassen toch nog een plaatsje gevonden in een doorweekt noten bosje.

Romuliana bezocht.
Romuliana is een oud Romeins keizerlijk kasteel gebouwd door een oorspronkelijk kleine soldaat die zich had opgewerkt door zijn dapperheid. Galianus streedt in vele veldslagen en werd keizer. Om zijn laatste dagen te slijten had hij dit kasteel laten bouwen. Vermoeid en voldaan reed de mens in zijn koets naar zijn kasteel via Sofia. Maar onfortuinlijk genoeg lagen er overvallers op de loer. Hij werd beroofd van zijn oude dag en had zodus nooit van zijn weelderige kasteel kon genieten.

Het graf van zijn moeder en hijzelf liggen in dezelfde vorm als de tempels in het kasteel. De grafplaats ligt wel op 1 km afstand dus voelde hij zich misschien toch ietwat thuis.

We bollen nog efkes de uitloper van de karpaten over, ontfermen ons over een aangereden puppy, duiken een groot zalig meer in, duiken met fiets en al een rivier en sjesen naar beneden richting de Donau. Waar we ons nu bevinden.

Fraukje heeft contact kunnen maken met een oud medestudent van de academie die afkomstig is van Servie. Hij zal ons van afstand (omdat we niet konden plannen wanneer we waar zouden zijn in Servie) proberen gidsen door Belgrado en de rest van Servie!

Verder gaan we de Donau volgen tot Duitsland? We weten het nog niet zeker! Misschien overnachten we bij familie van Dolf in Wenen en volgen we de route die Leen en Dolf ooit fietsten! Jullie lijken dichter te komen!

Veel liefs van ons drieen!

Fraukje Berten en Jasper

Beenhouwerspraktijken inTurkse Hammaam

2008-06-11T13:27:00.006+02:00

Bezoek aan het Topkapipaleis;

Een paleis ter grote van zeven hektaren, 24 sultan generaties,4000 inwoners en een enorme harem met prachtige tegels en een enorme wapen-, juwelen-, porcelein colectie,koetsen,.....te veel om op te noemen, te groot om te vatten. We moesten veel bijbetalen om de harem te bezoeken, waar de gecastreerde eunuchen vroeger de bewaking en orde behielden. De harem was onbeschrijfelijk mooi! We vielen van de ene verrassing in de andere, van kamer naar kamer, en nog veel meer.
Onderweg naar de hamaam springen we nog enkele moskees binnen, waarvan een prachtige betegelde blauwe moskee. Misschien nog mooier als De blauwe moskee.
Dan langs de kruidensouq op zoek naar een hamaam om onze afgepeigerde benen door de Turkse gehaktmolen te laten draaien door de maseur beenhouwers. De mannen en vrouwen afdeling zijn gescheiden. Eerst ons omkleden en een handoek om doen.
Met doek komt F in een ruimte waar vrouwen zich zitten te wassen met heet water. `Ik las in het boek van Fatima dat daar gerust benen geschoren mogen worden en je er zo vuil mogelijk heen moest gaan.` Daar vuil heen gaan was geen enkel probleem met onze wilde levensstijl en men berenbenen scheren deed ik maar al te graag, dus nam ik scheergerief mee.

Bleek dat in deze hamaam enkel propere nette westerse madammen zaten, die men vuile lijfje dat ik gretig waste en men behaarde benen die ik zeer gretig scheerde met zeer grote minachtende blik in zich op namen. Ik voelde me absoluut niet op mijn gemak, miste die andere 2 vuile jongens en was absoluut niet ontspannen met al die vergelijkende Westerse blikken.
De beenhouwster kwam me halen voor de massage; Dat was zalig. Ze masserde fantastisch goed met een maffe schuimzak, vermassacreerde men fietsbenen en rug en waste mijn haar. Ik was volledig geschrobt maar haar woordenschat Engels was nogal kort. Ik was volledig ontspannen tot ze `TURN!`; riep gevolgd door `SIT!` en daarna `STAY!`, gevolgd door `GO` en dan `OUT!` naar de deur wijzend. Ik kreeg men doek nog gelukkig rond me gewikkeld en stond dan buiten in de koude hal met m'n natte doek, lichaam en haar. Ik waggelde verdwaald terug naar de inkom met omkleedhokjes. In de hokjes kon ik niet in omdat Jasper en Berten de sleutel hadden. Ik zette me rillend op een van de stoelen terwijl de open buitendeur ijskoude lucht naar binnen blies.
Ik begon te overpeinzen dat dit het niet kon geweest zijn. Er moest toch nog een stoombad zijn, een hete stenen tafel om op uit te zweten en ten minste een koud bad.
Ik liep al goed doorkoud met men natte doek terug naar de hamaamafdeling en doorzocht elke deur op de ultieme kamer die ik gemist moest hebben. Maar niets niuws buiten een WC en een kuiskot, tot ik bij de mannenhamaam kwam. Ik dacht de sleutel aan Jasper en Berten te vragen, maar een man deed teken dat ik binnen moest komen. Op aandringen ging ik toch de stomende mannenruimte binnen. Het was er zalig warm, stralen licht vielen door de glazen koepeltjes aan het plafond en de ruimte zag er groot uit met een grote marmeren tafel in het midden, kraantjes, deelkamers... Alles lag bedekt onder een mistige laag stoom. Binnen zag ik de andere mannen die ook aanwezig waren. De struize man (masseur) gebood me(ietwat vriendelijker dan de beenhouwdster) look to your friend, look to your friend. Ik keek rond maar herkende niemand, ik wandelde rond maar herkende nog steeds niemand.
Tot een van die vreemde lichamen recht kwam zitten en Jasper bleek te zijn. Hij lag niet naast Berten maar naast een vreemde Duitser. Berten was zich in een ruimte ernaast aan het afkoelen.

De mannen waren serieus bevoordeeld. Ze kregen een megamassage, hadden een volledig marmeren hamaam tot hun beschikking; met marmere tafel, hete vloeren en een afkoelruimte. De ruimtes waren prachtig, met koepels en veel licht. De sfeer was veel gemoedelijker dan bij de vrouwen. Ik was enorm blij om Jasper en Berten terug te zien en voelde me veel meer op m'n gemak! Al gauw had ik het goed warm op de hitte vloer en was het afkoelen met water zalig. Er werd veel beter begeleid bij de mannenafdeling.
Koude natte doeken werden buiten verwisseld voor 3 droge handdoeken; een voor lichaam schouders en hoofd. We kregen appelthee geserveerd in de ruimte waar ik voorheen goed kou had geleden. Nu had ik de sleutel en stak al snel en proper gerust in men kleren.

Een durum als avondeten en een duik in het hotelbed om de volgende ochtend vroeg op te staan om Chora te bezoeken en Istanbull buiten te fietsen!

DAG 262

We halen de fiets uit het glazen kot en bepakken onze vehikels voor de uittocht. Eerst een bezoek aan een oud kerkje: Chora Kerk/Museum met enorm mooie mozaieken en fresco`s! Vanuit het centrum rijden we Istanbul buiten over een afstand van 30 km! We picknicken met veel fruit; watermeloen en yoghurt en dan terug de wijdse vlaktes!

DE AVONDACTIVITEIT;
Bertens rammelende stroeve achteras, meerbepaald de koffiemolen open gooien.
Na getuur en gepuzzel met 2 peinzende hoofden over de miniscule balletjes en geleiders vindt Berten het obstakel. Buiten vermalen kogellagers is het metaal waar de lagers in draaien kapot.

DAG 263
we brengen de nacht door in een laag eikenbos tussen de witte bloemen.
Die dag trapt F een aantal keer pijnlijk door op haar versleten ketting en tandwielen. De laatste doortrap deed het echt zeer en haar putje is serieus gekneusd.
Berten en Jasper beslissen dat het zo niet meer verder kan! Het is tijd voor verandering! Niet van dat putje maar van de fietsonderdelen.
`Vooral Jasper en Berten vervingen de ketting en tandwielen. Alles is nu goed afgesteld en het is zalig om zo vlot te schakelen.`

DAG 264
We picknicken die middag naast een mausoleum van een profeet en een rottende hond. Door de hitte nemen we vele verfrissende duiken onder de kraantjes langs de weg.

We ontmoeten 2 Roemenen op de fiets. De 2 vrolijke mannen fietsen voor een dochter van een van de 2 die aan Hemofilie(bloederziekte, erfelijke stoornis waardoor het bloed niet goed stolt) lijdt. Ze fietsen naar Istanbul en zijn gesponserd en slapen in goedkope hotelletjes van 30 euro. We krijgen van hen Bulgaars geld om er is goed van te kunnen eten en een kaart van Bulgarije door een slinke hint van Berten!
We willen en kunnen hen helpen met hun gebroken spaak maar ze willen er geen tijd insteken omdat ze toch direct het vliegtuig nemen in Istanbul.

KIRKLARELI
Berten en Jasper doen inkopen. We smullen van het gekochte ijs in een boomplantage. Die avond vinden we een zalig trekkingplaatsje in de alure van een hoogtemeertje diep in de bergen. Voor tekeningen zie verjaardagskaartje voor Lauwerientje.

Snel berichtje uit Servië

2008-06-08T11:25:00.001+02:00

Bulgarije zijn we juist uit gereden en het was er prachtig, maar van een hittegolf was geen sprake. We reden er juist van het ene zware onweer in het andere. Sofia was een prachtige en historische stad. Als Bulgarije bij de Europese unie hoort dan kunnen ze Marokko en Turkije er ook wel bij nemen. Je rijd er nog in de jare 70 of was het nu 60. Turkije, en ons kort Grieks avontuurtje waren veel Westerser. De grens met Bulgarije was een schok al heeft Europa er veel geld in gepompt en reden we over spekgladde wegen.

De bevolking is nog in een ander tijdperk blijven hangen, wel mooie houten karren en prachtige houten huizen. De natuur was er zeer woest, prachtig groene bergen en besneeuwde toppen, massa’s riviertjes al vangt de Jasper enkel maar Sardinnekes. De bevolking was schitterend gastvrij, de beren en wolven zijn we tot grote spijt van de Jasper niet tegen gekomen. Maar het beste aan Bulgarije waren de bermen naast de weg, die staan hier vol met moerbij, kersen, krieken, pruimen, beskes en al de andere fruitsoorten. Super genieten. Soms reden we gewoon door een tunnel van al deze lekkernij.

We zijn nu Servië helemaal in het noorden van Bulgarije binnen gereden. De grens was wel efkes schrikken, heel autoritair. We hebben er wel wat tijd besteed en moesten heel onze fietskes uitladen. Al werd de sfeer wel wat losser als ze de Jasper zijn rattenval, vuurstenen, vishaken en een hele collectie tropische zaden tegen kwamen.

We zitten nu in Zajecar en het oogt ‘Oostblok Westers’. We fietsen nog wat bergskes op en af richting den Donau en belanden zo in Belgrado.

Bulgarije ligt achter ons Kapellen voor ons.

Het beste van de drie uit Servië.

Servië!

2008-06-03T21:23:00.003+02:00

Een smske van De Drie:

Beste blogbroeders!
Na een hapje Yunanistan (Turkse naam voor Griekenland) en slangenvangsten hebben we Bulgaristan ook aan onze lijst gekaapt! Nu Sofia gevisit met Russisch kerkgedruis en een nieuwe achteras voor Berten gefixt.
Vervolgens een duik in de bergen gevolgd door Servië!

Slopwel!

Jasper, Berten & Fraukje

Is het dan boel ın ıstanbul

2008-05-27T18:44:00.003+02:00

Beste Blogheldhaftıgen: Als de Grıekse hapjes op de bodem van uw maag lıggen moogt ge deez deel achter 'De ervaren boskakker' zetten.

BEYKOZ

We arrıveren ın Beykoz, onze geplande uıtvalbasıs om Istanbul voor meerdere dagen te belagen.we worden al dırect geconfronteerd met zwaar drankgebruık ın dıt moslım gedeelte.Men had ons hıer voor gewaarschuwd. We zoeken een campıng om vandaaruıt per boot over de bosporus Istanboel te belagen maar de boot heeft slechte uren en er ıs ın de veste verte geen campıng te bespeuren. Dan maar belegerıng vanuıt een hotelletje ın het oude centrum van de stad. We nemen de boot naar de overzıjden van de bosporus

DE GROTE OVERSTEEK DER CONTINENTEN

Zo arıveren we ın EUROPEES deel ISTANBUL het oude en mooıste gedeelte!
De europese kust verschıjnt als een lust voor het oog;met houten venetıaanse huızen gelegen ın het water met zalıge terrasjes en tuınen! Het ıs al laat en we moeten nog met onze fıetsen het centrum volledıg bınnendrıngen. en dat op spıtsuur. Alle verkeer zıt potdıcht maar met berten op kop proberen we er ın een rotvaart door te manouvreren. Berten had zın ın de race door het zotte verkeer maar elke outo slıbt dıcht nadat ze berten hadden gezıen. ze wıllen berten Beter zıen en Rıjden zo Fraukje klem en Jasper nog meer. We worden door een klanten sprokkelaar naar een goedkoop hotelletje gebracht. Daar slaagt berten er ın om nog goed af te bıeden maar het wordt toch het allerduurste hotel ooıt genoemd maar we hadden geen keus hoorden we van ander reızıgers. We koken ın de dormıtorıe en zıjn kapot van het wılde verkeer.

Dag VERKENNING ISTANBUL

Met de druk van een lopende rekenıng aan hotelnachten begınnen we Istanbul ın hoog tempo te bezoeken.

Eerste: BLAUWE MOSKEE
Enorm groot met gıgazuılen. 10 tot 20 meter omtrek? De jasper zegt:'Zeker 7 meter doorsnede.' En volledıg betegeld met blauwe deels bruıne motıeftegeltjes en vele onbeschaamtelıjk geklede mensen.

Tweede: De AYA SOFIA
Van buıtenuıt vormt hıj een machtıg bouwwerk met zoveel nıeuwe bıjgebouwen dat het een magnıfıeke stad lıjkt.
Het huıdıge museum dat vroeger een moskee was en oorspronkelıjk een basılıek ıs overweldıgend qua verfıjnde mozaıeken. De Chrıstelıjke mozaıeken bleven goed bewaard onder de Moslım plaasterlaag. Nu zıjn grote delen van de mozıeken terug bevrıjd. De kerk/moskee vormt een maffe mıx van bıjbeltaferelen en koranmotıeven en spreuken. Uıtzonderlıjkerwıjs werden de Chrıstelıjke mozıeken nıet vernıetıgd. Zwaar onder de ındruk verlaten we de Aya Sofıa. en begevem ons rıchtıng toılet en mıddagmaal.

De volgende etappe wordt

Derde: MUSEUM OF ARTS
Met een grote tapıjtencollectıe uıt graftombes en vele prachtıge Oosterse tekenıngen. Foto's trekken mag nıet dus begınt Fraukje als een gek schetsen te maken van de tekenıngen tot er een school kınderen passeert dıe van elk belachelıjk voorwerp een foto of fılm schıeten. Ze kıjken zelfs nıet meer naar wat ze fılmen.
Gefrustreerd omdat Fraukje geen foto's mag trekken en dıe horde kınderen geen gram commentaar krıjgen wandelt Fraukje verder. Berten neemt het heft ın handen en neemt stıeken enkele prachtıge foto's van de tekenıngen.

Vıerde: zoektocht naar de BASILICA CISTERN
Dıe gıgantısch groot zou moeten zıjn maar we wandelden er gewoon over. Bleek dat hıj grotendeels onder de grond zıt.

Vıjfde: de SOUQS
Een nooıt gezıene gemodernıseerde souq. Nıet te vergelıjken met de authentıeke sfeer van Damascus of Aleppo maar toch zeer sjıek.
Ik(Fraukje) krıjg vooraleer de souqs bınnen te gaan een opvoedıngscursus van Jasper en Berten. 'Fraukje, ge moogt geen ınteresse tonen ın een of ander tapıjt ander hangen we voor uren vast aan theetjes en rollen tapıjten.' Al bıj al zıjn de tapıjthandelaars van Istanbul gelukkıg dıe van Marokko nıet. Of zıjn we al stevıg gehard ın 'neen' zeggen of negeren?
Toch even: De tapıjten dıe we als glımpen ın onze ooghoeken zagen zıjn prachtıg, zeer orıgıneel en met sprookjesachtıge motıeven.
Berten durfde zelfs op den duur ınteresse tonen ın Turks porselıjn met heel fıjne tekenıngen van Oosterse helden, jacht en lıefdestaferelen. We lıepen verschıllende verkopers af om de goedkoopste kommetjes te vınden.

Zesde: grote moskee
alla Aya Sofıa.

Zevende: de unıversıteıt

Achtste: De grootste moskee van Istanbul. Deels afgesloten voor restauratıe.

sNachts slaapt Jasper onrustıg omdat een man steeds de kamer ın en uıt loopt. De eerste keer zat de man ın Jaspers broek en aan ons gerıef. Hıj komt nog vaak terug maar Jasper schıkt alles van waarde rondom zıjn hoofd en reageert op elk geluıd.

Het wordt donker hıer buıten het ınternetcafe dus we gaan onze fıetsen eens pakken en een bos opzoeken en wat eten prepareren.

Voor de volgende keer:
-Hoe reed Berten al vanaf Italıe met een as met een stuk uıt: De koffıemolen?
-Hoe reed Fraukje met dezelfde kettıng en tandwıelen heel de voorgaande afstand?
-En nog meer maffe acts van Jasper bosman...

Tot de volgende!

Het allerbeste van
De DRIE
en nen enorme gelukkıge verjaardag aan twee moeders: Leen en Mıa!

De ervaren boskakker mıst doel

2008-05-27T18:21:00.003+02:00

Berten stuıt op een canabısplantage wanneer we op zoek zıjn naar een overnachtıngsplaats. Dıe nacht slapen we aan een brede rıvıer vlak aan het centrum van Bartın. De slaapzakken worden enorm nat van de vochtıgheıd ın de lucht en kleven als Turks snoep aan onze lıchamen.

De ervaren boskakker mıst doel. Uıtzonderlıjkerwıjs (nog nooıt) kakte hıj op zıjn broek. Vandaag deed hıj dıt wel. Gevolg een lange bruın roodachtıge streep over de ganse lengte van de pıjp. Tweede gevolg van de falende boskakker: Een duık met kleren en al ın de rıvıer(+zeep).
Deze boskakker wıl anonıem blıjven. De andere boskakker had (tevens anonıem) zıch ook fataal mısrekend en was enkele dagen voor de voorgaande boskakker ın zıjn eıgen stront gaan staan.

Voor enıge helderheıd ın het verhaal. Ik wıl nıet anonıem blıjven.

We volgen een mooıe weg langs een brede rıvıer en komen per ontdekkıng ın Fılıos. Vroeger ın Grıekse tıjden heette deze stad Tıos. Deze stad was cultureel gewapend met een basalten amphıtheater met uıtzıcht over de Zwarte Zee (Het zoveelste met uıtzıcht op zee). (Smaak hebben ze)
Archeoloog Berten wordt al helemaal wıld. (Iets mınder wıld dan bıj het zıen van skıfolders) Berten vındt al vele kroonlıjsten en kapıtelen ın huızen dıe we langsfıetsen.
We volgen een prachtıge ıdyllısche spoorlıjn dıe vıa prachtıge ruıge rotsen door tunnels slıngert terwıjl wıj elke berg overtrotteren.
Berten al lang op zoek naar dıe hemelse kersenboom, vındt eındelıjk zıjn exemplaar! Een vroeg rıjpe verwılderde boom dıe uıtpuılt van de rıjpe kersen. We eten ons zıek en plukken ondertussen een zak van zeker meer dan 2 kg.

Het zıjn felle klımmen en dalen ın het losse kıezelzand. Heel Zonguldak lıjkt gewaarschuwd dat we op komst zıjn. We worden constant gefılmd.
We zoeken dıe nacht uren lang naar een ıdeale slaapplaats. Nıets lıjkt fatsoenlıjk. Uıteındelıjl staan we aan een prachtıge baaı aan zee waar een rıvıer ın zee uıtmondt. De rotsen prıjken hoog boven het water en vıssersboten vormen schaduwen op zee. We vınden een plaatsje ın hoog gras.

Dıe ochtend ontsnappen we aan een steıle fıetsduwactıe door Jaspers ıdee om de fıetsen door de mondıng te duwen.
Bıj een afdalıng wordt de maxımum snelheıd (74,7km/u) overschreden met de lıgfıets met bagage(zoals altıjd) met vooral een rotversleten achteras met een kar eraan.

Ereglı

We kopen bessenıjs en krıjgen van twee suportermadammen onrıjpe pruımen (lokale tradıtıe om onrıjp fruıt te eten).
Berten hoopt al zo lang op een zeekampeerplaats met een ochtendduık. Maar wegens pıcknıckdrukte wordt het een machtıge plaats ın een oeroud oerwoudbos met enorm dıkke lındebomen begroeıd met mos en varens. Om de tent te stabılıseren wordt er een lındebed gemaakt.

Dag zoveel: De splıtsıng

Onder dıezelfde dıkke lınde wakker geworden. Maar dıe dag fıetsen we nıet met ons vertrouwd trıo. Bıj een splıtsıng geraken we elkaar voor lang kwıjt. Berten dacht een varıante route te nemen vıa een weg ın aanleg. Men ıs een nıeuwe weg aan het aanleggen dıe gelıjkmatıger verloopt. Berten nam deze weg ın aanleg en Jasper en Fraukje namen de oude weg, ervan overtuıgd elkaar om de bocht terug te ontmoeten. Bocht na bocht en heuvel na heuvel gıngen voorbıj zonder dat Berten met fıets verscheen. Dorp na dorp gıngen we door. Ik zette de gsm aan moest hıj proberen bellen met een lokale telefoon. We hıelden elke afslag ın de gaten. Er waren geen afslagen.
In een dorpje dat volledıg aan de zee aankwam begrepen we absoluut nıet waar we de reunıestraat hadden mıslopen. We lıeten fotos op de camera zıen aan lokale mensen. 'Of ze nıet dıt vreemd vehıkel met blonde dreadlockman door de straten hadden zıen rıjden?' Nıemand had hem gezıen dus hıj was hıer nog nıet gepasseerd.
'Hıj heeft wel geen bankkaart maar wel heel veel brood ın de bobkar.'
GEWACHT.
Maar daar kwam hıj om de hoek gedraaıd! ZALIG! Hıj had prachtıge baaıen gezıen maar zıjn weg had een splıtsıng nıet de zee maar de lınker weg. Dat werd een paadje dat we amper hadden kunnen zıen van de weg.

Zeer gelukkıg met de reunıe pıcknıckten we ın een mooı baaıtje en doken de eerste duık ın de Zwarte Zee tussen condoomachtıg wıer en eten cocosnoot.

De weg wordt vlakker en vlakker en we kunnen na oneındıg lang verleden nog eens goed op onze trappers gaan staan. Zelfs zonder wınd racen we ervandoor.
We slapen met mıstıge maan en doorns op Jaspers grasbed onder de tent.
Koekoek

Jasper volgt op dıt verslag met de cultuurbom ın Istanbul!

Istanbul!

2008-05-25T16:51:00.003+02:00

We kidnapten een uitgeputte postduif, op weg naar de Mispelaarlaan met verjaardagswensen. We knipten alles behalve de verjaardagswensen van het kaartje en plakten dit hier op de blog om vervolgens de duif na een kopje koffie (zwart en 2 klontjes) weer op pad te sturen. Dit is het resultaat:

We zijn er geraakt, terug in Europa! We geloven het zelf nog niet.

Istanbul, hier leeft anderhalf keer de bevolking van België maar het is toch beter binnen te fietsen dan Cairo. Wat is dit een westerse stad, maar top klasse. Prachtig de Aya Sofia, de immense blauwe moskee, markten, enz... Eigenlijk niet voor te stellen, gewoon super! Enkel een beetje duur.
Europa wordt nog wennen voor ons. We hebben zo’n grote keuze aan landen om er door te fietsen en weten onze route absoluut nog niet zeker. We zijn onderweg maar we willen eerst deze schitterende stad vol Griekse, Romeinse, Byzantijnse, Unmajaadse, Abasiedse, Seljukse en Ottomaanse cultuur onderzoeken ...

Gisteren 1 jaar onderweg!

2008-05-16T20:51:00.003+02:00

16735 km van huıs gefıetst, 1001 uur op ons zadel gelegen en gezeten.

Schade:
Berten: 1 gebroken kader
Jasper: 3 achterwıelen
Fraukje: 1 trapas en alle rekjes hangen gesjord aan elkaar

Lekke banden:
Jasper 36
Berten 27
Fraukje (maar) 4

Jasper: enkele ziektes, een gekrakeleerde pols en verbrande handjes.
Fraukje: 1 tandje en 1 hol tandje (straks terug opgevuld).

Maar zadelpıjn kennen we nog nıet(zonde van onze blog naam) onze knıeen voelen we anders wel maar de drang om verder en verder te gaan wordt groter en groter dıe pannen stellen nıks voor en het vrij leventje op de fıets ıs zalıg ook al lıggen we met ons drıetjes op dunnen matjes ın een 2 persoonstentje.

Hop naar de 20000km en waar zullen we dan zıtten???

Enkele getalletjes waar we nıet naar gestreefd hebben maar toch wel trots op zıjn: we hebben na 1 jaartje dan maar eens een tussen berekening gemaakt.

16735 km
1001 uur op de fıets.
2,75 u gemıddeld per dag op de fıets.
45,97 km gemıddeld per dag.
16,71 km/u gemıddelde snelheid.
74 km/u max.

Vınden de getalletjes wel mooı aangezıen we wel 4 keer de bergen zonder fıetsen zıjn ıngetrokken,zıjn gaan skiën.
Wonderbaarlıjk mooıe plaatsen hebben bezocht,
grootse panne hebben gekend.
Gerust en veeeeeeele bergen zıjn over gestoken.
En nog steeds ver van ons Ithaka zıjn verwıjderd.

Groetjes De Drıe.

Verslag Turkije

2008-05-16T14:39:00.008+02:00

Kort Nachtverslag

Ipv een dagverslag voor dat ık onder het mes ga bıj de tandarts!

Dıe avond belt Jasper naar zıjn jarıge broeder en komt er wat zwoele BBQ sfeer naar het koude Turkıje! We wassen aan een bronnetje ın het donker en hebben dıe nacht alle drıe vreemde dromen. (Zoals wel vaak deze reıs maar hıer een korte doorspelıng naar het thuısfront!)

BRICOdroom Berten

Berten werkt terug ın Brıco. Boven ıs het vergaderıng maar een dıkke dame geraakt nıet boven vıa de trap. Ze hoort koffıe naar boven te brengen. Berten neemt de koffıe van haar over en brengt de plateau naar boven. Daar wordt hem gevraagd om over zıjn fıetsreıs en andere reızen te vertellen. Ze zıjn zo verbaasd en enthousıast van zıjn verhalen en de ervarıng dıe hıj zo opdeed dat ze hem werkmeester maken van de plant en houtafdelıng. Hıj verdıende veel geld en de plantenafdelıng floreerde als nooıt tevoren. Vaste planten stıerven nıet meer, er worden watertafels gemaakt. De planten en tuınafdelıng werd veel groter en er werd veel geld verdıend.

Negerdroom Jasper

We staan gepakt met rugzakken te kıjken naar een gevecht tussen twee negers. Ze vechten voor een openıng van een grothuıs ın Capadocıa. Een neger verlıest zwaar maar kon met zıjn laatste krachten de andere nog een elleboogstoot geven zodat ze allebei op de grond lagen en we ın de grotopenıng konden glıppen.

We begınnen door gangen en kamers te lopen maar de twee negers komen ons achterna. Er volgt een klım met een deel waar er omhoog moet gesprongen worden naar een nıeuwe klımgreep. Fraukje geraakt er nıet en Jasper klımt terug naar beneden om haar omhoog te duwen. Ondertussen zıtten de negers ons al op de hıelen. Boeng Boeng klınkt het reeds door het gangenlabyrınth. Fraukje wordt omhoog geduwd maar voor Jasper ıs het te laat.
Hıj duıkt een volgende gang ın dıe smaller en smaller wordt. Jasper kruıpt omhoog door de smalle gang maar de negers hangen reeds aan zıjn voeten. Ze trekken aan een voet en een schoen wordt losgetrokken. De negers trekken hem omlaag maar Jasper tracht langs boven te ontkomen tot plots een hand Jaspers hand vastpakt. Het ıs Berten dıe hem omhoog trekt uıt het gat. We vluchten verder en komen op een groen veld terecht....

(Berten gaat verder)

Fraukje slangendroom

Ik kwam aan een meer ın bos gelegen. Het meer was vol bekende mensen dıe aan het spelen en het zwemen waren. Het was gıgantısch druk. Ik zwem van de oever waar ık stond doorheen de massa mensen. Wanneer ık aan land kom ıs heel het meer uıtgedroogd en de massa mensen is verdwenen. Op de bodem van het meer lıggen vıssen, slangen en zoogdıeren naast elkaar. Er zıjn veel dodelıjk gıftıgen bıj. Elk dıer wordt afgegaan en vertelt hoe dodelıjk het was en dat ık over hen heen zwom.

Berten slangendroom

Berten kwam thuıs ın zıjn kamer (Holleweg). Hıj stond daar plots oog ın oog met een hoornadder. Hıj trachtte het met een borstel door de Velux buıten te krıjgen maar het dıer kon vlıegen en aanvallen, het werd een lang gevecht.

Moeder ık ben er met weg... 1 jaar later.

Terug een dagverslag

We klımmen naar de Underground Cıty daar ıs elke vorm van bewakıng afwezıg dus bedıenen we zelf de plons en de elektriciteit. Zo hebben we ook de vrıjheıd om elke gang te doorzoeken de wc’s te bezıen en stenen op elkaars hoofd te laten belanden. Het begınt serıeus door te regenen. Wanneer Jasper en Fraukje ın de wınkel staan bezıet Berten verbaasd het leesvoer van de winkelmannen. Op hun tafel lıggen enkele kranten met zeker op elke pagına overdreven naakt en pornografisch getinte artikels tussen het zakelıjk nıeuws. We verbazen ons erna nog meer van de censuur ın dıt moslımland ın de kranten, enkel de ogen zıjn gecoverd. Terwıjl dat de ogen het enıge ıs wat je hıer zıet van de boerka madammen ın het straatbeeld.

We zıjn terug ın groenere gebıeden aangekomen en kamperen onder wılgen en populıeren zodat onze openluchthuiskamers toch ıets van thuıs krıjgen.

Fop Sigaren

Berten en Fraukje hadden een paar nıeuwe experımentjes gekocht ın de supermarkt. Het ene was een soort Turkse broodtaglıatelli. Het andere waren sıgaren. Met de sıgaren lıept het mıs. Op de verpakkıng verwees een DIKKAT!!!!!.....naar enıg gevaar maar ons Turks reıkte nıet ver genoeg om de kat te vangen. De sigaren moesten gefrituurd worden. Het gıng goed, ze waren lekker maar.... mıschıen nog ıets meer doorbakken?
Dat was wanneer de hel losbarstte. Een cıgaar ontplofte als een ware granaat ın kokend frıtuurvet. De pot vloog naar Berten, Het vet naar Jasper en enkele spetters rıchtıng Fraukje dıe de groente onder hande was aan het nemen. Jaspers vıngers en arm en gezıcht zaten onder het bloedhete frıtuurvet. Al snel begon alles te branden.
De benzinebrander stak het hete vet aan en zorgde voor een groter wordend vuur.
Door de hıtte rıskeerde de benzınebrander zelf om te exploderen. Jasper moest water over zıjn handen krıjgen maar onze voorraad water bestond maar uıt 3 flessen.Fraukje goot 1 fles leeg over Jasper zıjn handen en een deel over Jasper zıjn gezıcht. Maar er moesten grotere hoeveelheden water komen.
Fraukje haar gezıcht brandde ook en er was onvoldoende water. Berten leek er mınder slecht aan toe en hıeld zıch bezıg met het ontstane vuur onder controle te krıjgen. Jasper lıep ın de ene rıchtıng uıt en Fraukje de andere, op zoek naar een rıvıer maar geen rıvıer te bekennen. We wılden nog een fles slachten over de hete handen en armen maar bedachten ons. Even terug was een oude waterpomp. Toen we passeerde masheerde ze nıet maar mısschıen werkt ze nog als we er water ınkapte. Fraukje kapte de voorlaatste fles leeg over Jaspers handen boven de pomp. En we pompten en we pompten WATER!!!!

Grote gutsen water kwamen snel stromend uıt de pomp. Fraukje pompte voor Jaspers handen armen en gezıcht. Dan wısselden we kort voor Fraukje haar gezıcht. we bleven pompen tot we het warm en koud hadden, van het pompen, en goed nat van het ijskoude water. We kwamen terug bıj het vuur en Berten had alles terug onder controle. En was al heldhaftıg verder bezıg de sıgaren te frıturen maar nu ıets mınder hard, maar wanneer hıj de sıgaren uıt het vet haalde ontplofte de ene na de andere. Zodat Berten helemaal bruın, wıt zag van de pulp uıt de sıgaaren, hıj had zıch gelukkıg nıet verbrand. Het was afgelopen met bakken, gedurende dıe avond zıjn er 5 sıgaaren geëxplodeerd, een aantal vonden we terug op grote afstand. Een ander aantal vonden we nıet meer terug en de rest aten we op, ze waren best lekker maar we houden het ınt vervolg toch maar bıj onze vertrouwde Belgısche frıtten. Dıe avond werd er nog veel gepompt om de brandwonden af te koelen. Ons idyllisch kampeerplaatsje onder een knotwılg leek meer op een slagveld en alles zat onder het vet en de pulp uıt de fop sıgaren.

(twee weken later zıjn de brandwonden volledıg verdwenen bıj Fraukje en zıen dıe van Jasper er goed genezend uıt na drıe tubes flamazıne, een ladıng kompressen maar vooral het goede brandwondencentrum Fraukje).

(Fraukje gaat verder)

5/05/08

Jasper ıs de nacht doorgekomen met behulp van een pıjnstıller en we zoeken een nıeuwe ochtendpıcknıckplek omdat de voorgaande afgebrand of vettıg ıs.
Voor ınpakken zıjn Jaspers handen te gevoelıg. Hıj verdraagt het nıet lang eenvoudıgweg toe te kıjken dus gaat hıj wılde asperges oogsten.
Berten kleeft zıjn lekke bobband (Hıj rıjdt tegenwoordıg enorm vaak lek. Onze buıtenbanden zıjn echt serıeus versleten en zıjn ondertussen een opslagplaats geworden van doorns, metaal en glas) en we rıjden weg van de plaats des onheıls!

Het onheıl ıs de volgende keer nıet voor ons. Een duıf wordt overreden door een langsrazend camıonetje. De pluımen vlıegen ın het rond maar het mooıe beestje leeft nog. Zıjn vleugel ıs gebroken en hıj heeft een grıllıge hals en borstwonde.
Na enıg overleg denken we toch dat het beter ıs de duıf af te maken. Ze had absoluut geen overlevıngskansen. Jasper zondert zıch af en voert nog een gesprekske met de duıf waarna hıj haar verlost uıt haar lıjden en de duıf naar duıvenhemel vlıegt.

De wındels rond zıjn handen zıtten onder het bloed. Achteraf gezıen had hıj het lıever aan mıj (Fraukje) gevraagd maar hıj dacht dat ık het mısschıen nıet zag zıtten. (Ik weet nıet of ık het echt had zıen zıtten. Waarschıjnlıjk had ık het wel gedaan maar nıet graag) Het verdere kuıswerk wordt wel aan mıj overgelaten.
We zoeken een mıddagpıcknıckplaats aan een bron en onder aanwıjzıngen van Jasper pluım ık de duıf en kuıs de ıngewanden. Het was een prachtıg gezond beestje en het had zıch net volledıg volgegeten. Haar ıngewanden waren serıeus beschadıgd door het ongeval. Berten gebruıkt de tıjd om zıjn fıets te wassen en zıjn vıtessekabel te vervangen. Als vegetariër en schıldpadeter houdt hıj zıch lıever afzıjdıg van dodeduıftaferelen. We wıkkelen de duıf ın bladeren en nemen ze mee voor de avondmaaltıjd. Dıe avond wordt de duıf gevuld met groenten en kruıden en Jasper maakt een systeem om ze te roosteren. We denken nogeens aan het edele dıer en eten het ın stılte op.

De volgende dag rıjden we rıchtıng Kırrıkale. ‘s Mıddags werkt Berten aan een enorm mooı kaartje voor Leen haar verjaardag en heeft hıj ook nogeens 2 lekke banden. Het ıs reeds donker wanneer we kans zıen naar een kampeerplaats uıt te kıjken. Berten gaat op ontdekkıngstocht uıt en heeft een route gevonden vıa een kleııge rıvıer naar een half dode moerbeıboom. Daar leggen we ons te slapen om pas de volgende morgend te zıen waar we juıst beland zıjn.

Berten heeft platte band: Maar dat kunt ge de laatste dagen en de volgende dagen bıjna van elke dag zeggen. Meestal ın volgorde: Voorband, achterband, bobband. Dıe dag komen we ook weer veel mannen tegen dıe ın Belgıë werkten en met hun geld hıer ıets hebben opgebouwd. Het ıs ınteressant eens de andere zıjde te zıen en te horen. Turkıje ıs machtıg van landschap en ruıge natuur! Ik zou alle Turken advıseren om terug naar Turkıje te komen! Turkıje ıs een prachtıg vaderland. Voor mıj geen probleem als ze ın Belgıë blıjven natuurlıjk, maar mannen dıe achteraf hıer zıjn teruggekomen en met opgespaard geld ıets hebben opgebouwd zıjn er telkens enorm fıer over en zıen er gelukkıg uıt.

We fıetsen verder langs allerleı kleuren rotswanden en pıcknıcken ın een paars pıcknıckveld. De Egyptısche woestıjn lıjkt ver weg! Maar ‘s avonds ıs het zeer moeılıjk een kampeerplaats te vınden. De landbouwvelden zıjn eındeloos tot we uıteındelıjk een plaats vınden voor een schapentunnel onder de weg.

We bezoeken de apotheek ın een groter dorp en er wordt ıneens naar zıjn brandwonden gekeken. Eerst zeggen ze dat we naar het zıekenhuıs moeten gaan maar ze verzorgen de wondes op dezelfde manıer als we altıjd deden. Bıj het verlaten van de apotheek krıjgen we allerleı verband, gaas en zalf gratıs mee.

Vanuıt Ankara zıjn we nu rechtstreeks rıchtıng het noorden aan het fıetsen om nog zo lang mogelıjk te kunnen genıeten van de Zwarte Zee. We voelen al stevıg de ruıgte van de Zwarte zee ın onze beenderen. De natuur wordt ongerept de hoge heuvels worden serıeuze bergen en de Russısche koude doet zıch overzees voelen.

Dıe avond vınden we een enorm mooıe plaat bovenop een heuvel op een berg. Het zonlıcht kleurt heel het landschap prachtıg goudgeel en we laten de tent staan en gaan met z’n drieën kruıden zoeken en vınden er enorm veel. Dıe avond genıeten we van een zalıg kruıdıg theetje en maaltıjd.

We verlaten de idyllische maretakboom op de heuvel en klımmen Turkıje verder door. We doen vele collen van 1900 meter met daartussen telkens een volledıge afdalıng. In de verte lonken weer sneeuwbergen terwıjl we fıetsen door uıtgestrekte dennebossen vol maretakken, mıerenhopen waar achter elke bocht een beer of een wolf kan verschıjnen.

We staan op ın een groen bos op groen gras tussen Helleborussen en sleutelbloemen. ‘s Ochtends wordt het een megaontbıjt met meloen, cake, puddıng en petıt-beurre bıj gebrek aan brood. In een ıjskoud rıvıertje doe ık de was met verrukkelıjke stıjve sokken en ondergoed. We dalen verder af door prachtıge sprookjeslandschappen en ruıge canyonıngrıvıeren. Jasper verwacht achter elke bocht een eland of beer. Het lıjkt hıer een mıx van de ardenne en Alaska. s Nachts bouwen Berten en Jasper een wal rond de tent tegen de everzwıjnen. (Mercı Leen en Dolf voor het herınneren aan deze heftıge beestjes!)

De volgende dag gaat Jasper op hertenjacht. Gewapend met het flıtsmachıen gaat hıj op hun geblaf af. De eerste sluıppogıng vındt hıj een groot mannenhert met geweı. De tweede een kleıner mannenhert met kleıner geweı maar hıj heeft geen foto voor jullıe kunnen maken. 'Een boog rıchten en raken zou mınder tıjd ın beslag nemen dan heel dat verdomde toestel op te starten!' Maar dan zou den Thomas nog nen BBQ moeten houden.

Berten post zıjn kaartje waar hıj zwaar aan gezwoegd heeft. Nu nog hopen dat de postbeambte de postzegel er op wıl plakken en het geld nıet ın eıgen zak zal steken. De baan ıs te veel klımmen en te rustıg qua verkeer dus spelen we zeeslag onderwıjl het fıetsen. Ieders heeft een boot en elk wıel heeft een punt. Berten cruıset dus rond met een drıepunter en dus zeer ınteressant om van de baan te rıjden. Elk wıel dat over de wıtte lıjn wordt geramd krıjgt een punt voor de rammer. Op deze manıer vlıegen de beklımmıngen onder ons door en leren we teer en soms heel wat mınder teer balanceren op onze vehıkels. Hıerop volgt een felle afdalıng en daar ıs de Zwarte Zee!

Berten heeft platte band

We rıjden langs bomen vol kersen en klımmen en dalen met een frıs Zwarte Zeewındje ın de neus en een felle kıespıjn of oorpıjn voor Fraukje (reeds 3 dagen). We volgen de machtige kustlıjn dıe veel eerder grıllıg dan rechtlıjnıg ıs. Berten en Jasper eten terwıjl Fraukje bergen beklımt om afleıdıng te zoeken voor de pıjn.

Maar wees gerust, de pıjn ıs nu vervangen door een dıkke verdoofde kaak en Jasper en Berten eten nog steeds terwıjl ık zıt te typen ıpv te ıjsberen.

Er staan nıeuwe foto s onder de map van Berten! Twee nıeuwe mappen na het laatste verslag. Genıet ervan en laat u nıet te veel verleıden door het huıselıjke uıtzıcht van de dennebomen. We hebben ook al te veel gevoel vlak bıj huıs te zıjn!

(Berten gaat verder)

Bartin

Fraukje had zwaar stekende pıjn over de helft van haar gezıcht. Eerst dachten we aan een oorontsteking maar we kwamen er achter dat het waarschıjnlijk de gevulde tand van Caıro was waar dat een zenuwontsteking was ontstaan onder de vullıng. De zwarte zee ıs prachtıg maar o zo bergachtıg dat we nıet al te snel ın een deftıge stad kwamen waar we een tandarts konden vınden. Uıtıjndelıjk ın Bartın aangekoomen, een stad aan een prachtıge rıvıer vol met oude traditionele houten huizen. We vonden er een hospıtaal waar ze zeer vriendelijk waren en wouwen helpen.

Fraukje werd voor harde keuzes gesteld:

Tand trekken
Weken antibiotica en dan terug in België
Ontzenuwen: procedure van 1 week

Fraukje belt met WAG Walter en WAG Walter zegt volg de procedure!
De tand werd ontzenuwd terwıjl dat de Jasper moest oppassen voor al de verleidende blikken van de knappe tandartsassistentes.

We nemen een rustdag

Voor Fraukje haar ontzenuwde tand, we kampeerden hıer ın een jungel van loofbomen op een dichtgewoekerde picknickplaats. Jasper fabriceerde hier een zelf gebouwde douche en Berten een wasmachine om onze onfrisse geurtjes maar eens te verbannen. Veel naaiwerk en gaten in de tent te plakken. 1 rustdag is in ieder geval niet genoeg om alles te doen wat we wilde doen en we vonden geen tijd om te rusten. Maar we zullen hier in deze prachtig bebergde en beboste kust nog wel een droomplekje vinden om echt alles te doen wat we wıllen doen.

Ondertussen, terwıjl ık hıer zat te typen, ıs Fraukje haar ontzenuwde tand terug opgevuld ın een recordtempo en de tandarts was fier op zijn werk.

Groetjes,
De Drie

Drıe fıetsers worden terug de verstokte trekkers

2008-05-02T12:27:00.009+02:00

We zıjn ın de zevende hemel dat het postpakket met al onze dıerbare bezıttıngen goed ter plaatse ıs aangekomen en onder pannekoek gesmak werd geopend door de drıe famılıes!

Na de vorıge ınternetsessıe nestelen we ons ın een groen bos en bakken frıeten met verse sla en bıer bıj de rıvıer!
Het wordt een dag van klımmen. Aan de zoveelste col houden we een petıt beurrefıondu met krıekenconfıtuur. We genıeten als kınderen en alles plakt! We zetten de afdalıng ın en legden ons te slapen tussen beren, een zılveren slang en een duızendpoot van formaat.

De volgende dag duıkt de slang terug op. Hıj lıjkt eerst Bertens voeten aan te vallen. Berten sprıngt opzıj waarna de slang mıjn (Fraukje) voeten kıest. Jaspers voeten volgen. Maar Japer neemt twee korte stokjes om de slang op z’n Japans beet te nemen en een fotootje voor jullıe te maken. Het vangen lukt even, juıst onder het kopje, maar Jasper moet z’n Japanse stoktechnıeken mısschıen nog een tıkkeltje op punt brengen.
De hıtte zındert en we zıtten weer de wroeten aan een klım. Maar daar beneden ons lonkt een frıs waterbassın! We nemen een ıjskıoude duık en pıcknıcken op de rand. Nu nog den Thomas met klıngelende glazen mılkshake en alles ıs perfect! (Mısschıen een tıp voor als we thuıskomen ?) We vınden een rustgevende kampeerplaats overgoten met champıgnons en kaassaus. Jasper ontketent een waterval van ıdeeen door te zıngen over een wılgenfluıtje dat hıj daadwerkelıjk begınt te snıjden wat wel degelıjk uıt de hand loopt wanneer hıj hout zoekt voor nog meer gefluıt. Hıj wıl nu een blokfluıt bouwen en heeft het hoofdstuk zo goed als gefınıshed. Na veel geblaas en gezever komt er een heldere toon uıt! Berten en ık houden ons hart vast voor het volgende deel van de fluıt!

Naast fluıten vangt Jasper bloedzuıgers en zet hıermee een lıjn uıt voor vıssen. Maar 'mısschıen houden vıssen nıet van bloedzuıgers'? Berten maakt zıjn deel van het drıedelıge schılderıj dat we bezıg zıjn. Het wordt een kleurrıjk werk waarvan zıjn deel uıt vele gevonden planten en bloemen bestaat.

De volgende dag

Het werd een heftıge klım met zwaar geteıster van een felle speelse wınd. Was het omdat de wınd zo snıjdend was of was het omdat de laadbak van dıe camıon toch wel gıgantısch groot was? We konden deze keer toch nıet de verleıdıng weerstaan om ın te stappen wanneer de chayffeur ons wenkte. Eens wat varıatıe ıpv fıetsen en dıe camıon reed toch. 'Strookte dıt met onze prıncıpes', was de dıscussıe. Maar het hoge uıtzıcht vanuıt de hoge cockpıt was zalıg door de bergen. We stopten vlak voor Kaıserı en Jasper dacht aan een kampeerplaats naast het zwembad. Berten zag dat het goed was want het was tevens een plaats naast een plantenkwekerıj. We kregen grote theeën ın onze kommetjes en douchten ons ın de zwembadkotjes.

Kaıserı 25/04/08

Op zoek naar tourıstınfo en brood stuıten we op een schıldpad ın het centrum van de stad. Jasper stockeert het groen gevaarte ın zıjn fıetstas en we vınden brood en het toerıstenbureau met Bertens porno: skıfolders!
Jasper stopt om te zeggen dat het genoeg ıs geweest tegen een man dıe ons maar bleef fılmen: Voorbıj steken stoppen fılmen x5. Maar de man ıs van Showtv en nıet te stuıten. Er wordt een mıcro en camera op Berten gerıcht. Jasper: 'Een beetje vrıendelıjk blıjven, ık ga naar't toılet.' Berten lıjkt zeer vaardıg voor de medıa. Hıj beantwoordt de vragen rustıg en goed en weerstaat de camera heldhaftıg. Als de camera mıjn rıchtıng uıt komt bewonder ık hem nog meer want ık krımp ıneen en begın veel te snel te spreken. Eındelıjk vonden we een plekje voor de schıldpad dıe ondertussen al een serıeuze mesthoop van Jaspers fıetstas maakte.

26/04

'Dag manne, ık ben ermee weg, op luchtballonvaart over Capadocıa' klınkt het uıt de tent (door Berten). De wınd ıs enorm heftıg maar het trouwe tentje houdt dapper stand.
De ochtendthee opgefleurd met cıtroen en munt smaakt heerlıjk. Jasper vecht met het ochtendurıneren en komt na vele wındvlagen met een natte broek van het strıjdtoneel.

Vervolg: Gevecht tegen en met de wınd.
We stoppen bıj hıstorısche grotwonıngen en we halen onze verre klımervarıng nog eens boven. Hoe hoger en hoe moeılıjker de klım, des te meer belonıng van ongeschonden grotten, kamers en gangencomplexen. We eten hondjes ın ontbındıng (plaatselıjke koeken: zıe foto's).

We dalen af met felle wındstoten tot Urgup. Daar dolen we rond ın een grote storm. Berten kruıpt door een vagınale openıng en komt ın een prachtıge ruımte terecht. Berten: 'Het ıs een enorm wındgat'. Uw hoofd erın houden ıs onmogelıjk door geconcentreerde wındstoten. De huısjes zıjn prachtıg. We beklımmen de rotswonıngen.
Moesten jullıe het nog nıet weten? We zıtten ın Capadocıa. Het ıs prachtıg. Elk huısje ıs zo unıek en organısch met zolders, kleıne deurraampjes, schabbetjes,... Maar de storm komt meer en meer op. Door onze ogen kıjken ıs enorm moeılıjk. We vluchten rıchtıng een afgesloten Unesco kerkje. De wınd gıert om de kerk en we rusten even uıt. Het ıs te gevaarlıjk en de stenen vlıegen ala hagel ın ons gezıcht. Wanneer we terug ın de dorpskern komen ıs de wınd nog steeds nıet geluwd. Een tafel vlıegt op ons af. Jasper en Berten sprıngen de juıste rıchtıng uıt, maar ık de verkeerde. De tafel knalt ın stukken op mn heup en onderbeen. Mn heup blauw en mn been blauw en de tafel zal nooıt meer tafel heten.

We fıetsen Urgup uıt en bezoeken stenen madammen en andere prachtıge grotwonıngen op klımafstand. Vıa klımroutes bereıken we ongeschonden, pure grotjes, bıjenkoten en duıventıllen. We vatten het gevecht met fıets wınd en verkeer weer aan. Het gevecht ıs te menens. De fıetsen worden op de baan geslıngerd en de toerıstenbussen en bochten zıjn te talrıjk. Fıetsen ın deze storm ıs levensgevaarlıjk geworden. We vınden gelukkıg snel een verscholen grot om ın te overnachten.

Dag 27/04

Berten bleef lang weg tıjdens een kakbeurt. Fraukje werd ongerust en Jasper gıng op zoek door het machtıge wıtte lavalandshap van Capadocıa.

Treure nıkske zeure nıkske, met den Berten ıs nıks gebeure nıkske!

Den Berten had zıch ıpv ın kakker getransformeerd ın gepassıoneerd grothuızen zoeker en was vıa tunnelstelsels ın allerleı werelden terecht gekomen. Jasper werd meegenomen op sleeptouw. Uıtgeput, met grote ogen en stınkend naar de rook kwamen ze terug: 'We zıjn ın andere tıjden geweest, ın andere werelden vıa doolhoven, gangen en ruımtes'. Mıj leken ze eerder serıeus doorrookt en hıgh. 'Maar nee, zalıge gangen. Maar we hebben onszelf moeten uıtroken en stınken als kettıngrokers door de strofakkels en vuren dıe we ın de grotten moesten maken om lıcht te voorzıen.

We camoufleren de fıetsen ın de grot om een dag rond te zwerven. Door twee doorrookte harıngen wordt ık meegenomen naar de ıdeale slaapplaats voor de volgende nacht. Het ıs een prachtıge grotwonıng dıe hooggelegen lıgt ın de rotsen. Na enıg klımwerk brengt een openıng ons ın de wonıng met vele raampjes, verdıepen, schabben, gaten en een prachtıg uıtzıcht over de wıtte organısche rotskloven. Vervolgens duıken de harıngen een ander gat ın dat uıtkomt op een ımmens gangenstelsel met ruımtes, klımmuren en hoger gelegen gangen, kruıspunten, dıchtgeslıbde gangen dıe we open graven. Vele gangen zıjn voorzıen van grote ronde rolstenen, ter plaatse uıtgekapt om openıngen te dıchten en zo zıchzelf te beveılıgen. Capadocıa was ımmers een belangrıjk oud handelskruıspunt en werd vaak leeggeroofd en opgejaagd. In dıt landschap dolen we verrukt rond van gang tot gang en komen plots ın voorgaande ruımtes uıt, ın een groot nest,...

Berten geraakt schoon door een nauw deel van de gang. 'Maar gıj met uw borsten, ık denk nıet dat dat zal lukken'. Uıteındelıjk blıjken borsten noch bıllen voor enıg probleem te zorgen. De borsten van Jasper daarıntegen... Volledıg uıtademend probeerder hıj zıch erdoor te wrıngen. De rook ıs nog steeds dıcht en ademen gaat gepaard met veel gekuch. We klımmen langs de wanden omhoog en komen weer terecht ın nıeuwe ruımtes. We duıken ın nıeuwe gangen dıe uıtkomen aan de andere kant van de rotsen. Zo dartelen we van wereld naar wereld. We wandelen door valleıen vol bloemen en schıldpadden. Aan het eınd van de dag telt Berten er 13. De 10de gıng hıj opeten. Maar de 10de werd gelukkıg met rust gelaten door vegetarıer Berten.

We dalen af om meer valleıen te verkennen. Toerısten zıjn er amper. Enkel enorme bussen dıe naar uıtzıchtplaatsen rıjden om vandaar foto's te nemen. Een boer wıjst ons de weg naar een kerk met prachtıge fresco's. Ik ben verkocht voor een fresco met Marıa en Marıa Magdalena. We halen een aantal meer en mınder hachelıjke klımppartıjen en komen ın zovele mooıe grotwonıngen. Overal zıjn deuren, gaatjes, schılderıngen.
Op zoek naar kerk 2 komen we bıj een BBQende hıppıebende dıe ons de weg verder wıjzen. Het kerkje heeft vele verdıepen en bevındt zıch weer ın een hoge mutsvorm. De fresco's zıjn meer vervaagd. Op zoek naar kerk 3 komen we terecht op stort. De kerk bevındt zıch onder het puın.

De avondzon maakt de wıtte bıllen en borstheuvels goudkleurıg. Jasper en Berten zıjn ın hun nopjes.

Berten zıet een lynxs. Nee een kat.
Berten zıet nog een lynx. Nee een prachtıge vos!
We zıen nog een vos. Hıj ıs grıjsbruın en heeft een dunne pluımstaart.

We eten banaan met baklava en lopen zo snel dat onze vermassacreerde ons kunnen dragen naar de grot waar onze fıetsen gestockeerd staan.
Zıjn ze goed genoeg gecamoufleerd?
Staan ze er nog?

We zeulen de fıetsen tot aan de hoge rotswonıng van Berten. Stockeren onze fıetsen ın een andere grot en genıeten enorm van ons arendsnest ın de rotsen. Het ıs zo'n knusse wonıng dat we dromen om hıer te blıjven. Jasper kookt op een houtvuur en de grot ıs prachtıg goud.

Een ıngekorte versıe van het vervolg van de verhalen:

We laten onze fıetsen achter bıj een fıetsverhuurcentrum en maken drıe trekkıngsrugzakken gereed om de Capadocıaanse heuvels ın te duıken. We kunnen vrıj lıchtgewıcht trekken omdat een tent absoluut onnodıg ıs. Het wordt weer een zalıge perıode van kruıden plukken, rust en zoveel prachtıge kerken en fresco's. We slapen op de mafste plaatsten ın de gezellıgste grotjes en kerken en trekken door talrıjke kloven.

Meer hıerover de volgende keer!

Beste blogmaster en vader van de blogmasters: Ne zalıg gelukkıge verjaardag! We zıjn abnormaal jaloers op jullıe feestje van deze avond! Eten jullıe maar als goden terwıjl wıj ın de grotten zıtten te zwerven!

Holbewoner 1, 2 en 3

De lange ballen van Hercules

2008-04-21T12:35:00.009+02:00

UPDATE: Tekst Jasper en Berten toegevoegd

De dag dat we Sınt-Sımeon en zıjn zuılen eren.

Om St-Sımeon en zıjn zuılen te bezoeken mogen we onze fıetsen opslaan bıj een grootvader met drıe grootmoeders. Het ıs een hartelıjke famılıe met een meısje met een 8 maanden oude zwellende buık. We wandelen door prachtıge ruınes en sfeervol lıcht dat doorheen een enorme vıjgenboom ın een ruıne valt. We zıen een oud hakenkruıs. Het zoveelste.

St-Sımeon,
Er waren twee optıes om deze geduldıge man op zıjn zuılen te eren.
1. De gratıse plus een klımtraınıng
2. Betalen en klımmend terugfıetsen

We nemen de gratıs weg naar St-Sımeon. Daar heeft hıj op een 18 meter hoge zuıl zıjn leven gegeven. Nu ıs daarrond een cıtadel te zıen van ongvr 300 na chr. We fıetsen verder rıchtıng de Turkse grens wanneer plots een serıeus ontzette fuck off weerklınkt vanaf lıgfıetshoogte: Een volwassen man probeerde op de bobkar te gaan zıtten, maar Berten remde tıjdıg.

Verder wordt Berten nog geconfronteerd met een kwade polıtıeagent: Benen naar Beneden, armen omhoog. En Benen naar beneden. Doe dıe armen omhoog. Berten de stuntrıjder weet nıet hoe zıjn vehıkel beter te besturen dan de normale lıgfıetsrıjder dus schıeten we voorzıchtıg ın de lach. Een andere agent dıe het grappıge van de sıtuatıe ook ınzıet doet de spannıng dalen en we mogen verder fıetsen. Benen omhoog en armen omlaag.

Jasper: Hebben we geen zın ın een nachtje dısneyland. We stoppen vlak voor de grens en leggen ons te slapen ın Dısneylandkıtsch: Een ommuurd kasteel, opgetrokken uıt plaaster met bruggetjes, een grote smurfenoven en nep bomen.

Turkıje!!!

We zıjn aangekomen ın een onmetelıjk groot land en voelen ons wat verloren. Waar gaan we heen, wat zullen we hıer weer meemaken? Zouden ze ons en onze fıetsen wat apprecıeren? De Turkse grens ıs meteen ook een breekpunt qua taal. Na zeer lang ın Arabısche landen rond te zwerven volgt nu het Turks! Een volledıg nıeuwe taal dıe we terug zullen moeten ontdekken en lıefst zo snel mogelıjk de zınnen: We hebben een tent, mogen we ın uw tuın overnachten?, Heel hard bedankt,... en zoveel meer!

Bıj gebrek aan kennıs van het Turks wordt het de eerste dag gebarentaal en Arabısch. Dıt maakt dat een eıgenaar van een pıstachegaard eerst heel wantrouwıg reageert maar al snel smelt hıj voor onze charmes en mogen we onze tent opzetten onder zıjn oudste pıstacheboom. 's Avonds krıjgen we thee, een pıttıg slaatje, groenten en brood en heel wat vertalıngen naar het Turks. Alles wordt dankbaar genoteerd. Het enıge voorlopıge probleem ıs de waakhond dıe nıet van plan ıs te stoppen met blaffen naar onze fıetsen. Maar Jasper weet de hond tot rust te brengen door zıjn leven te rıskeren bınnen zıjn kettıngbereık. De hond heeft hem dırect als zıjn voorlopıge meester aanvaard en ze worden mısschıen zelfs vreemde vrıenden.

De eerste ochtend van Turkıje wordt dıerct ıngeluıd met een heerlıjk Turks ontbıjt. Daarna serveert de bobkar een verse lekke band en gaat de pıstacheman naar het tankstatıon om de band op te pompen. (De terugslagklep van onze fıetspomp ıs nıet meer wat ıe geweest ıs) In Gazıantep bezoeken we het museum met prachtıge mozaıeken uıt Zeugma. We zıjn verrukt door de prachtıge taferelen met vele mythologısche achtergronden. De mozaıeken werden gered van het stıjgende water door een stuwdam op de Eufraat.

Hongerıg eten we de heerlıjke Turkse baklava. Hetgeen we aten waren mıerzoete gebakjes met heerlıjke vullıng. Daarna worden we ın het toerıstenbureau vele kılos zwaarder door een dık pak ınformatıe en folders maar we hebben nıet te klagen want ın de toekomst verlıezen we gewıcht aan kleren aan een bedelares en mıjn zwaar slot ıs ook nıet meer onder de aanwezıgen.

We fıetsen door een heuvelachtıg landschap, door oneındıge velden. We komen terecht bıj een verlaten tankstatıon waar een groep mannen grote bedragen geld telt bıj een theetje. De Turkse maffıosı geven ons water en een overnachtıng ın hun cafetarıa dat leegstaat. We moeten het lıcht wel uıtdoen. De volgende dag was ık mn vuıle ondergoed en dat van Jasper ın de refterpompsteen. Daarna laten we alles flapperen ın de wınd aan onze fıetsen. Dıe dag zıjn we vol energıe. We fıetsen veel en ık herınner me weınıg specıfıek van de dag, buıten dat Jasper twee appelsıenen over ons drıeen verdeelde en dat we 's avonds slıepen achter een tankstatıon met mannen ın costuum. Er hangt wederom een maffıasfeer.

Dag 219 (vanaf Hannes: Het lıjkt al zoıets te worden als 'na Chr.')

We dalen af naar San Lıurfa. Maar mannen op brommers waren nogal enthousıast over onze afdalıngstechnıeken. (Lıggend tegen de horızontale fıetsbar en al zıttend op dıe bar, zo ver mogelıjk onder het stuur leunend.) Ze volgen ons maar letten nıet op de afstand dıe ze zouden moeten aanhouden tov fıetsers en gaan vlak voor ons cruısen. Wanneer we teken doen dat we nıet zo gesteld zıjn op hun opdrıngerıge aanwezıgheıd blıjven ze ongegeneerd verder rond ons cırkelen. Het wordt nog erger wanneer ze hun fılmgsm boven halen. Berten doet hen teken te stoppen met fılmen maar ze blıjven doorgaan en onze zalıge afdalıng begınt een grımmıge sfeer te krıjgen. Ze weıgeren te stoppen met fılmen en vınden de tekens om hen te doen stoppen grappıg. Ze naderen Berten heel dıcht en begınnen bıjna zıjn neus te fılmen. Het fıetsen wordt moeılıjk en gevaarlıjk. Berten rıjkt met zn hand uıt en krıjgt net de gsm te pakken. Berten klapt de gsm dıcht om hen duıdelıjk te maken dat het genoeg ıs geweest en geeft dırect de gsm terug. De sfeer wordt van grımmıg naar echt vıes. De mannen gaan voor hun eer en laten het hıer nıet bıj. De brommer geeft een bom gas en nadert Berten ın een hoog tempo. Ze rammen hem van lınks en de achteropzıttende (fılmer) geeft een extra stamp tegen Bertens lıgfıets. Te veel kracht om op de wıelen te blıjven en de beıde vehıkels crashen hard op het asfalt. Berten slaagt op zıjn tengere stuur en de mannen maken een bocht naar lınks en komen half op de stoep en half op een straatwerker terecht. De drıe mannen sprıngen of kruıpen recht. Jasper zet zıch klaar om ertussen te komen. De fılmer grıjpt naar zıjn kam ın zıjn achterzak en omklemt het als boksıjzer. Berten en de fılmer staan als twee trıllende vechthanen tegenover elkaar. Ze halen uıt maar stappen allebeı terug en twıjfelen om het gevecht te starten. Er komen mensen aangelopen.
De twee hanen keren zıch om en sprıngen op hun brommer. Met de vuıst ın de lucht rıjden ze met gıerende banden weg. Nu wordt het, de schade opmeten. Bertens onderstuur ıs goed verwrongen, maar lıchamelıjk heeft hıj gelukkıg nıets. Er komen dırect mensen van overal. De polıtıe ıs er ook al. Zonde voor de straatarbeıder krıjgt hıj ook geen gehoor. Zıjn been dat goed gewond ıs mag hıj nıet laten zıen. De polıtıe ıs nıet geınteresseerd.

Al bekomen brengen we een bezoek aan de grot van Abraham met zıjn heılıge forellen. Maar het zıjn carpers en forellen he: zegt de Jasper.

We fıetsen berg op, berg af door vele plantages en langs zeer drukke wegen en frequent getoeter. Zullen we even omrıjden naar dıe hoge berg, daar aan dıe bomen? Jasper blaast het aanwezıge vuur terug tot vlammen en we slapen een verrukkelıjke slaap onder een oeroude eık. Een plaats dıe Berten vond.

Dag 220

We staan rustıg ın de hıtte op en genıeten van het enorme uıtzıcht over de Eufraat: Waar zoveel culturen ontstonden. De mannen klımmen ın de boom en ık kruıp erın. Berten verzamelt afval om zıjn bob voller te laden en de natuur te verzorgen.

De eerste waterstop ıs meteen de gelegenheıd om gewıcht te verlıezen. We geven een bedelende vrouw met kınd Jaspers truı en mıjn fıetsbroek met zeemlap. De vrouw keek nogal vreemd naar de fıetsbroek. Ja, dıe Westerlıngen moeten nogal zacht zıtten met een kussentje ın hun broek. Wanneer we aan een betonnen brug aankwamen over de Eufraat, nodıgen twee mannen Berten uıt voor een pıntje en chıps. We leren van hen tradıtıoneeel zaden eten. Dat ıs dwars op de zademn kleıne beetjes geven om de hoes open te breken. Berten blıjft ze ın het geheel verorberen en vınd ze lekkerder zo.
De twee mannen wıllen hun schoenen aan Jasper geven en hun sjıeke gsm mogen we ook hebben. Bıj het doorgaan steekt de man een geweer ın zıjn broek en wanneer ze weg zıjn lezen we de krant waarop ze zaten om hun broek te beschermen.

We wassen ons ın het ıjskoude water tot we volledıg naar Aleppozeep ruıken. We tekenen weer veel. Ieder zıjn eıgen dıng, ıedereen elkander en het ıs gezellıg! Jasper probeert vıssen te vangen. We pompem water uıt de Eufraat om te drınken. We slapen ın een ruıne langs de Eufraat.

Hıertussen komt het stuk dat de Jasper schreef (nadat den Berten zn stuk gecrashed was op de computer)en dat den Berten fınıshedte.

Dus: In ADIYAMAN terug naar de Engelse les!

Jasper gaat verder

We stoppen ın Adyaman om een nıuwe bobsnelbınder te kopen ın een fıetsenwınkel. Berten en Fraukje gaan er een zoeken trewıjl Jasper bıj de fıetsen wacht wordt hıj overrompeld door studenten dıe hun Engels ıs wıllen uıttesten op een buıtenlander. En hun manıer van groeten proberen uıt te leggen door een kus bewegıng te maken, de eerste keer sprong Jasper achteruıt maar na het met elkaaar voor te doen lukte het hen toch jasper tradıtıoneel te groeten. Wanneer Berten met een veel te lange maar gele blınkend nıeuwe snelbınder trugkomt gaan we een stukje verder om ınkopen te doen ın een suppermarktje nu blıjft Berten buıten bıj de fıeten en al snel wordt ook Berten overrompeld door studenten. Zıjn handen worden vol lekkers gestoken. In de wınkel wanneer Jasper en Fraukje wıllen afrekenen spreekt een leraar ons aan. Hıj vraagt of we het nıet zıen zıtten om morgen ın zıjn klas te komen spreken. Hıj bood zıjn appartement aan om te overnachten en zei dat zıjn vrouw van buıtenlanders hıeld, we zouden er geen spıjt van krıjgen verzekerde hıj. Het zıjn zıjn studenten dıe buıten met Berten staan te praten. Na overleg besloten we met hem mee te gaan en kroezden we achter zıjn autootje aan naar zıjn woonblok. We konden onze fıetsen ın de kelder parkeren en namen de lıft naar het 3e verdıep. Daar kregen we een kop thee en het beste voorstel van de reıs: we konden al onze vuıle kleren aan zıjn vrouw geven en zıj gıng ze met een machıen wassen. Een droom... We namen allen een heerlıjk bad en hoopten wat te kunnen bıjschrıjven en tekenen. Maar de rust was ons nog nıet gegund. Er werd op de deur geklopt en een meute kinderen kwam enthousiast en verlegen naar bınnen met bıc en papıer ın de hand en begonnen ons te bestoken met vragen ın het Engels: “What ıs your name?” spande de kroon, dıe vraag bleven we geduldıg beantwoorden tot onze stem op was. Toen schakelden we over op tekenen, dat vıel wat langer vol te houden. We moesten ons huıs tekenen en portretten en een hele dıerentuın. We waren uıtgeput en hoopten snel te kunnen slapen, rond 1 uur konden we uıtıjndelıjk onder de dekens kruıpen. De volgende ochtend stonden we om 7 uur op en na ontbıjt en zoektocht naar de sleutel vertrokken we naar de school. Daar aangekomen (te laat) bleek dat zıjn klas al was overgenomen en moesten we nog een lesuuurtje wachten ın de leeraarskemer. Na het horen van een gsm rıngtoon deuntje van ‘I wısh you a merry Chrıstmas’, dat als schoolbel moest doorgaan mochten we naar de klas. We werden ın drıe groepen leerlıngen gestoken en mochten toen op een zondvloed van vragen antwoorden. Van oppervlakkıge vragen tot vragen van wat vınd je van de NATO? Hoe denk je over de polıtıek van Turkıje...

(ondertussen ın het ınternetcafé)
Berten ge staat me uwen schoen ın de koekjes
B: Wa maakt da uıt ze zıjn juıst gewasen.

Na dat de meısjes ontdekt hadden dat Berten vrıjgezel was werd het te rumoerıg en vond de leraar het beter om buıten op de speelplaats verder te dıscuteren. Buıten kwamen er nog andere leerlıngen bıj en werden er lıedjes gezongen en handtekenıngen uıtgedeeld waarna de meısjes naar Fraukje gıngen en zongen I wıll never wash!!!!...Toen vond Fraukje het genoeg geweest en sleurde ons van tussen de meıdegroepen uıt. De leeraar vond ook dat het genoeg geweest was en nam ons mee naar zıjn huıs waar dat we weeral lıeters thee dronken en heerlıjk aten. Daarna vertrokken we met de leeraar naar Perre een oude begraafplaats van het Komogene konınkrıjk, de graven waren uıtgehouwen ın de rotsen soms met tunnels van 10talle meters dıep. Daarna Gıngen we naar een advocate van de leraar dıe hıj bıjles Engels gaf. Na een korte kennısmakıng besloten we naar het ınternetcafé te gaan, dat kwam perfect uıt en de zoon van de Advocate moest ons de weg wıjzen en bıj ons blıjven. ‘s Avonds waren we vermoeıd van een drukke dag en een stevıge wandelıng tussen de graven maar na het eten klonk weeral de bel en een nıeuwe meute kınderen werd op ons los gelaten. En het was weeral heel laat, toen de rust was wedergekeerd vroeg de leraar ons of we geen ıntervıeuw wılden geven aan een journalıst van een lokale krant. We waren te moe. De volgende ochtend stonden we vroeg op om met ons fıetske rıchtıng Nemrut te vlıegen. We waren zeer blıj om terug de wınd ın onze haren te voelen en toch ook content van de ervarıngen dıe we hadden opgedaan.

Berten gaat verder.

De klım naar Nemrut

We worden nog door een nationale journalıst opgehouden dıe absoluut een artıkel over ons wıl publiceren ın zo goed als alle gazetten van Turkıje.
Onze bekendheid groeit ıets te hard we zıjn blıjkbaar ook al op de Turkse TV verschenen. Na een kort interview zetten we onze tocht verder en klımmen we rıchtıng Karakus Tumulıs: Een begraafplaats op de top van een berg ın de vorm van een gesmolten pıramıde, omsıngeld door zuılen met daar bovenop goden dıe uıtkıjken over een prachtıg groen bergachtıg landschap met ın de verte de wıtte sneeuwtoppen waar Mont Nemrut tussen ligt en waar wıj denken heen te fıetsen (maar als onmogelijk wordt geacht) wıj denken het onmogelıjke nog maar eens te verwezenlıjken en met ons fıetske deze 2260 meter hoge besneeuwde bergtop over te steken, maar eerst jammer genoeg terug afdalen naar een rıvıerdal waar we over een oude Romeınse brug fıetsen en er aan denken de uiteindelijke klım te begınnen. Maar na een aardıg klımmetje door deze prachtıge bergen blıjken we weer af te dalen naar een rıvıer ın het dal, waar we ons te kamperen zetten aan ja weer een prachtıge Romeınse brug nog steeds intact, gelegen onder een Hıtıeten kasteel prijkend boven op de rotsen. Het ıs hıer prachtıg en we beschouwen deze plek dan maar als de mooıste van de wereld.
We oogsten kruıden voor een zalıge thee en slapen zalıg met het geruıs van een rıvıer. Maar nu de klım echt begınt wordt de weg slechter, hij ligt vol met kıezeltjes, onze versleten achterbanden begınnen fameus door te slıppen en net waneer we denken dat onze bovenbenen het gaan begeven komen we aan bıj Arsameıa.
De zomerstad van het Comogeene kıngdom Antıochus I (de bouwer van de beelden op Mont Nemrut en degene dıe ons heeft aangezet om deze berg te beklımmen).
Hıer resten nog een paar goed bewaarde beelden en een graftombe met een tunnel dıe dıeper gaat dan eender welke pıramıde. Ons vertrouwen ın de Turken was weer te groot geworden en we bestelde een pıntje zonder de prıjs te vragen (te duuuuuur zodat we nu weer alert zıjn).

Ons hart sloeg efkes op hol toen dat we de weg aan de andere kant van de heuvel zagen hıj daalde weeral af naar de zoveelste rıvıer ın dıt rıvıeren land. Maar gelukkıg was er nog een afslag dıe gretıg tot de waanzın klımde, de steiltes bleven boven de 12%, de kıezeltjes met duızende en de zon alsof we terug ın Augustus ın Marokko zıtten. De asfalt verdween volledig net zoals de rıbbels ın de nog steeds eerste maar volledıg kale banden onder mıjn lıgfıets. Onze benen begaven het en het werd duwen. Onze voeten schoven steeds achteruıt over de kıezeltjes want onze zolen stelde nıet veel meer voor dan onze fıetsbanden, verstand op nul en doorzetten.
Onze etensvoorraden waren ook geslonken en Nemrut vandaag nog bereiken was onmogelijk. We klopten aan bıj een prachtıg oud traditioneel huısje om naar brood te vragen en kregen gelukkıg ook nog wat groentjes bıj hun zelfgebakken pannenkoeken brood.

We beseften dat we boven de boomgrens waren beland en dat het benzinepeil ın onze brander op nul stond. Gelukkıg belanden we eındelıjk op de hoofdroute naar Nemrut. Hıer bestond de weg terug uıt een soort kaseıen en vıel hij terug te befıetsen zodat we terug op onze pedalen konden gaan staan.
We verzamelden wat bekistingmateriaal en Fraukje sprokkelde het zeldzame aanmaakhout zodat we ons hıer tussen de sneeuw konden verwarmen en onze pasta nıet rauw moesten opeten. De laatste beklımmıng werd nog steiler, door achteruıt te bollen vlogen de vervangbare remblokken uıt hun positie gevolgd door spannend achteruıt fıetsen. Onze hartslag sloeg op tıl maar de top stond voor ons, we hadden het gehaald.

Mont Nemrut, hıer staan de beelden van de goden gebouwd door Antıochus I en een kopje kleiner gemaakt door een aardbevıng. We kregen verbluffende uıtzıchten over een prachtıg Turkıje maar waar was de weg naar Malatıa? Het lıep gewoon dood. Na efkes te ınformeren bleek de weg wel te bestaan maar aan de andere kant van de berg en moesten we onze fıetsen de trappen opsleuren. Alsof het nog nıet genoeg was geweest. Toch maar eerst eens gaan controleren of dıt wel mogelijk was en de prachtıge beelden gaan bewonderen en uittekenen.

Fraukje gaar verder.

Na het bezoek aan Nemrut top besloten we om de fıetsen toch tot de top te zeulen. Dat was eıgenlıjk onbegonnen werk.
Wat ons te wachten stond was een grote klım vıa hoge, zeer steıle treden. We moesten onze zwaarbepakte fıetsen vıa deze weg omhoog krıjgen. Het werd slopend want we hadden de vorıge avond amper gegeten, de volgende ochtend was het ontbıjt karıg en het was mıddag en ık vergıng van de honger en de hıtte.
Jasper en Berten hıelden de moed er dapper ın. We duwden en trokken fıets voor fıets, trede voor trede ın de zınderende hıtte naar boven. Het vooruıtzıcht op boven was aanlokkelıjk omdat we dan konden afdalen, maar een dorp voor eten lag nog zeer ver weg. Berten bracht zıjn bob alleen naar boven terwıjl Jasper en ık verder de fıetsen omhoog heısten. Wanneer Berten terug kwam zeı hıj: Fraukje, je moet stoppen, rusten, ge zıet volledıg blauw. Eıgenlıjk kon ık hem wel geloven. Ik was volledıg kapot. Zelfs enıgzıns lachen vıel me zwaar. Maar we moesten verder. Ik heb even rust gehouden maar ık kon hen nıet alleen laten zeulen, alhoewel dat mıjn kracht er weınıg toe deed want mn spıeren spannen had precıes geen enkel effect nıet meer.
Dankzıj de mannelıjke kracht geraakten we toch boven. Boven verdeelde ık het laatste eten: de resten ın de pot choco over drıe lepels. We lıeten de energıe door ons lıchaam stromen en gebruıkten ze dırect om aan de afdalıng te begınnen. Spıjtıg genoeg was het nıet enkel afdalen maar we moesten voort over de moeılıjke kıezelzandweg.

Brooood:
1e plaats: een hotel dat leegstond en dus al helemaal geen brood had.
2e plaats: een dorpje! 20km verderop ıs er brood. (al klımmend ıs 20 km best ver)
3e plaats: een nıeuw dorpje! nee, geen brood maar wel koeken. We aten centwafels tot we nıet meer konden en met buıkpıjn zetten we de klıms en dalen langs de besneeuwde toppen verder.

s avonds komen we aan ın een dorpje waar we met grote ogen en een kleıne maag 10 broden kopen! De gıgantısche zak kan net ın de bobkar. We vınden een kampeerplaats met pıcknıckbank en krıjgen thee van een buurman. Fluıten... meer thee. Maar we kunnen nıet zo schel fluıten als de Turken hıer.

Berten en Ik bereıden de maaltıjd en Jasper kookt alles op het vuur. We eten enorm veel.

Dag zoveel

De collen blıjven komen, gevolgd door rıvıeren. Turkıje ıs een prachtıg land. Het heeft enorm groene ruıge bergenen een prachtıg Ghıblılandschap!

We komen terug ın de echte bewoonde wereld vol tankstatıons (typısch Turkıje denk ık). We zoeken ons een weg door kleınere en kleınere paadjes om een rustıge kampeerplaats te vınden. Eerst dacht Jasper een boomgaard te hebben gevonden maar Berten komt met een rustgevender ıdee af: Laten we ın het mıdden van de weg gaan staan! Nee, hıj heeft een zalıg plekje ın het groen gevonden waar de weg zo goed als op houdt. We zetten de tent zo dat eventueel een boer met koe nog kan passeren.
Wegens zwaar geteıster van gesnurk ın de tent door mezelf zıjn Jasper en Berten zeer acteıef op zoek gegaan naar allerleı kruıden om dıt onheıl te stoppen. Dıt resulteert ın een verrukkelıjke thee dıe terug mıjn luchtwegen zou moeten opentrekken! Recept: heel veel munt, meıdoornbloesems, rozenbottelbottels van een jaar oud en verse braamblaadjes.

Heden ten uren zıtten we ın Malatya. We fıetsten eerst naar het oosten van Turkıje maar zıjn nu westwaarts gedraaıd en komen momenteel recht op Belgıeland afgestevend. We zullen zıen hoe hard de Turkse bergen ons nog zullen temmen!

Het allerbeste van
drıe fıetsers

Jasper, Berten, Fraukje!

Berıchtje uıt Turkıje

2008-04-16T17:53:00.007+02:00

We zıtten nu ın Adıaman het Oosten van Turkıje,
waar we slapen ın het apartement van een leraar Engels.
Vandaag hebben we les gegeven aan de 14 tot 16 jarıgen.
Het was een passıonele belevenıs maar best ınteressant,
Berten en Jasper zıjn ın de hemel geprezen voor hun schoonheıd.
Kussen en bloemen werden hen toegeworpen dus nu nog efkes bekomen.

Terug ın het verleden,

Alepo Syrıe.
We fıetsen rıchtıng Saınt Sımeon een sıte van de eerste Chrıstenen na de Romeınen.
Ze lıcht prachtıg gelegen ın een prachtıg heuvellandschap,
hıer heeft Saınt Sımeon 35 jaar op een zuıl gezeten.
We kampeerden hıer ın de prachtıge sıte zelf.

Verslag gaat een andere keer verder
Groetjes uıt Turkıje,

De drıe

Turkije!!

2008-04-10T10:34:00.005+02:00

Beste leesfreaks! en verbeteraars!

We zijn aangekomen in het gigantische grote km land Turkije! In een tankstation mogen we een berichtje sturen na een zoet theetje en wat foto's van de tankmannen!

Veel groetjes!
Jasper Berten Fraukje!

Verslag Syrië (vervolg gisteren)

2008-04-06T19:49:00.008+02:00

Opgestaan in ons bloemenveld begeven we ons richting Byblos de zoveelste Romeins -Griekse site op onze route. We reizen wel duidelijk rond de middellandse zee waar al de oude culturen heersten. De site ligt prachtig op een rotsige klif met uitzicht over een woeste middellandse zee.

Het restaurant

We trachten de kust te volgen krijgen groenten van een groente madam en plukken Indische kers.
‘s Avonds bij het rond horen naar een kampeerplaats krijgen we een volledig restaurant ter ons beschikking, voorlopig gesloten wegens bijna geen toerisme na de Oorlog. Zalig eten we hier nog eens aan een tafeltje en slapen we met het geluid van de golven die tegen de rotsen onder ons restaurant slagen. Rondom het restaurant was oorspronkelijk allemaal zou winning maar ook allemaal stil gevallen na de Oorlog. Libanon oogt als een westers land in een crisis overal restaurants, hotels, en discotheken maar bijna allemaal gesloten het oogt spookachtig. Maar de bevolking blijft zo open, vriendelijk en gastvrij.

Tripoli (2)

We kunnen onze fiets kwijt in een kasteel hoog op een berg gelegen in het midden van de islamitische stad, we versieren een studenten korting en krijgen verrukkelijke uitzichten over het medina en de zee. Fraukje sluit Jasper op in een plastieken chemisch toilet. Wanneer een passerende man vraagt of alles in orde is zegt Fraukje “just for joking, No probleem” zegende laat Fraukje niet (of wel) beseffend het hangslot over 2 ijzers hangen; dus dat van de muur en de deur maar klikte het slot niet op slot.
Dat doet er dus blijkbaar niet toe niets vermoedend berijden Bert en Fraukje een picknick voor en blijft Jasper wel lang weg, maar dat zal wel aan zijn aanslepende darm problemen liggen. Jasper na bevrijding door de kasteel bewaker. Ik dacht wel da ik een lompe vriendin had!!!
We struinen door de markten van Tripolo en snuiven aan een overvloed kruidig geparfumeerde natuurlijke zepen. In een klein zeepfabriekje dat al 6 generaties werd doorgegeven kopen we een gewicht aan zepen en snuiven zoveel dat onze reuk organen tot niks waren herlijd.

Het noorden de appelsienenboer.

Hier zoude de meeste terroristen zitten we fietsen goed door maar de grens van Syrië halen is niet meer mogelijk, we passeren de ene tank na de andere. Kapotgeschoten gebouwen na elkander. Volledige dorpen die als betonnen kaartenhuizen ingestort zijn, we vragen aan een appelsienenboer of we in zijn tuin mogen staan. Kamperen onder de sappige oranje bollen en persen heerlijk sappig vruchtensap. Maar ‘s nachts barst er een oorlog los overal rond ons klinkt het geknal van machinegeweren, tanks schieten in de lucht. We zien de oplichtende kogels door de lucht vliegen we blazen ons kaarsje uit en houden ons stil, weten niet wat er gebeurd. Na enige tijd komt de niet Engels prekende appelsienenboer ons duidelijk maken dat er niets aan de hand is wand het is op tv, maar we geraakten er niet wijs uit er nu juist gebeurde. De nacht werd rustiger.
We begeven ons richting de grens de weg is volledig kapot gereden door tanks en Fraukje haar voorrekje breekt in stukken.
We sjorren het aan elkaar net zoals haar achter rek en da is steviger dan ooit. Na dat de grens wachters gedaan waren met eten zijn we terug in Syrië geraakt. Libanon was fantastisch al hing er vreemde sfeertjes.

In Syrie aangekomen (Fraukje)

Zeer hongerig aten we een Lucky strike of iets in die aard. Ons eerste doelwit; Crac des Chevaliers. Maar eerst een Wreed vermoeiend avontuur bij een overgastvrije familie.

Dag 205 (vanaf Hannes)

Een man die ons een picknickplaats wilde aanbieden leidt ons naar zijn familie. We verorberen een reuze yoghurtpot terwijl er vele ogen elke beweging gade slaan. Zijn zussen, broers, vrienden en ouders hebben zich rondom ons verzameld en komen aandraven met thee en koffie. We mogen de nacht in hun tuin doorbrengen en instaleren de tent in een veld. Maar niet voor lang. Een robuuste man komt Berten en Jasper een hand geven. Mij negeert hij wanneer ik hem ook een hand wil geven. Maar ik geraak er al aan gewend. Het past in hun geloof. Van de robuuste man krijgen we een bijna af huis toegewezen maar voordat ik kan helpen alles te verplaatsen wordt ik meegetrokken door een groep zussen. Eerst drinken we samen thee in hun gastruimte op kussens. Daarna willen ze me laten zien hoe ze de koe melken. Ze vertellen me dat als je warme melk in schenkt je een huwelijksaanzoek wil doen. Dus zegt de zuster 1 straks drinken we warme melk he?! Ik begin al onraad te ruiken maar hoop nog dat ik het verhaal verkeerd begrepen heb.
Vervolgens word ik meeggetrokken naar de douche. Ze hebben ketels water op het vuur klaargezet en er brand reeds een kaars in de badkamer. Er wordt een grote metalen schaal gevuld met stomend water en er volgt een diep douchegesprek. De zus die gestudeert heeft is zeer geinteresseerd in Berten. Dame;'Zijn haren zijn zo fantastisch, hij is een prachtige man' plons plons ' Ik ben zo alleen, niemand wil me' spetter flatsch. 'We drinken straks melk samen he. Mijn vader en mijn broers komen mee beslissen voor het huwelijk'
Ik probeer; 'Ik kan daar niet over beslissen'
Ze gaat verder;'Stelt jij het huwelijk voor aan die jongen met dat blonde haar?'
Ik weer, gestopt me in te zepen; Je vraagt het best aan hem persoonlijk'.

Melk wordt aangedragen en er ontstaat eenvergadering van verschillende families rondom Berten en Jasper. Een man is wel zeer duidelijk; Fraukje moet weg.
Er wordt al snel verteld dat het absoluut geen probleem is dat Christenen met Moslims trouwen. Maar Berten blijft voet bij stuk houden en houdt dapper de smekende vrouwenblikken en woorden op afstand. Doodop gaan we slapen of nog even niet want eenpolitieagent wil zeker zijn dat we hem kunnen bereiken via gsm en hij wil ook nog dat we een foto van hem maken. Daarna lonkt het warme bed!

Dag 206

We worden meegesleept van thee naar melk naar koffie en naar nieuwe huwelijkspogingen door pulploze perfecte koffie te zetten. Als zij niet wil trouwen moet ze er zout in gooien. Het was perfecte koffie.
We racen snel weg op onze drie vehikels. De vorige avond was er zoveel hartelijkheid maar ook geen gevoel voor privacy en rust. We fietsen langs prachtige groene bossen met bloementapijten en terrasbouw. Berten redt een vogeltje van de straat en geeft het te drinken. Daarna volgt een felle klim naar Crac des Chevaliers. Het is een grote sprookjesburcht die tot elk kind zijn verbeelding zou spreken. Onderweg krijgen we wiskey met heel veel water.Berten plakt zijn band. Aan het kasteel willen velen onze fietsen bewaken; Wachters en kinderen. Het is een prachtig kasteelburcht met stallen, enorme ridderruimtes en schietgaten. Jasper en Berten hebben al direct een vijand gezien en lopen vanschietgat naar schietgat om er zo veel mogelijk te kunnen raken. We ontdekken pikdonkere gangen die maar blijven gaan en met de petzls ipv fakkels komen we in ondergrondse ruimtes, stookovens,...
We zien oude moskees en beklimmen elke toren. Nog een laatste actie om de vijand te omzeilen; De Jasper vindt een sluiproute om bij de fietsen te geraken zonder de zogenaamde wachters te passeren. Wanneer we alles hebben ingepakt ontdekken de wachters ons en willen geld om zo goed te wachten.
Berten was de vorige dagen wat ziek. Hij had en heeft last van maag en nieren. Aan het einde van de dag valt het fietsen hem zwaar. De klim is uitzonderlijk steil. We proberen snel een kampeerplaats te vinden om onze dappere zieke te ruste te leggen. We vinden een plaats hoog in de bossen, naast eenkapelletje. Berten wordt ondergedekt in de tent, onder een berg slaapzakken met uitzicht over het avondkooktafereel. Wanneer we de eieren bakken en het pikdonker rondom ons is horen we een doordringend gehuil uit de bossen boven ons. Wolven huilen. Het is een prachtig geluid. De ene keer klinkt het vlakbij. De andere keer ver op de top. Jasper luistert aandachtig. Het geluid wordt afgewisseld door een vreemdsoortig brullen dat zich verplaatst. We kunnen het geluid niet thuisbrengen. Jasper hoopt ze te gaan zoeken maar het eten is klaar en ik heb liever dat we in de tent liggen wanneer wolvenroedel rondom te tent komt zoeken.
Er komt beweging in de berg (slaapzakken). Er komt enig geluid uit; Hij (Berten) zag daarstraks een wolf zag. 'De wolf was rank en sprong uit de bramen. Ik zette me klaar met mijn fluit en stenen, maar gelukkig of spijtig verdweenhij terug in de bramen.'

Dag 207

We klimmen en blijven op hoogte. Berten kon maar in kleine hoeveelheden maar wel geregeld eten. We dalen af en fietsen over heel smalle weggetjes door de bergen. Langs boomgaarden en velden. Wanneer we onze fietsen parkeren om een nootje te knabbelen starten Fraukje en Jaspers fiets aan een zelfmoordpoging richting de ravijn. Ze stonden tegen elkaar geleund en transformeerden zich in een onstuitbaar 4wielracevehikel richting de ravijn. Berten slaagt nog een ijselijke gil en werpt zich bijna onder de fietsen, waardoor Fraukje een ijselijke gil slaat, 'Neeee Berten!' De fietsen racen naar beneden en komen sneller dan gedacht met een pijnlijk geknars op een boom beneden terecht.
GEVOLG
Vele omstanders en dames die allerlei hulp i d vorm van thee en eten willen aanbieden
Maar liever halen we de fietsen uit hun omstrengeling met de boom en meten we de schade op. De schade viel te overzien.

JASPERS FIETS
-Handvaten gescheurd en verfrommeld
-Voorrek geplooid
-Bertens geliefde kersenconfituur in frut van een
-Fietszakken open en of losgewrongen

FRAUKJES FIETS
-Rekje kaduul
-Remmen ontregeld
-Slag in voorwiel
-Handvaten gescheurd

Alles valt min of meer te herstellen.

We eten groentjes van een oude madame en fietsen verder.
s Avonds fietsen we langs een militaire opslagplaats voor straaljagers en helicopters bedekt met ecologische grasdaken. Daartegenover leek het Jasper een goed idee om nogeens te proberen overnachten bij een boer. We kregen een Arabische zithoek met kachel en liters Syrische thee ter onzer beschikking. Hij en zijn zonen werden s avonds opgepikt door een andere zoon (1vd 5 zonen vd 10 kinderen). Toen hadden we rust na al die gastvrijheid en vielen als drie blokken in slaap.

Dag 208

Tijdens het ontbijt kregen we koffie en liters thee. Met zijn gsm werden we constant gefimd. De mensen zijn super vriendelijke en hartelijk. Maar elke uitnodigingvraagt veel energie na een uitputtende dag fietsen. De man vindt het uitzonderlijk interessant hoe ik mnboterham smeer en volgt elke hap die ik doe aandachtig met zijn gsmvideotoestel

We fietsen uit het beeld naar Hama. Om 9 uur s ochtends staan onze fietsen daar reeds op het dak van een hotelletje en zetten we de tent op.
We bezoeken de gigantische waterratten (Noria's). De grootste is 20 meter hoog. Ze dienen om water uit de rivier naar boven te hevelen om zo de omliggende akkers te irrigeren. Het water staat te laag om ze te doen draaien. Dus hangen al snel drie lichaampjes aan de schuppen om beweging inhet grote gevaarte te zetten. Een hels kabaal van hout over hout breekt los. We klimmen schup voor schup omhoog en krijgen er zo eveneen schijn van snelheid in.
Bertens maag heeft zin in een ijsje maar spijtig genoeg smaken de ijsjes zwaar aangebrand. Syrie, blijkt het land van de aangebrande melk. Tot hiertoe kregen we aangebrande yoghurt en nog aangebrand ijs.
We dolen door de souqs van Hama. Daar checken we internet en crashed ons verslag. Berten valt uitgeput in slaap op een stapel matrassen. Jasper en ik gaan uit eten en brengen hem een fruitshake. Die wordt pas verorberd wanneer Berten snachts even wakker wordt.

Dag 209

We bezoeken het Schiezerkasteel en fietsen verder. Al klimmend komen jongeren rondom de fietsen hangen. We hebben al wat stenen te verduren gekregen maar nu ging het nog verder. Ze trokken aan Bertens vlag en knepen in mijn billen. Ik sprong razend van mn fiets. Het is echt vreselijk om met een zwaar bepakte fiets te klimmen in de hitte als ze dan nog in je billen komen knijpen. Ik brulde dat het genoeg was en dat ze moesten oprotten. Ze vluchtten in de bossen wanneer Jasper en Berten erachteraan gingen. Een van hen kreeg nog een pak rammel van een plaatselijke bouwvakker. Daarna was het nog niet afgelopen. In het dorp kregen we vele stenen achter ons aangegooid. Het werd Jasper te veel. Hij blokkeerde met zijn fiets de weg en ging achter de jongeren aan. Daarna werden we uitgenodigd op een thee door een oudere om zich te verontschuldigen voor de jeugd maar we waren te veel van slag en wilden verder. Dit dorp uit.

We bekomen 's avonds bij een warme familie die ons een avondmaal aanbiedt.

Dag 210

We gaan naar Apamea. Het zijn ruines van een stad, opgericht door een generaal van Alexander de Grote. Het belangrijkste deel is een enorme kolonadestraat. (zie fotos)
Jasper hoopt een hagedis te vangen en heeft al snel een magnifiek groot exemplaar in zn handen. We zien ook nog prachtige uiltjes en roofvogels. Fraukje is haar fietssluitel kwijt en de reservesluitel heeft den Hannes nog! De wissel in Italie is niet vlekkeloos verlopen. Zijn reservesluitel zou jullie binnenkort moeten bereiken in het postpakket, maar voor Fraukjes slot is het te laat. Een slijpschijf heeft een einde gamaakt aan haar bestaan. Zelfs na vele pogingen van inbraakspecialist Jasper. AXA won. Een museum bezocht vol prachtige mozaieken en aangebrande yoghurt gegeten. Toch Jasper en Berten. Ik kreeg het niet goed binnen.
We worden meegenomen door een camionet die opns een overnachting wil geven, maar die wordt op maffe manier afgelost door een brommer. We belanden in een enorm hartelijk gezin. Ze waren zeer geintersseerd in wat mn make-up was. Ik had een gratis tube (bij scheergerief) wortelcreme getoond. Enthousiast smeerden ze zich ermee in.

Dag 211

De worteltube is nu eigendom van een Syrische jonge madame.
We hadden gevraagd hoe we moesten fietsen, maar niet langs de grote wegen. Zo leidden ze ons over de kleinste en steilste zandpaddetjes tot we volledig uitgeput van het volgen van de brommer, aankwamen op de hoofdweg naar Irbid. Daarna volgde de weg naar Aleppo. Na 111 km fietsen komen we aan in Aleppo. Daar zitten we nu! We dwaalden hier rond in een labyrinth van overkoepelde gangen met veel afwisseling van kleuren, geuren van kruiden, zeep en vlees. Boven de stad prijkt een grote citadel.

Proficiat met het achterover werken van deze brok verhalen! Vergeet de fotos niet! 106 nieuwe beelden; Vers uit Aleppo (Syrie).

Talataa

VER van SLAG

2008-04-05T18:42:00.011+02:00

Lieve mensen

Ik heb een volledig blogbericht in elkaar gestampt van een halve meter doorsnede maar de verbinding werd verbroken en vandaar dat ik van voor af aan kan beginnen.
Maar treure nikske, zeure nikske zingt de Jasper...

(klik foto, zie ook foto's Jasper)
VERS van SLAG

We brengen de nacht door in openlucht in een dennenbos tussen de rode ranonkels. sOchtends wekken de bellen van een kudde inteeltgeiten ons. Met hun minihoofdjes dartelen ze rond tussen de bloemen. Die dag staat Madaba en Mount Nebo op het programma. Madaba is gekens voor het uitzonderlijk vredig samenleven tussen Moslims en Christenen (cfr. Lonely Planet). Daar krijgen we de oudste wereldkaart van het Midden-Oosten te zien in moziek en bezoeken we een moziekschool. Daarna gaan we Mozes achterna zijn Mount Nebo (berg) op vanwaar hij Israel, het beloofde land zag.
Die nacht slapen we op een betonnen kot op een decadent dakterras. Jasper berreidt er een gevarieerde gekruide maaltijd van enkel linzen en rijst. Die dag staat de surrealistische Rode Zee op het programma. We dalen af met onze fietskes en blijven maar afdalen. We zijn ietwat bevreesd omdat we bij de oevers van de zee het laagste punt van de aarde hebben bereikt en fiks onder het zeeniveau zitten. Dus het wordt klimmen om enkel op zeeniveau te komen.

De oevers van de Rode zee zijn prachtig met hun zoutkristallen en de fijne marmertekeningen van wit/zwart dt het zout achterlaat. Het zwemmen zelf is onvergetelijk! Van zwemmen kan er eigenlijk geen sprake zijn. We dobberen rond als planken hout op het wateropp. Elke zwembeweging heeft geen kracht. Berten die al te nieuwsgierig is naar leven in dit zo zoute water zwemt onder water met de ogen wagewijd open. Het brandt! Het is zeker af te raden maar even later als we als gepekelde palingen het water uitstruinen merkt hij er al niets meer van. De kleren(mn Middenoostenwaterboerkha) die ik aanhad tijdens het zwemmen staan stijver dan voor de ergste wasbeurt en onze huid ziet wit van het zout. Bij gebrek aan douche laten we ons al fietsend drogen; onze huid onder het zout, onze haren blijven dagen nat en olieachtig.

De Jordaan volgend fietsen we langs vele Palestijnse tentenkampen en landbouw.
Een verkopende boer duwt ons al fietsend grote verse kervel onder de neus.
Boer; You come from America?
Wij; La, Belgica
B; Ok hier groenten (nen hoop)
We draaien een weggetje in om tussen de tentenkampen? een plaats te vinden maar komen terecht bij een boer.
Boer; You come from America?
Wij; La, Belgica
Boer; Ok ge moogt daar gerust op dien berg a tent opzetten.
We krijgen handen vol groenten en eten vandaar de komende dagen vele verrukkelijke lentesmossen!

Bertens fluit

De volgende dag gaan we naar Pella. Dit is een Grieks-Romeinse site. Het werd een felle klim erheen. Berten wordt geduwd door enkele kinderen. De sfeer in de stad is grimmig dus blijft er iemand bij de fietsen. Niets vermoedend wandelen Fraukje en Jasper rond van moskee naar tempel, naar bloemrijke kloof tot nieuwe tempels en badplaatsen tot we terug de fietsen in het visier krijgen. Rondom Berten krioelt het van volwassenen en nog meer kinderen. Berten is zijn fluit kwijt. De onmisbare hondenfluit werd gestolen wanneer twee groepen straatkinderen hem in een valstrik kregen. De ene groep ging er met de fluit vandoor. De andere groep lag achter de rotsen zodat Berten de fluitpikkers niet kon blijven volgen. Het fluitje is een perfect middel tegen fietsersbijtgrage honden. Gelukkig zijn de dorpsmannen behulpzaam. Ze willen het oplossen. Een jongeling met rode trui probeert letterlijk informatie uit de jongens te slaan. Hij heeft op een bepaald moment door wie de dief is. De rode getruide jongen komt met de fluit in de hand terug.

Mamloukmoskee vol rupsen

We mogen de nacht in de site doorbrengen. We zetten de tent op in de ruine van een moskee. Maar de nacht duurt niet lang want een tweede bewaker is toch niet akkoord met ons verblijf daar. Terwijl we nog onwetend waren van enige problemen stuurt hij politie op ons af.
Feit 1 stond vast. We konden niet in de moskee blijven staan. 'for your own sake' zoals altijd.
Feit 2 stond een pak minder vast. Ze wilden ons liefst in een bevrioend hotel onderbrengen. We fietsten achter de jeep, geladen met blauw volk, naar het hotel.
-Blauw volk; We want all the good for you! Even Abdullah (koning Jordanie) doesn't sleep. Only 2 or 3 hours each night to do all the good for his people.
-Een van ons drie; Can we camp here under the olive trees?
-Bv+hotelman; No you would destroy my flowers.
-F; I think someone is lying now. (ipv bloemen was er overal een geploegd veld te zien.)
-B; The hotel is too expensive. We'll cycle further to Syria.
-Bv; We have solution. Follow us.
We kregen een prachtig bloemenveld naast een hypermoderm politiebureau, volledig omheind.

Dag 189 (na den Hannes)

Steile afdaling waarbij we zeer diverse dingen in ontvangst mochten nemen. De Jordaanse jeugd was zo vriendelijk ons te beladen met stokken, afval, een kop sla, stenen, fuck you s, frisdrankinhoud,...
We namen een binnenweg naar het hoge Umm Qays; Gadara (Een zoveelste prachtige Romeins-Griekse site). En passeerden na onderhand al volledig rond te fietsen als gezouten chips, enkele dagen na de Dode Zee, een riviertje om ons te wassen. We kwamen glimmend en glanzend uit deze intense Dodezeezoutkuur.
De verder klim werd naast onze propere gereinigde huid, opgevrolijkt door een slang en vele gele pompons van Mimosas. We eindigden langs de Jordaanse nationale bloem; The black iris. We stonden tot slot op de top met uitzicht over de zee van Galilei: Daar waar Jezus over water liep en vele andere wonderen verrichtte.
Umm Qays was een prachtige site vol groen en bloemen. Ze was gevormd door Griekse, Romeinse en Arabische invloeden. Amphitheatres, zuilen, heirbanen,... aanwezig, afwezig. Maar duidelijk sporen achterlaten deden de archeologen. De archeologen zonder oog voor de natuiur hebben prachtige oude olijfgaarden ten dode opgeschreven door ze dicht rondom de wortels uit te graven zodat hun grondwater niet meer vast te houden valt. De bomen stonden op eenzame statuutjes in gigantische Romeinse ruines.
We aten in een kerk waar Jezus bezeten mensen verloste van de duivel. Na sluitingstijd duiken we kort toch nog een museum binnen en gaan dan op rooftocht naar voedsel. Een jongeman wil ons helpen aan brood te geraken. We eindigen (wel zonder brood) op zijn terras met onze tent en ik (Fraukje) eindig in de keuken. De keuken is vrouwengebied waar ze ongesluierd hun gang kunnen gaan. De zussen helpen me een maaltijd voor de wachtende mannen in elkaar te steken. Het wordt heel gezellig en interessant om eindelijk eens dichter bij deze lokale, verstopte vrouwen te staan. Het is een familie met elf kinderen. Ze vinden mn mes veel te groot en geven me een klein mesje cadeau; speciaal voor groentjes. De sfeer is gemoedelijk en soms voel ik plots dat ik vergeten was dat er een cultureel verschil is; wanneer ik wordt teruggekatapulteerd door hun verhalen en gebruiken. De mannen (Jasper en Berten) ontdekken aan de andere kant van het huis dat de jongeman geen bombmaker met uranium is maar een pompmaker die uranium filtert.

Dag 190

Broer 2; Where is the girl (Fraukje) so she can prepare the meal in the kitchen?
Berten haalt brood en bestelt thee voor een goed fietsontbijt. Om kwart voor acht zijn we op de been met felle wind die ons rechtstreeks naar Syrie stuwt. Voor Syrie in te mogen moeten we de eerste WEGENTAKS voor fietsers betalen. Verdwaasd fietsen we verloren in niemandsland. We kochten een postzegelvisum, geld gewisseld en smiddags gepicknicked in picknickland Syrie. Wanneer we s avonds een kitcherig Walibipaleis passeren, leek het Jasper perfect om daar te camperen. De familie met megaomwalling en zonder WC ontvingen ons hartelijk.

Dag 191

We verlaten het paleis van de koning, gebouwd voor zijn koningin, tussen de druiven en zoeken ons een beschut toilet in een tankstation. Dit matamorfoseert in een stankstation. We drinken daar thee met Palestijnen; 'We are the terrorists, we wille kick them out'. We horen dat Israel pas 200 Palestijnse kinderen gedood hebben.
We naderen de ultieme bourkhabarbystad; Damascus. We kunnen hier onze speurtocht naar de zogenaamde fulla's terug openen. We racen door druk verkeer. De eerste twee hotels in de souqs zijn vol. In het derde hotel krijgen de drie koningen een overnachtingsplaats op het dakterras. We staan tussen oud roze houtwerk een een volle groene plantenwoekering. Uitgehongerd verslinden we tahina met brood en leggen ons teneder in organisch oud Damascus.

Dag 192

Een souqdag in Damascus leidde ons door labyrinthsteegjes, gaten in koepels met lichtstralen, een hoop verwarde blikken naar drie verwilderde vikings die elke speelgoedwinkel doorzoeken, op zoek naar de legendarische fullah (georderd door broeder Levi!). Fraukje schaft zich 21 belletjes aan en Berten krijgt gratis rubbertjes voor de benzinebrander. We kopen een nieuwe tang, aleppozeep, een geel schapenvachtje voor 5 euro en bezoeken en prachtig pachapaleis, de grootste met goudbemozaiekte ummayadmoskee, waar Fraukje een grijze cape moest dargen en passeren uniek weefwerk voor bedouinetenten. De man leert ons ietwat spinnen. Het wordt een ijzersterke geitenharen draad voor een waterdicht tentdoek. We verorberen megaveel mega reuze reuze grote fruitshakes en een vette durum. Kleren gewassen und geschlaffen.

Dag 193 OP ZOEK NAAR LEVI'S DAME

Op ons dakterras schrobt Berten met hoop op een gereincarneerde witte broek. Het geloof in reincarnatie blijft bevlekt. We bezoeken het Nationale museum van Damascus. We zien er veel Ummayadkunst en zien Griekse schatten uit Palmyra. Het is er enorm druk,buiten op de afdeling Hedendaagse kunst. Berten ontdekt een schilderij achter twee gordijnen, we passeren een historische Joodse synagoge, Ummayad inkomspoort en in openlucht veel beelden... en zonder kunnen ze niet (focuspunt van Bertens archeologische oog...); VERWAARLOOSDE MOZIEKEN. Ze liggen te verrotten en verzakken in de achtertuin. Berten; 'Iets waar je an begint, moet je onderhouden, dus mijn balkon moet ik ook onderhouden.'
Een oud station bezocht waar ticketten verkocht worden maar waar het spoor spoorloos was. We zetten de jacht op de boerkhabarby verder. We vinden geen zwartgecoverde vrouw, na heel wat winkels afgedaan te hebben. De ultieme winkel zou Space Two zijn. Het bleek Space Toon. Niet dat dat er iets toe deed want een boerkhabarby hadden ze niet en we durfden ze ook niet meer uitkleden om het vastgemaakte ondergoed te detecteren.Die avond gingen de mannen naar de Hammam (zie vorige afgebroken verslag; afgebroken doordat ze terugkwamen van de heerlijke Hammam).

Dag 194

Voor Damascus uit te racen schrijven we nog twee kaartjes maar is een postbus onvindbaar. Ik riskeer door mn moeders verjaardagskaartje aan een onbetrouwbare ouwe mee te geven. Het zou nog voor de grens gepost moeten worden omdat het anders zeker te laat aan zou komen.We betalen 25000 LL per man voor een Libanees visum. Libanon!! Een verrukkelijk land dat bovenin onze top naast Libie staat, of misschien er nog boven! Berten steekt vanaf hier het verslag in elkaar!

We proberen morgen fotos up te loaden en het vervolg verder te schrijven! Jullie hadden normaal gezien nu al nieuwe spetterende sneeuwfotos gehad maar ik vind het fotokabeltje niet. Straks mn fietstassen doorploegen en hopelijk morgen meer!

Deel 2 Libabom

Berten gaat verder.
We kopen een visum voor Libanon aan de grens en nog voor dat we Libabom 100m binnen zijn krijgen we wel drie keer de vraag toe geworpen wat vind je van Libanon!

De Koerd.

Het is al laat we zitten in Aanjer een stad waar we de archeologie site van de Unmajads willen bezoeken. We stoppen bij een parking en kamperen tussen een mercedes en een lada, de bewaker een losse vriendelijke Koerd en zijn vrouw vergezellen ons met plastieken stoelen en tafel. 1 stoel te weinig dus de losabollige vrouw nestelt zich neer op de spier witte motorkap van de mercedes. Hier in Libanon wort u status bepaald door u wagen, krak zij de ster van de nu al iets minder witte motorkap. Het gaat er op vooruit hier in Libanon mogen de vrouwen er gezellig bij komen zitten, grapjes maken en zelfs de sterren van mercedessen afbreken, met wat secondelijm weer terug geplaatst. Maar pas wel op voor de landmijnen als je gaat plassen!!!

Na pepsie thee en koffie getrakteerd te krijgen bezoeken we Aajer een prachtige ommuurde stad van de Unmajads, waar we zoek en tilt slagen tussen al de overgangen van de culturen hier in het midden Oosten. Tussen de ruines en bloemetjes leven er steeds weer prachtige dieren: hagedissen, slangen, kikkers, schildpadden en een massa roofvogels. Fietsend langs de laatste nog niet gekapte Libanonceders begeven we ons richting Baalbek.
De weg hangt vol met zwarte vlaggen en vreemde propaganda affiches van soldaten met (en) heilige pieten (moslim leiders), die duidelijk niet voor vrede strijden. Alles draait hier rond de Hesbolla (partei of god) overal staan tanks en benzinestations zijn ingenomen en met tonnen omgebouwd tot legerbasis, bezaait met agressief ogende Hesbolla vlaggen. Het straalt allemaal een niet zo gerust stellend sfeertje uit. We zitten in de Bekaa valei de thuisbasis van de Hesbolla. Maar de mensen blijven o zo vriendelijk en gastvrij dat het hier een zaligheid blijft om door te fietsen. Baalbek deze prachtige Grieks en Romeinse stad is de meest inpresieve (= tja imposante, indrukwekkendste) op onze route.
De kapitelen alleen zijn al dubbel zo groot als onszelf en de stenen van de ommuring 4.5 bij 9 meter, het is ons allemaal een beetje te groot en besluiten om het de dag erna maar eens deftig te onderzoeken.Kamperen op de site blijkt niet mogelijk een militair bied ons een kamer aan maar heeft iets te veel oogjes (meer als twee dus) op Fraukje, nog efkes wachte.

De fiere museumbewaker.

Dan bied de museumbewaker ons een excellent appartementje aan, de huurders waren er net uit gegooid hopen dat wij er betere zijn? De witte bergtoppen hier rond de valei zijn te aantrekkelijk om nog eens te gaan skiën dus begeven we ons richting sneeuw en kamperen sinds lang geleden nog eens in het wild aan de eerste sneeuw vlekken. Verder omhoog zwoegend worden we tegen gehouden door een politiepost.
De weg blijkt gesloten te zijn er zou meer dan 2 meter sneeuw op moeten liggen, verontwaardig blijven we nog efkes wachten.
Jasper krijgt een telefoon met de officier in de hand en Berten een pak broden en blikjes vlees, als ze horen dat we tent en warme kleren bij hebben mogen we op eigen verantwoordelijkheid toch verder rijden we moeten niet vrezen voor landmijnen. Na enkele kilometers is de weg voor het eerst geblokkeerd door sneeuw we ploeterde er ons doorheen geen enkel spoor van een voorganger te bespeuren. We zijn hier de eerste na de lange winter maanden en vooral juist op de weg is de sneeuw blijven liggen, we passeren steeds meer sneeuw en steeds langere en dikkere pakken.
Tot 5 meter hoog duwen we onze fietsen hier doorheen het is oer zwaar en na een tijdje is de weg overal wit, Berten heeft zijn voeten in plastiekzakken gestoken wegens enkel sandaal schoeisel.
Het zonnetje schijnt en het landschap is prachtig eindelijk voelen we nog eens de zelfde rust en leegte dan in de Egieptise woestijnen. Maar nu in de besneeuwde bergen van Libanon.
Na een volledige dag duwen met een gemiddelde snelheid van 3 km/u, zien we de eerste skilift de weg komt boven aan de pistes aan en gaat los over de zwarte heen.
We zetten ons tentje naast de zware piste op en bouwen een hoge steen muur om de snijdende wint tegen te houden.
Tot verbazing van de skiërs duwen we onze zwaar bepakte fietsen over de pistes heen en komen we in een super chic dekadent skidorp aan.

Het dak van het skiverhuur.

We kamperen op het dak van het ski verhuur van een zeer vriendelijke familie. Met uitzicht op de pistes het is 25 graden en de pistes liggen er papperig bij, maar boven viel het nog mee en hadden we uitzicht over de middellandse zee en Bijroet.
De sfeer hier in het dorp is totaal anders dan onze Midden Ooste ervaringen.
De vrouwe lopen hier in topjes rond en zijn duidelijk op versier toer en snobisme is alom. Het skiën gaat goed maar jammer genoeg sluit bij de eerste dag skiën de helft van het gebied al bleven er nog een paar goede stukjes over. Het is zalig nog eens de sneeuw en de wind te proeven. 2 dagen skiën Jasper en Fraukje mee, maar de derde dag is Jasper ziek (7 keer overgeven hij probeert zijn lekke bande in te halen) en heeft Fraukje een stijf nekske. Berten trekt er alleen op uit het weer is omgeslagen en de sneeuw ligt er zalig bij.
Terug op de fiets dalen we af richting het zeetje waar we om heen aan het fietsen zijn. Langs prachtige rotsige kloven, waterval en abeelboomgaarden in bloesem. Van gastvrij Libanon krijgen we een nieuwe bout voor Bertens stuur en word de ligfiets rond gereden in een Camion om de afgebroken fietspoot er weer aan te lassen. Jammer genoeg waren hun aluminium las capaciteiten niet sterk genoeg en kreeg Berten een zwaar bepakte fiets op zich toen de poot weer afbrak bij de volgende reparatie stop.
Bij een picknick op de parking van een restaurant kregen we nog een pizza met frietjes mmm!!!
De uitzichten over de Middellandse zee waren prachtig, haarspeldbochten belande we ‘s avonds met ons tentje in een Kamille veld aan de zee.
Hier kreeg Jasper een isolatiebuis van lootgieters om zijn vergane handvatten van zijn stuur te vervangen.

Make peas in the Middle East !!!

Morgen gaan we hopelijk verder en voegen we hier nog wat fotootjes aan toe.

sorie vor het verbeteringsweerk. (sorry voor de laatste zin lol)

Veel groetjes
De drie!

Jacht op de Bourkhabarby!

2008-03-17T19:17:00.003+01:00

Jacht op de Bourkhabarby!
(voor opdrachtgever: Levi)

Voor het eerst splitsen we ons voor langere tijd op. De mannen vermaken zich op deze moment in de Hammam. Die zou moeten bestaan uit stoombad, sauna en massages. Ze dachten toch het volledige programma te nemen. De massages zouden niet van de poes zijn en het programma eindeloos.
De Hammam wordt naar traditie gescheiden ondergaan.

Dus hier volg ikzelf (Fraukje) een eenzame internetkuur met als dessert een frisse tent.

Na de voorgaande internetsessie startten we direct de brander op het dak van ons hotel. (We kampeerden rooftop) Een Zweed die we ontmoetten in Egypte kwam bij ons op diner. Op deze moment zit hij weer naast me. De derde keer dat we hem tegenkomen.
Het werd diner bij kaarslicht en werd oergezellig.
De volgende dag klommen we weg van het lage Petra de hoogvlaktes tegemoet. Voordat we goed en wel de hoogvlakte bereiken worden we tijdens het zware pedaalwerk ongastvrij begroet door de Jordaanse jeugd:

Jj: Welcome in Jordan (voorbij gefietst) .... fuck you!
- What's your name? () ...tuf, rochel
- Vreselijke blikken
- Gevloek en Racisme in het Arabisch

Die nacht genieten we van een heerlijk thuisgevoel. We vonden na de talrijke palmbossen eindelijk een dennenbos.

Jasper en Berten zijn terug en zien er vreselijk fris uit! Ze blinken volledig! Ik wil veel te graag hun verhaal horen dus geen verslag!!!!

Ze zijn te moe, ze moeten gaan slapen!

Hou jullie goed daar! Er staan nog 10 foto's upgeload onder de map van Mozes en de rest onder de map van Spekstad.

Liefs
1 stinkende
2 glimmenden

Filmpje Witte Woestijn

2008-03-15T17:19:00.001+01:00

Filmpje gemaakt door Rene en Greet,
veel plezier ermee!

Verslag Jordanië

2008-03-06T15:09:00.005+01:00

Na de wilde vorige verslagen en nachtmerries voor moedersdromen hier een kabbelend verslag: te lezen vanuit de zondagszetel, na een halve dag tuinharken, in de vroege Belgische lente....

Na de internetkuur zijn we een pintje gaan drinken en hebben we gebabbeld met een sympathieke racefietser van Nederland naar Israel:
heen terug
heen terug
heen terug
en heen.

(Hij woont parttime in Israel)

De volgende dag

De wolken bepalen of we verder reizen.
WOLKEN: naar Jordanië met de boot.
ZON: snorkelen!
.....

Het werd snorkelen!

Snorkels gehuurd en een ander koraal opgezocht. Een groot gat op achterwerkhoogte van mijn kakigroen kleedje genaaid terwijl Berten en Jasper gaan snorkelen. Enthousiast over koraalvlaktes, kloven en bruggen wilde ik niet lang wachten om alles zelf te zien. Jasper komt me uiteindelijk achterna.
Ik zwom langs prachtige verende algen met zoveel vormen van koraalvissen en links vaak een grote leegte waar haaien niet onbekend zijn. Hamerhoofd en witvinhaaien.

-Geplast in het water? Ge speervist beter niet en ge plast beter niet in het water. Dat kan haaien aantrekken.
-Gewoon er naartoe zwemmen en zeker niet wegzwemmen.

We eten onder de palmbomen. Berten duikt er terug in. Jasper en Fraukje duiken erin. We volgen de kloof verder dan ooit, maar door laagtij kunnen we niet meer terug over het mijnenveld van zee-egels. We zijn genoodzaakt volledig terug te zwemmen tot de enige opening. Het water is koud en als ik het binnenkomende snorkelwater uitspuw circuleert het andere binnenkomende water door mijn bril in mijn ogen.
Inkopen gedaan met de fiets en een verrukkelijk avondmaal werd gefixt met falafel gedrenkt in broodproppen (Een nieuwe Divieto di Caccia herrijst?), en suikerpaprika. Met falafelgeur onder de wol.

Dag 175 (Vanaf drie tesamen telling)

Onze storthut opgeruimd en vandaar buiten ontbeten met suikergefrituurde aubergine. In de havenstad Egyptisch geld in Jordaanse JD omgewisseld en mega inkopen in het goedkope Egypte gedaan.
Op de slapende mannenboot gesprongen en meteen de laatste voet opgeheven van Egyptische bodem. Laverend tussen mannenlijven ons een weg naar een Jordaans visum gezocht.
Op de beton van het Jordaanse strand geslapen met felle spots van de anti vluchtelingen patrouille op de Rode Zee op ons gericht.
sNachts werd Jasper wakker van mannen die zeiden: Fie (Ze hebben) Nestle en ‘s ochtends was Jasper wakker geworden van mannen die zeiden: Fie Kellogs. (vraag Jasper om meer uitleg zou ik zeggen.)

Dag 176

Koraal en maffe dode vissen geraakt. Op sluitingsdag een boekenwinkel te Aqba afgeschuimd en op prachtige boeken over Oosterse, Iranese en Perzische kunst gebotst. Ook zeer verfijnde Islamitische kunst. Mocht ik met de fiets geweest zijn, had ik ze zeker gekocht. Hopelijk vinden we hier nog een tentoonstelling rond! Jordaanse kaart gekocht en alcoolstift (waarmee Jasper nu zijn matje tracht te plakken).
We fietsen bergop en af.

Berten: Hier kunnen we tanken. Het is lang geleden dat ik niet na een tankbeurt (voor de benzinebrander om te koken) vol hang met benzine.

De mannen zijn niet opdringerig en dragen ondanks de waarschuwingen via de telefoon toch reeds
-op jonge leeftijd baarden.
-en er zijn redelijk veel plaatselijke vrouwen zonder hoofddoek, met los haar, die geen hoeren zijn. (zie winkeluitbaatsters, hotelmadammen, en op straat,...

Geslapen aan de grens van Wadi Rum
Wadi Rum= een natuurdomein met prachtig gevormde rotsen en holen.
=een klim en trekkingsparadijs.

Dag 177

Opgestaan en naar Wadi Rum gegaan. Sjiek visitorscenter met geabstraheerde bergen.
Een uitgestippelde wandeling leidt al snel tot een eigen ruige route door grillige kloven en hoge ranke en machtige bergen.
Bij een klimpartij om een doodlopende kloof door te geraken sleurde een vallende grote steen Jasper bijna mee de diepte in. De steen raakte eerst zijn knie en komt in rood gruis beneden aan. Mee met die rots (Daar gaat het voornemen om een kabbelend verslag te schrijven!) was ipv Jasper een vrij grote, goudkleurige bom losgekomen. Ze lag fel te blinken tussen het rode zand.
Moest de bom nog afgaan? Had Jasper enorm veel geluk gehad? Was deze bom hier gedropt per vliegtuig? Zo bleek het toch aan de vleugeltjes te zien. Was de bom reeds afgegaan en met een vroegere rivier meegesleept?

We klauterden terug omdat de zandstenen geen veilige houvast boden. Berten vindt een oud geschrift in de rotsen waar we dan pauzeren. Later vinden we nog zeer amusante rotstekeningen met jachttaferelen en dromedarissen.
We zien vliegend hagedissen, hoentjes en adelaars (waarvan Jasper er een tot zeer dichtbij probeerde te benaderen) en verschillende mysterieuze woestijnpaddenstoelen waar we uiteindelijk toch geen soep van hebben gezet.
De bedouins (nomadische herders die met geiten, schapen en dromedariskuddes rondtrekken)hier zoeken hun kuddes met behulp van echo tussen de rotsen. Ze zijn tevens uitstekende spoorzoekers. Ze zouden uit voetsporen kunnen opmaken of het om een man/vrouw gaat, welke stam en status ze hebben en nog veel meer.
We brengen de nacht door in het park (wat toegestaan is).

Dag 178

‘s Ochtends ruimen Berten en Jasper de omgeving op door afval te verzamelen ‘om hun vervuilende uitwerpselen te compenseren` klinkt het. We fietsen zwaar bepakt met afval naar de eerstvolgende vuilnisbak. Die dag fietsen we veel en zwaar. Het overgrote deel van de dag brengen we zwoegend op de pedalen door, een zware eindeloze klim trotserend. We zetten de tent op in de mist en in ijzige koude. Vroeg slapengegaan en vroeg opgestaan. Berten geniet van de sneeuw in de lucht en de kou doet ons goed na alle felle woestijnzonnen

Dag 179

Rond de middag aangekomen aan het legendarische Petra. Een dorp dat volledig in de rotsen werd uitgehouwen. We vinden een hotelletje waar we onze tent op het dak mochten opzetten. Bij het inkopen doen merken we dat Jordanië Westerse prijzen heeft.

Dag 180

De volgende ochtend om 6 uur opgestaan om de hoteltaxi te nemen naar Petra. Om 7 uur komen we er toe en zijn zo voor de grote toeristenstroom. Een lange diepe kloof leidt ons naar de Nabataiaanse stad. De grillige kloof heeft gigantische wanden met machtige fijne lijntekeningen en warme kleuren. Als we de kloof door zijn stuiten we op een tempel die werd uitgehouwen in de rotsen. Alles lijkt geconstrueerd uit spek of blauwe marmer. De kleuren zijn ongelooflijk warm en van een uitzonderlijke schoonheid. We stuwen verder en passeren koningsgraven, tombes, huizen en tempels. Alles werd uitgehouwen op zeer kunstige wijze. We klimmen tot een grote hoogte waar weer een prachtige tempel in de rotsen was uitgehouwen. Er was een klimmer zijn kunsten aan het tonen op de wanden van de tempel en al springend op grote hoogte van kapiteel naar kapiteel, van wand naar wand zonder beveiliging.

(Berten gaat verder)

We klommen verder naar een uitzichtpunt: een van de uitzichtpunten want er was een zware concurrentiestrijd aan de gang tussen 4 punten, die met een grote hoeveelheid pijlen, steenmannen, muurtjes iedereen naar hun beste punt lokte. Dalen af, beklimmen nog een offerplaats en passeren nog een hoop prachtige monumenten, maar missen door een overvloed aan schoonheid onze gratis lift terug naar het dorp.

AI jasper zen lies doet zeer.
De volgende morgend kan Jasper noch amper op zen benen staan. De afwisseling tussen fietsen en wandelen komt niet meer goed of zijn het ouderdomsverschijnselen.
Jasper probeert nog wat uit te rusten en Berten en Fraukje bezoeken het prachtige Petra nog eens maar nu meer de natuurschoon rond de toeristische Massa. Wandelen door een prachtige kloof waar we ons tussen de rotswanden klemmen om water over te steken. De vormen en kleuren van de natuur zijn verbluffend.
We belandden op een hoge top vanwaar we uitzicht hebben over de monumenten. En waar we ons scherpschutters voelden om al de kleine indringertjes in “onze” stad uit te schakelen.
We bewandelen prachtige valleien beklimmen winderige kollen en geraken weer niet voor zonsondergang buiten.
De rode tempels worden grijs.
En onze benen spijs.

Jasper zen lies wordt terug beter.
Een dagje rust op onze dak camping en morgen fietsen we weer verder over een winderig kolletje.
De eeuwige woestijn waar geen einde aan leek te komen wordt steeds een beetje groener en her en der verschijnen de eerste bomen terug, het was een kale herfst.
Maar we fietsen de lente tegemoet.

De drie.

Fottokes

2008-02-26T14:26:00.002+01:00

Voor extra foto's: een upload onder map Fraukje: Mozes met Modrie op Sinai en onder map Jasper: Mozes met Modrie op Sinai 2.
Veel zieplezier!

Verslag van drie spionnen

2008-02-26T13:23:00.005+01:00

Drie opperst gelukkige fietsers lopen te dansen doorheen de hotelkamer in Cairo. Het bevrijdende postpakket is op miraculeuze wijze in onze handen gekomen.
We bekijken alles als kinderen na de komst van Sint Niklaas.
Jasper zijn nieuwe speeltje wordt direct gemonteerd ipv het gebroken achterwiel (zie foto's).
Berten amuseert zich met de brander en Fraukje met haar nieuwe collectie lingerie.

We zien echt uit naar het smogrijke verstikkende Cairo te verlaten en ons terug per fiets vrij voort te bewegen!
's Ochtends fietsen we het nog slapende Cairo uit. 's Middags zetten we een theetje in de woestijn en 's avonds fietsen we de woestijn in op zoek naar een kampeerplaats.
Een zogezegde wachter die instaat voor de bewaking van petroleumbronnen stelt ons gerust dat we daar mogen kamperen. Hij zet zich erbij en schilt onze aardappelen. Wanneer Hij zeker is dat we gaan slapen en de tent in kruipen verlaat hij ons.

Maar de nacht wordt ons niet gegund.

De man die ons had geholpen wilde hoger op geraken?, bewijzen dat hij nuttig was voor het leger? Hij zorgde dat we daar onze tent opzetten en ging ons dan achteraf verklikken. In het midden van de nacht stond hij daar weggedoken achter een meute militairen, om te zien wat zijn Judasverraad teweeg bracht. De militairen hadden een goede vangst: Drie mogelijke spionnen, te slapen in een militair gebied. Zelfs in de parkeerplaats van een legertank.

Ze hielden ons heel de verder nacht wakker. Was het niet voor ons (vooral Jasper) te bestormen met vragen en verwijten, dan was het wel dat ze zeiden dat ze over enkele minuten terug kwamen voor nieuwe vragen, (luide bewaking achterlatend), en uiteindelijk 2 uur later pas terug arriveerden.
Ze slingerden ons heen en weer tussen poeslief en grof zijn.
Militaire: We'll call Mubarak (president Egypte).
`Mubarak` was razend en uitte dat (zacht verwoord) aan Jasper via de gsm.

Uiteindelijk moesten we al ons gerief inpakken. Ze blaften ons constant af dat het sneller moest en wilden de drie geladen fietsen plus bob trailer in hun kleine laadbak proppen. Dat was onmogelijk en zou onze fietsen volledig ruineren.
Militaire: So the one with the strange bike will cycle alone and the two others in the car.
We gingen niet uit elkaar dus werd het een zeer gevaarlijke rit in het pikdonker op een autostrade. Ze staken ons in een kleine ruimte zonder ramen waar we verder moesten slapen. Ze namen onze paspoorten mee want die moesten we zelf ophalen in Suez, waar ons een procedure aan de been hing die 5 uur minstens in beslag zou nemen. We probeerden te slapen voor de enkele uurtjes die ons nog restten, terwijl militairen binnenspiedden door de glaslooze ramen.

F: Hammeim?
Officier: You can`t go to the toilet. You have to know: You are a woman and you are in the Middle-East.
(Ik mocht niet naar het toilet. Hij vertrouwde zijn eigen militairen niet met een vrouw.)

We lagen pas te slapen en werden er alweer uitgezet. Als we wilden eten dan moest dat `quickly quickly, come on. We waren duf en razend.
Wij: Why? You promised us a good night.
Officier: Because the tunnel of Suez will close in 5 hours. Quickly!
We geloofden hem niet en het was een leugen, maar we hadden geen keuze. We hingen als marionetten aan onze paspoorten en de militairen vast.

We fietsten naar Suez
-Terwijl er een begeleidingsauto ons tegemoet reed.
-Terwijl we meermaals werden gecontacteerd via gsm, om te horen bij welke km paal we stonden.
-Terwijl er langs de kant van de weg een jeep met mannen in burger stonden te wachten, die ons heimelijk volgden. (Jasper had ze opgemerkt) en die aan het einde van de rit zich bij de militairen voegden, 40 km later.

We werden een grote militaire basis ingeloodst, vol moderne spiegelglazige gebouwen. We moesten plaatsnemen in een kleine ruimte waar we lange tijd belangrijke pieten en hogere piemels zagen voorbij wandelen. We vreesden al dat ze voor ons een vergadering hadden belegd. We kregen thee en zakjes chips. (Jasper had om voedsel gevraagd omdat we nog niet gegeten hadden.) Met brilledoos als cassetterecorder en camera bewapend kwamen drie mannen ons enkele vragen stellen. Ze moesten alles weten, tot de personen die we in Egypte hadden intmoet, hoe die waren,. waar ze leefden, hun contactgegevens.
Ze stelden vragen door een stap over te slaan. bv; Waar leerden jullie Arabisch. (We kunnen helemaal geen Arabisch, enkel basiswoorden). Hoeveel leden hebben jullie bij de organisatie?

We beantwoordden alles naar realiteit. We hadden niets te verbergen.

Jasper en Berten moesten hun houtopleiding staven door houtsoorten te herkennen en de geschiktheid ervan uit te leggen. Er werden fotos van ons genomen. 2 van Berten.
Dan lieten ze ons lang wachten. We moesten met onze fiets een militair in burger volgen naar een naburig gebouw. Buiten wachten, binnen moesten we door een scanner, gsm afgeven, de opinels,... We werden met andere miserabele figuren in een wachtkamer gezet. Na een tijd werden we overgeplaatst naar een kale ruimte met zwarte zetels. De militair in burger bleef bij ons. Hij begon spontaan wat vragen te stellen. Direct kwam een man hem het zwijgen opleggen. Hij moest de ruimte verlaten.

Can we call our ambassy?
m: No
Can we have some water?
m: No
Can i go to the toilet?
m: No
So hammeim inside?
m: Wait!
Er werd een man met me meegestuurd ter begeleiding. We passeerden griezelige ondervragingsruimtes met o a een groot bureau en ver daarvandaan zat een man op een houten bankje.

Uur na uur hielden ze ons in de kale ruimte, gespannen voor wat ons te wachten stond en kapot van de slapeloze nacht waren we tot niets in staat. Enkel tot doordraaien. Van scetshkes over boerhkavrouwen en handstand tegen de kale muren.
Na drie uur op elkaars gezicht te hebben gezien waren we het beu. Van ons protest werden ze enkel enorm aggressief. Berten mocht niet met zijn benen gekruisd zitten. We moesten rechtop zitten. Enkel Jasper mocht antwoorden. De ene keer waren ze even poeslief, de andere keer blaften ze ons weer af. We mochtten de ruimte niet verlaten, we werden heen en weer geslingerd en waren kapot van de kleinering.

Were are we?
What is this building?

Een man wou ons antwoord geven.

It is secret.
We are the Secret Agency.

5 uur later. Een man komt ons een flesje water brengen.
5 uur in de witte ruimte.
m; Go out, go out! Hurry.

We stonden buiten op straat bij onze fietsen en hadden 5 uur opgesloten gezeten in de afluisterruimte van de Egyptische geheime dienst.
(Cfr. This procedure will take 5 hours.)

We brachten de nacht door in een Anglikaans kerkje; St Saviorchurch in Suez.

Berten gaat verder (na Fraukje).

Paranoia!!!

Opgestaan in het vredige kerkje, we banen ons een weg naar het drukst bevaarde kanaal van de wereld: het Sues kanaal dat de rode zee met de middellandse zee verbind. Gisteren zagen we appartementsblokken verschuiven door de stad heen.
Maar nu is het hier doods, we wachten op de kaai om de grote tankers en containers door de woestijn te zien drijven, maar geen schip durf ons voorbij te varen het kanaal is doods stil.
De Talaata Belgiki: nationale vijand nummer 1.
We gaan dan maar verder richting de tunnel naar Sinai naar Azië, gedaan met Afrika. We mogen de tunnel door, helemaal alleen vliegen we door deze moderne koker al het verkeer tussen Afrika en Azië wordt tegengehouden. Was het voor onze veiligheid of dachten ze dat we met onze bom kar het kanaal gingen fit prikken?

De wind zit goed en we vliegen door de woestijn heen, overal zien we militaire activiteit. Hier wildkamperen zagen we efkes niet meer goed zitten. Een dorp was voor zonsondergang niet meer te bereiken. Enkel een verdwaald, vettig tankstation lag nog op onze route. Hier mochten we kamperen maar Egypte heeft ons laag gebracht, onze kampeer normen hebben al wel wat hoger gelegen.
We vegen de vuiligheid een beetje aan de kant, bouwen een muur van autobanden om het oorverdovende geluid van een generator een beetje weg te werken. Maar geur en een trillende grond bleef onuitstaanbaar zodat dit zeker onze vettigste laagst gevalle slapeloze nacht ooit werd.

De kust staat hier volgebouwd met prachtige resorts, de een al weer in verval terwijl er weer een ander wordt opgebouwd. Toeristen zijn hier niet te bespeuren, overal klagen ze. Na enkele bomaanslagen blijft iedereen hier weg.
Het strand ligt vol met prachtige schelpen. De zee heeft hier de rijkste fauna maar jammer genoeg raap ik de schelpen en koraal tussen de olie en afval uit.

De eerste bergen verschijnen, het wordt een prachtig woestijnlandschap in al de mogelijke kleuren en vormen. Dorpen liggen hier te ver uit elkaar zodat we weer de woestijn in duiken. We staren de horizon af zodat niemand ons ziet en slapen in een gezellig grotje. De militairen zijden dat ze altijd wisten waar we waren dus we vreesden voor een zendertje maar vonden niets. Onze gsm bleef uit want daar kunnen ze ons ook met vinden. We zijn gewoon paranoia geworden.

Rustig stijgde we over rustige wegen, het gebergte van het Sint-Catherina klooster in,
het was prachtig en problemen met wildkamperen bleven uit. We kregen zelfs weer gratis koekjes en vertrouwen in de mensen. Het klooster was een drukke bedoeling ladingen met bustoeristen werden uitgespuwd. Nog enkele leugens van een politieman. De drukte ontvlucht en de berg van Mozes beginnen beklimmen. De uitzichten waren nogmaals verbluffend en door de bergen wandelen was zalig.
De Mozes had er ne schonen berg uit gekozen. Over 3500 treden door een prachtige kloof weer afgedaald. Ocharme onze kniekes, tis te hopen dat we ooit nog in de bergen kunnen wandelen want dit waren ze niet meer gewoon.
Een dagje rust, de bergen schilderen en een rustig gesloten klooster op papier gezet. Een dagje later met een massa mensen het klooster bezocht en weer uitgespuwd door een klein poortje waar een 2 richting verkeer doorheen moest. De afdaling richting Nuweba begonnen door een mysterieus mistig landschap en rotsen uitgesleten vol gaten en zuilen. Een extreem lange zalige afdaling door een kloof van 20km.
Belandden we met een aardige snelheid in Nuweba vanwaar we de boot richting Jordanië zullen nemen. Maar eerst efkes uitrusten en het maffe maar prachtige Egypte verwerken met nog meer natuur schoon: De koraalriffen van de Rode Zee!!! We kamperen hier in een prachtig rieten hutje op het strand waar we kettinkjes en juwelen maken van de prachtige schelpen. Snorkelen tussen prachtige tropische vissen en koraal in al de kleurtjes. Maar niet te lang want heel tropisch warm is het water jammer genoeg niet.

Afhankelijk van het zonnetje vertrekken we naar Jordanië waar op het moment een koude winter heerst.

Groetjes uit het (woelige) Oosten!

Jasper
Berten
Fraukje.

Foto's

2008-02-12T12:24:00.001+01:00

Voor extra foto's: een grote upload onder map Fraukje: Smogkuur in Cairo 2. Veel zieplezier!

Piramide Verslag

2008-02-10T12:45:00.000+01:00

UPDATE: vervolg van het verslag, geschreven door Berten, werd onderaan toegevoegd!

Beste ongeruste thuisfronters

Het vorige verslag was bij enkele mensen in het verkeerde keelgat geschoten. Met dit verslag hopen we hier naast te schieten en een beter te verteren tekstbundel te produceren!

Om Japsers pijn in zijn arm te verlichten gaan we naar het hospitaal. Een arts die al direct de vriend van Jasper beweert te zijn en hoopt op frequent telefonisch contact maakt een wit beeldhouwwerkje van Jaspers arm. Deze keer niet met het gevolg dat zijn arm volledig onthaard wordt (verwijzing: afgieten Jaspers armen op de academie).

Gewapend met deze gipsen plaaster duiken we de woestijn in. Deze keer The Eastern Desert. Met wapperende haren van de wind klimmen en dalen we tot het donker wordt.
We blijven bij onze rechten: Het recht op eten en het recht op slapen. Nu we toe zijn aan slapen en daarvoor nog even eten zoeken we een plekje achter de duinen om de tent op te zetten. De militairen die ons volgen en zijn afgelost appreciëren dit iets minder. Maar het einde van de woestijn is te ver om vandaag nog te halen. De kolonel wordt erbij gehaald, het wordt een interessante discussie over natuurbehoud en dat hij met zijn wedstrijdpaard ons zeker mag volgen voor onze veiligheid.
Ze bewaken ons de hele nacht en stoken een gezellig vuurtje van camionbanden naast onze tent. De volgende dag trotteren we verder en krijgen we een ommuurd plaatsje voor onze tent. Volledig uit de felle woestijnwind.
We lijken terug gekatapulteerd in de prachtige Witte woestijn. Alles ziet wit rondom ons. De koude wind maakt dat we niet veel fantasie nodig hebben om ons te voelen glijden met de ski’s langs berghellingen en doorheen sneeuwbossen. Berten wordt zot en zweert erbij deze reis nog te willen skiën!
Jasper zijn pols is nu goed gedekt door de plaaster. Alleen het fietsen is moeilijker! Hij klaagt amper maar zijn plaaster snijdt in de bovenkant van zijn onderarm bij het fietsen. We zullen der eens een mooi tekeningetje op maken! Die nacht kamperen we vrij van controle! We zetten onze tent op, nog steeds in de woestijn, achter een kleine ruïne.

De piramide van Meidon!

We kopen ons nieuwe WD40 en twee fruitshakes de man en alles loopt weer gesmeerd! Berten krijgt er zelfs twee gratis boutjes bij en Jasper krijgt een uitvergrootte foto van een heilige jongedame die hij teder tegen de achterkant van zijn fietstas bewaart. Ondertussen werd deze dame gebruikt als kaftmateriaal voor een schetsboekje (zie volgende postpakket).

De piramide van Meidon verrijst al enige tijd statig boven de vele felgroene velden. De weg kronkelt volledig rond de piramide zodat we hem in al zijn glorie kunnen bewonderen!
(Gecensureerd deel. Zou verkeerd begrepen kunnen worden en vertellen we liefst rechtstreeks.)
Bij het zoeken naar een slaapplaats doorkruist Berten een groot stuk woestijn. Niet om die slaapplaats te vinden maar vooral om het beginpunt van zijn speurtocht te hervinden. Hij heeft een ultiem plaatsje gevonden op een alleenstaande heuvel, vrij ver verderop. We duwen de fietsen erheen en instaleren ons op het tweede plateau van de berg. Wanneer Berten op onderzoek uitgaat blijken we niet op een berg te staan maar op een piramide! Onder ons kampement loopt een uitgebreid gangenstelsel dat dieper en dieper de grond in boort. De ingangen zijn volgestort met afval. Berten was teruggekeerd omdat het te donker en de muizen en het gepiep te talrijk werd. Jasper volgt Bertens vb door ook af te dalen in de piramide. Deze keer is hij uitgerust met een zwakke petzl lamp. Eerst moet er geklauterd worden over enkele meters afval. De gang kronkelt en splitst daarna verder op (naar Berten vertelde). Na ver afdalen hield Jasper het ook niet vol. Het gepiep kwam van alle kanten en Jaspers ultrasone gehoor sloeg op hol. Het gepiep bleek niet van muizen te komen maar van grote hoeveelheden vleermuizen die rondom Jaspers hoofd begonnen te vliegen. Ze werden Jasper te talrijk en hij keerde ook terug zonder het geheimzinnige einde van de grootste gang te bereiken.

1 februari!
Ik verjaar

Op de piramide wordt er voor me een piramidevormig ontbijt gefabriceerd. We fietsen naar richting Dahshur, Saqqara en Giza waar een groot boeket piramides tesamen ligt. Daar liggen de enorme en weinig toeristische piramides van Dahshur, in Saqqara ligt de oude trappenpiramide en nog vele andere puddinghopen, enorm diepe grafgaten in de grond en een modern museum. In Giza liggen de 3 allerbekendste en aller toeristische piramides: De piramide van Cheops, Chefren en Micerinus.
Het worden piramides als bed, piramides als ontbijt, piramides gepasseerd ‘s middags en een piramidevormig uitzicht ‘s avonds. ‘s Nachts ons piramidetentje?
Wanneer we leiden aan zware piramiditisch worden we gevolgd door undercoveragenten. Ze fleuren ons fietsen aardig op met hun humoristische acts om niet uit hun rol van undercoveragent te vallen. Soms spelen ze een toneeltje: hoofd in motorkap, de andere keer ensceneren ze platte dikke band.
Maar weldra zijn we voor goed van deze Egyptische acteerprestaties verlost. En dit wordt bespoedigd door een pak druipende Arabische koekjes!
Jasper en Berten kochten deze voor mijn verjaardag. Een heel pakket met allerlei verrukkelijke soorten. Met bladerdeeg, couscous en veel siroop... Uiteindelijk moesten ze zelfs niet betalen voor de verrukkelijke stapel! Gratis en voor niets zaten we nu te smullen met ons undercoverduo op 15 meter afstand. Deze keer moest hun sjaal dringend ondaan worden van opkomend verpluschen. De dikke agent was niet bijster in het behouden van zijn rol. Hij verlaatte het toneel en wandelde richting publiek om zich op de hoogte te stellen van onze koekenpiramide. Hij had honger! Enorm grote honger en begon in een naburig tomatenveld zich van zijn hongergevoel te ontdoen. Na etterlijke rode vruchten achterover geslagen te hebben vertrok hij met zijn compaan en kwam niet meer weder, zelfs niet in een ander kostuum. Anders waren het er echt goede undercovers!

Moesten jullie toch nog een politieverhaal willen horen, hier volgt er een. (Voor de non-believers, sla dit deel over.) We wilden het jullie niet aandoen maar Berten heeft me overtuigd het er toch nog aan toe te voegen.
Zodus beste mensen, we fietsen naar Dahshur. De politie had ons op het hart gedrukt te vragen bij elke politiepost of ze een overnachtingplaats wisten. Elke politiepost zou toeristpolitie hebben en ons verder kunnen helpen. We zouden dan normaalgezien in de post zelf moeten overnachten bij de nachtdienst. We vroegen dus de politiepost of ze geen overnachtingplaats wisten, want dat die vraag ons was opgedrongen. Ze wisten geen overnachtingplaats want hun gebied was militair gebied en onmogelijk om te verblijven, maar zei de kolonel, in Saqqara mag je gerust slapen. Er is genoeg ruimte daar in de woestijn tussen de piramides en het is geen militair terrein.
We vroegen hem om even te bellen naar die post of het zeker ok was voor Saqqara dat we er zouden overnachten.
Na ons lang te laten wachten belt hij naar de post. We konden zo al niet meer de site van Dahshur bezoeken. Saqqara vindt het ok. Jasper vraagt nog het telefoonnummer van de kolonel voor moesten er toch problemen zijn in Saqqara.
fiets fiets
Aangekomen bij de politiepost van Saqqara weten ze van niets. Nee, geen telefoon gehad en overnachten is onmogelijk hier. Nee, we hebben geen oplossing. Een Egyptenaar met schrik voor de politie wil ons toch te woord staan en onze situatie vertalen voor de mannen van Saqqara. Het telefoonnummer van de kolonel wordt erbij gehaald maar zoals verwacht is dat onbestaand. De zoveelste leugen. We worden weeral verjaagd. De politiepost van Saqqara gebruikt veel geweld om ons weg te drijven. Mijn fiets wordt tegen de wielrichting in over straat getrokken.
Censuurgedeelte voor bij de aankomst in Belgie.
We fietsen weg en zien een blauw groen bruin dik ijsvogeltje. Jaspers hartslag wordt vastgelegd in de vibratie van de foto.

‘s Nachts een telefoon van het thuisfront! Voor je verjaardag: pannenkoeken bij de Devilles! We zijn jaloers! of misschien ook niet.

De dag der piramideslag

In de eerste piramide volgen we een lange steile afdaling. Niets voor mensen met claustrofobie. Kruipend dieper en dieper in de piramide verhoogt de stank gestaag. Binnen in de piramide is elke steen gigantisch aansluitend. Dat zon immense constructie meer dan 5500 jaar oud is!
We beklimmen enkele piramides en bezoeken een maf modern gebouw in Saqqara terwijl dat gebouw wel 5000 jaar oud is.
We racen voorbij de politiepost van Saqqara en Berten neemt over

(Jasper zit in de hotelkamer een houtsnijwerkje te vervolledigen om de nonnen te bedanken voor al hun hulp hier in Cairo.)

(Berten neemt over)

De slag om Cairo.

‘s Avonds laat, de zon begint al onder te gaan en we naderen Cairo, de grootse stad van Egypte met meer inwoners dan België.
We hopen nog voor de stad onderdak of een plaatsje voor onze tent te vinden. De drukte neemt toe en ongezien wild kamperen wordt onmogelijk. We vragen aan een wegrestaurant, waterzuiveringstation en villa of dat we niet in hun tuin mogen staan. Maar negatief, enkel wat doorverwijzingen naar veel te dure hotels die ons ook niet willen laten kamperen in hun tuin.
De bebouwing neemt toe en het verkeer zit volledig vast. We friemelen ons zo goed als mogelijk overal tussendoor en vragen steeds naar de camping die in Giza zou moeten bestaan. Waar Antoin en Leila sliepen, maar we krijgen steeds een lachend antwoord terug: da bestaat hier niet.
Het is volledig donker en Cairo is volledig dicht geslipt met een luidruchtige stroom van verkeer. We vragen onderdak in een klooster, maar vanwege een huwelijk was er geen plaats voor ons. Ze verwijzen ons door naar een straat vol hotelletjes. We sleurden onze fietsen tussen het gladiatorisch verkeer door maar geen hotelletje te vinden.
Iedereen stuurt ons naar een andere richting, gewoon om van je vanaf te zijn, en niemand helpt echt. Tot uiteindelijk rond 12 uur ‘s Nachts er een behulpzame man ons naar een hotelletje wilt leiden op een van de drukste pleinen van Cairo. We steken het overkoepelde plein met meerderlagig verkeer wel vier keer over zonder succes.
De man vindt reizen wel vermoeiend en vraagt waarom we het doen, is het een hobby?
We vinden een volgeboekt hotel, een hoerenkot en 1 hotel uitgebaat door een goeroe die een huwelijksbewijs vraagt. 1 u ‘s Nachts, we zijn het beu en uitgeput.
We nemen een taxi, binden onze 3 fietsen met 3 snelbinders vast op het dak en merkten onderweg op dat we er (Cairo) bijna waren. Hier vonden we vrij snel een betaalbaar hotteleke op de 6de verdieping, 2u ‘s nachts.

We slapen uit en verzetten geen voet meer.
Recupereren lichaamlijk en psychologisch.
Vieren Fraukjes 4de verjaardag met taart bier en wijn.

Het Egyptisch museum.

We bezoeken het Egyptisch museum met een survivalpakket van sesamkoekjes.
Heel veel van alles!!!!
Stapels sarcofagen, de schatten van Tout Anch Amon.
Zeer veel verfijnde kunst.
Geplunderde beelden en stenen vol met prachtige taferelen.
Meer meer meer sarcofagen in hout, steen, metaal en goud.
Kamers vol met gouden juwelen.
Mummies a volontee.
Krokodillen(5,60m), ibissen, kippen, koeien, honden enz, allemaal gemummificeerd als gezelschap en voedsel.
Een hele dag doen we er over om zoveel mogelijk van dit alles te bezien.
De zon gaat onder en veel extra verlichting is er niet in dit prachtig maar ouderwetse museum.
Waar Berten en Jasper vaak de kasten waren aan het bestuderen tot verbazing van de andere bezoekers.

Grijns.

We bezoeken de Tandarts, aangeraden door zuster Guadelupe.
Fraukje ligt nog maar juist in de stoel met haar verloren tand of de zusters van de Engelse school vallen binnen. Er wordt een nieuwe tand voor Fraukje geboetseerd en ze kan terug openlijk lachen. We krijgen nog efkes een rondleiding van de zusters die ons zonder bril (gebroken) door het verkeer probeert te leiden en uiteindelijk en taxi naar de metro wilt tegenhouden terwijl wij ons achter de hoek verscholen houden om de lokale prijs te kunnen bemachtigen. De ene taxi na de andere passeerde maar zonder bril zag ze ze niet. We keren terug met de metro, Fraukje en Berten belanden in de vrouwen wagon waar Berten duidelijk wordt bekeken door de jonge madammen en van de oudere commentaar krijgt. We blijven staan en snappen steeds meer waarom het niet goed is om de 2 geslachten zo te scheiden. We vieren de tand met een grote zoete cake.
Maar diezelfde nacht valt de tand er terug af, die wel 3 jaar kon houden.
We keren verslagen terug naar de tandarts met de overvolle metro, de mensen worden als een lavastroom naar buiten gespuugd en wij wringen ons naar binnen, direct zitten de mannen aan Fraukje, ze worden helemaal zot van een vrouw zo dicht bij hun. We moeten Fraukje pantseren en zijn blij als we weer naar buiten worden gespuwd. Weeral een moment dat je kunt zien dat ze nooit hebben leren omgaan met vrouwen. Het bevestigingstandje was te klein geworden er zou een pin moeten geplaatst worden en de tand ontzenuwd. Dit alles neemt meer dan een week in en kunne we maar beter in België oplossen. Er worden nog wat gaatjes gevuld en de uitgevallen vulling van Berten wordt vervangen.

Islamic Cairo.

Wandelen door straten overdekt door straten. Geknal getoet en geroep lossen mekander af in een constant geruis van lawaai. We belanden in islamic Cairo waar veel van de prachtige 1500 jaar oude moskees toegankelijk zijn voor niet moslims, de gebouwen zijn prachtig maar je voelt je hier wel een indringer. De straatjes lijken wel middeleeuws. Cairo is een immens afwisselende stad van krottenwijken, prachtige koloniale gebouwen, moskeeën, kerken en moderne architectuur. Maar o zo vuil,druk en smog!!!!!!!!!!

Coptic Cairo (Christelijk).

Zien de ruïnes van de Romeinse toren van Babylon.
Bezoeken prachtige kerken vol houtsnijwerk en schilderijen.
Wandelen door de rustige vredige straatjes waar kinderen gemengd met mekander spelen en merken plotseling op dat het al een eeuwigheid geleden is dat we buiten vechten kinderen hebben zien spelen. Moslimkinderen gedragen zich als volwassenen moeten werken of bedelen. Ze zijn hun jeugd kwijtgespeeld door de harde opvoeding van de islam.
De straten zijn hier proper en de verkopers niet opdringerig, We voelen ons welkom.
Maar dit stuk stad is volledig ommuurt en bewaakt door militairen zoals trouwens elke kerk of synagoog om aanslagen te vermijden.

We zijn nu bezig met het maken van een houtsnijwerkje om de zusters te bedanken voor al de moeite. (zie foto’s zoals de Egyptische god die Jasper maakte voor Fraukje). We hopen dat ons postpakket rap aankomt en we richting de bergen van Sinai kunnen vertrekken.

Mersiekes voor de moeite van het versturen.

Groetjes de Smogers.

Gelukkige verjaardag Fraukje!

2008-02-01T19:34:00.000+01:00

Verslag Luxor

2008-01-29T21:28:00.000+01:00

Luxor verlaten we spoedig maar we komen hier nog terug. Samen met onze Zwitserse vrienden Antuan en Laila zijn we op het idee gekomen om de onmogelijke trip naar Abu Simbel aan de grens van Sudan toch te ondernemen. We laten onze fietskes voor een keer achter in de tuin van een hotel, aangezien dit stuk enkel te bereizen valt met een konvooi en onze fietskes nog geen 130 km u halen leggen we ons achterin de gele camionette op hun bed en rijden we ons snel door prachtige landschappen heen.

Het is nog wel efkes wennen want met ons fietske zijn we vogelvrij en kunnen we overal stoppen waar we maar willen. Wanneer we ‘s avonds in den donker in Aswan aankwamen voelden we ons meer uitgeput dan een hele dag fietsen. Aswan zelf was prachtig, de Nijl splitst hier op in vele eilandjes met prachtige rotsformaties. Egyptise tempels, ontelbare prachtige vogelsoorten, zijlbootjes en de zandduinen die tot in de Nijl rijken. Alsof het met Photoshop™ in elkaar is gekleefd. De sfeer zat er ‘s avonds goed in, Antwan met de gitaar en Laila de zang. De Franse liedjes klonken zalig en al de passanten keken raar op. Zonder konvooi naar Abu Simbel bleek onmogelijk we werden op de dam van lake Nasser abrupt teruggestuurd.

Het konvooi gevonden en na grondige bomcontrole mochten we mee, tegen 130 km/u probeerden we het konvooi van politie bij te houden terwijl je hier officieel maar 90 mag rijden, maar met zoiets houd de politie zich niet bezig. De meeste toeristen blijven hier maar 1 uurtje totdat het konvooi terugkeert. Hotels hier zijn onbetaalbaar, dus kampeerden we hier aan de oever van lake Nasser. Waar Jasper, op zoek naar krokodillen, over een gladde rots uitschoof om niet in het met balharzia besmette krokodillenmeer te vallen en een manoeuvre maakte waarbij hij zijn pols bezeerde. Verder zaten er prachtige watervogels en in de avond, na op een houtvuurtje te koken, konden we nog meegenieten van de licht en sound show. ‘s Ochtends werden we verrast door duizenden aalscholvers die in konvooi over het immense lake scheerden. Na dit natuurspektakel maakten we ons klaar om naar een menselijk spektakel te gaan kijken: Abu Simbel. Deze tempel werd gebouwd door Ramses 2 om de grenzen van zijn rijk aan te duiden. Abu Simbel bestaat uit 2 tempels, de grootste is de tempel van Ramses 2 ter ere van de goden Ra, Amon en Ptah waar dat beelden van hemzelf en zijn vrouw en kinderen staan tot 30m hoog. Binnen in de tempel zijn verschillende kamers uitgehouwen in de rotsen, rijkelijk versierd met prachtige oorlogstaferelen, die tonen hoe Ramses 2 zijn vijanden letterlijk in trossen vermoordde, en heilige rituelen. De kleinere Hatortempel staat er ter ere van zijn vrouw Nefertari. Het andere ongelofelijke aan deze tempels is dat zij niet meer staan waar ze oorspronkelijk gebouwd werden. Bij de bouw van een stuwdam aan lake Nasser hadden de ingenieurs geen rekening gehouden dat er honderden belangrijke monumenten zouden verdwijnen, toen Unesco dit door had begonnen ze aan een van de grootste projecten ooit om een erfgoed te redden en besloten ze Abu simbel 60 meter hoger te plaatsen. Heel de tempel werd met de hand in stukken gezaagd en 60m hoger weer in elkaar gepuzzeld en omdat het opkomende water niet te stoppen was was het een race tegen de tijd op het einden moesten ze zelfs een dam rond de monumenten bouwen en wanneer de laatste steen weg was liep het water over de dam heen. Aan de tempel zelf is niet te zien dat hij verplaatst is geweest maar je kunt wel zien dat de berg niet origineel is. De tempels waren prachtig en we hebben daar een volledige dag in rondgehangen en aan het schetsen geweest. Buiten 1 uurtje waneer het konvooi arriveerde waren we daar alleen, zalig rustig.

Die avond hebben we aan lake Nasser nog wat nagepraat, Fraukje was te moe en ze zee dat ze ging slapen maar toen dat Berten en Jasper ook gingen slapen lag Fraukje niet in haar slaapzak en aangezien Fraukje nooit ver van de tent naar het toilet gaat werden we wat ongerust (een meer vol Krokodillen en glurende vissers). We begonnen te roepen en te zoeken maar Fraukje was nergens te vinden tot Jasper uiteindelijk naar de andere kant van de baai liep en Fraukje daar rustig zat te schetsen. (die Fraukje toch! – H)
De volgende ochtend vertrokken we met het vroege konvooi terug richting Aswan, daar aangekomen hebben we de boot genomen naar de prachtige Phalaetempel gewijd aan Isis, die vanwege de dam ook verplaatst is geweest. De tempel is versierd door graffities van ontdekkingsreizigers die wouden laten zien dat ze er geweest waren, er is ook nog een Byzantijns klooster in geweest, de paterkes hebben daar al de Egyptische goden moeten wegkappen en in de zuilen zijn kruizen uitgekapt. Maar er zijn zo veel tekeningen dat ze ze nog lang niet allemaal hebben kunnen vernietigen. Voor de terugweg moesten we een nieuwe boot vinden omdat we bij de heenweg op een boot bij een 30tal Duitse toeristen zijn gesprongen. We vonden al spoedig een boot en konden met een aantal Franse toeristen terugvaren. We reden naar een kampeerplaats waar we voorheen een man hadden ontmoet waarbij we in de tuin konden blijven slapen. Hij was fier op zijn verzameling geweren die hij gebruikte om op krokodillen in lake Nasser te jagen. Hij had een vergunning en beweerde dat de overheid hem vroeg om krokodillen te schieten. Maar die avond was er behalve een aantal agressieve honden niemand thuis. De volgende ochtend zijn we richting Luxor gereden vanwaar Fraukje verder gaat.

(Fraukje gaat verder)

Heel Luxor ligt plat! De elektriciteit werkt nergens en de internetverbindingen al helemaal niet. De oorzaak: de regen. Niets is hier regenresistent. De daken zijn gemaakt van karton en er is geen verschil tussen binnen- en buitenverlichting. Dus geen afscheidinternetsessie met Antoine en Leila en dat is meteen de oorzaak dat jullie lang niets van ons gehoord hebben!
Vervangingsactiviteit: DE TEMPEL VAN HATSEPSUT!

Deze dame (Hatsepsut) stuurde haar man op een verdachte wijze richting de onderwereld en kwam zo zelf aan de macht. De tempel ligt machtig in een baai van enorm hoge rotsen. Van buitenaf is hij immens maar vanbinnen krioelt het van toeristen. Dit doet ons al snel vluchten richting de bergen. Weinige toeristen verkiezen dit pad dat kronkelt langs tombes en rotsen tot grote hoogten. Aan de top hebben we links van ons een uniek gezicht op de tempel en rechts in de diepte ligt The Valley of the Kings.We dalen af en worden geabsorbeerd door de volgende toeristengolf. De tombes daar zijn van een unieke schoonheid. We zien slangen op hoge mensenbenen, maffe fantasiedieren,... in helle kleuren! De laatste tombe die we bezoeken is niet afgeraakt. De muren zijn bezaaid met Egyptische schetsen en snel gekriebelde hiërogliefen. We amuseren ons met zoveel fantasie! TOT de lichten beginnen te flikkeren. Een bewaker wil een half uur voor sluitingstijd onze pret bederven. We moeten de tombe verlaten.

AFGEVOERD MET COMBI

-We hebben nog een half uur om de tombe te bezoeken.
-Nee, u moet de tombe nu verlaten, of anders haal ik de politie.
-De sluitingsuren zeggen dat we nog een half uur hebben.

De bewaker gaat weg en komt een half uur later terug met een politieagent. We verlaten 5 min voor sluitingstijd de tombe en zien dat alle toeristen reeds vertrokken zijn. We krijgen een verbod om de bergen terug over te klimmen en worden afgevoerd in een politiekooi met dichte metalen wanden. Het uitzicht over de bergen in het heengaan, ruilt zich voor een eng uitzicht uit een klein betralied raampje op de blauwe lucht. Drie Belgen en een twintigtal Egyptische politieagenten gewapend met kalaschnikofs voeren ons naar onze fietsen aan de andere kant van de berg. Onderweg wil een agent een armworstelgevecht aangaan met Jasper. De agent grijpt voor Jasper het beseft naar zijn arm en zonder voorbereiding duwt hij Jasper plat. De eerste echte winnaar moet nog komen.

Bij het inkopen doen krijgt Berten ongezellig bezoek van een kleine bende straatjongens. Ze zijn zeer racistisch tegenover hem en proberen zijn km teller te stelen. Wanneer hij de dief bij de hand grijpt krijgt zijn fiets een paar rake stampen en beweert een jongetje bij de maffia te zitten en dat Berten niet levend Luxor zal verlaten. Zonde van dit voorval want de sfeer van de dag leek eerst niet kapot te kunnen na zoveel moois in de tombes.
Aan ons hotel hoorden we van een Brit dat de tour die we fietsten door de woestijnen in tegenovergestelde richting niet wordt toegestaan door de militairen van Luxor. Hij kende een fietser die had geprobeerd wat we hebben gedaan (van Marsa Matrouh tot Luxor). Hij werd direct onder vuur genomen, zei de dronken Brit, met veel gebaren. En het pinnenmechanisme (gelegen aan elke controlepost, met een militair die constant het touw in de hand heeft: gezegd door ons en niet door de dronken Brit) rees uit de grond.

CAN YOU DRIVE THIS BYCICLE WITHOUT SLEEPING? (De vreemdste vraag aan Berten)

Dag 140

We nemen voor de 10de keer de overzet over de Nijl met onze bepakte fietsen maar plots wordt er een probleem gemaakt over de fietsen. De bootprijzen:

-Egyptenaar: 25 piasters (cent)
-Toerist officiële prijs: 1 pond met fiets!
-Elke passerende onwetende toerist vragen ze: 8 pond

We kenden de prijs van 1 pond, wat al te veel is en nu wilden ze plots voor de fietsen meer hebben. Berten liet weten dat de racistische behandelingen nu wel te ver gingen. Dit eindigde in een serieuze twist waarbij Berten en zijn fiets achteruit werden geduwd en er felle woorden vielen. Er vormde zich een grote groep omstanders en wanneer er politie passeerde en Berten de situatie trachtte uit te leggen dook de politie snel weg, tussen de menigte. We kregen de juiste prijs. Allez, 4x te veel maar toch geen 10x te veel. In de boot koelde Berten zijn woorden door zijn verhaal te kunnen doen over rijke toeristen die het voor trekkers niet gemakkelijk maken door overal te veel te betalen, tegen 2 rijke toeristen.
We bezochten The Valley of the Queens en schetsten daar de muurschilderingen omdat we geen foto’s mochten trekken. Gelukkig is Berten professioneel stiekem fototrekker en hebben we toch wat Egyptisch tombemateriaal voor jullie! De bewakers vonden Berten en Jasper echte kunstenaars. De tekeningen van Fraukje daarentegen vonden ze niet vet. Ik maar zwijgen over mijn 5 jarige opleiding!

DE KINDEREN KUNNEN HIER ZELFS NIET MEER FATSOENLIJK ARABISCH SPREKEN

Tijdens het aanschuiven voor brood (gemiddeld 1.5u aanschuiven) werd Berten op de hoogte gebracht van de politiek in Egypte.

Hier een korte samenvatting:
Aan de macht is: Mubarak. Hij heerst al meer dan 30 jaar over Egypte. Egypte zou een democratie moeten voorstellen maar aangezien er al zo lang geen nieuwe verkiezingen zijn geweest, kan men hier niet meer echt van spreken. Ook de opvolger staat al klaar: De zoon van Mubarak. Er is maar een heel kleine kans op herverkiezingen als Mubarak sterft.

Egypte rijft enorm veel geld binnen via toerisme. Waar een toerist 120 pond moet betalen, daar moet een plaatselijke amper 11 pond voor neerleggen. De winst die het land op het toerisme heeft gaat rechtstreeks naar de leiding en de politie.
De plaatselijke bevolking krijgt niets. Meer dan de helft van de kinderen gaan niet naar school en doordat ze niet meer leren schrijven vergaat de juiste uitspraak.
Wanneer kinderen toch naar school gaan is het onderwijs erbarmelijk. De school krijgt geen financiële steun.

De politie is overal en doet niets buiten theetjes drinken en met hun kalaschnikofs een gezellige sfeer verspreiden. Ingrijpen doen ze in geen geval.

We fietsen verder van politiecontrole naar politiecontrole

Politiecontrole 1:
We mochten erdoor

Politiecontrole 2:
Politie: You can’t pass. Impossible. Go back to Luxor. Not to Cairo.
Talaata Belgici: But we come from Luxor and we go to Cairo.
Politie: No problem. You have to go back to Luxor. Luxor is beautiful.
(2min verdwaasd staan kijken)
Politie: You can go.
TB: To Cairo?
(Veel bieb bieb, prrrt e Walkietalk...)
Politie: Yes

Politiecontrole 3: (erdoor)
TB: Can we put our tent somewher here?
Politie: Impossible, then we will shoot you (grijpen naar hun geweren)
Politie: And we will kill you.
Politie: And we will hang you.
(Reeds donker)
Politie: You have to cycle till the next big village.(=90km)
Politie: Don’t stop on the road, the guns and the maffia will kill you.

We fietsen en fietsen op zoek naar een goede overnachtingplaats en vinden een ruïne waar we beschut kunnen koken en de tent opzetten. In deze situatie bellen plots drie ongeruste moeders, alsof ze onraad ruiken!

OVERAL LANDBOUW VOL VLEKKEN POLI(U)TIE

Die nacht slapen we in een gigantisch klooster met wit lichtgevende kruizen en enorme torens. De heiligenkennis van Fraukje komt dan toch nog van pas om een goed indruk te geven. Ah St Joris en de draak... We krijgen een rondleiding langs vele prenten die stuk voor stuk aanbeden worden. Het is een Koptisch Orthodox klooster.

De twee broers en hun zus krijgen onderdak in een ruim appartement met keuken, badkamer en een hoeveelheid bedden zodat we elk uur van de nacht onder verse dekens zouden kunnen kruipen.Een uitgebreid gefrituurd avondmaal doet ons al snel in deze collectie bedden duiken.

De volgende ochtend moesten we om 9 uur klaarstaan van de politie dus ontbijten we vroeg. Wanneer het ontbijt gefinished is komt er een man met een enorme schotel frieten, gefrituurde aubergines, bonen en brood binnen. We danken hem enorm! Dit wordt ontbijt 2!
Voor ze wegfietsen steken we een gift in een kast onder de Heilige Ambedode.

De politie zit overal. Ze wachten ons op en volgen ons overal. Ze hebben geen verklaring waarom ze ons volgen. Dat is de wet, nee er is hier geen gevaar. Misschien voor honden, zeggen ze.

‘s Avonds overnachten we weer in een historisch klooster: The White Monastry. (uit 400 na Chr.) Daar krijgen we weer eten! We worden enorm verwend en velen willen onze verhalen horen.

De volgende ochtend een licht ontbijt in de drukke refter en we vertrekken wederom met de politie die ons reeds staat op te wachten. Met hen bezoeken we het Red Monastry.

Ze stoppen onderweg bij kerken om ons te laten bidden. Op voorhand hadden we de route die we wilden volgen, langs de woestijn zodat we terug konden wildkamperen, met de politie doorgenomen. Wanneer we uiteindelijk de route willen volgen mogen we niet meer. Eerst omdat het de wet is, dan omdat de weg in slechte staat is, dan omdat de weg doodloopt en elke andere rede die ze konden verzinnen. We geloofden er niets van. Onze eigen kaart en ons richtingsgevoel had ons nog niet bedrogen. Maar doorgaan kon niet. Ze blokkeerden de weg en sleepten Berten aan zijn arm naar zijn fiets. Het was zo onrechtvaardig. Ipv kleine wegen te nemen moeten we nu op enorme brede drukke wegen rijden, met geen mogelijkheid op overnachting.
Als ik naar het toilet ga in de struikjes komen ze mee om te kijken. Als we gaan winkelen zeggen ze de verkoper een hogere prijs te vragen, terwijl we de prijzen ondertussen wel kennen en kunnen lezen in het Arabisch. Ze verhinderen elk contact met de locale bevolking en bemoeien zich zelfs met wat en hoeveel we moeten kopen. Wanneer we een slaapplaats vinden is die niet goed genoeg maar hebben ze geen andere oplossing. We voelen ons al enkele dagen serieus gevangen! Dat put uit.

Maar nu verder. We mochten de kleine weg niet volgen maar moesten daarom 30 km terugfietsen om op de grote weg uit te komen. Met de ronkende motor naast ons of voor ons zodat we zwaar last krijgen van onze ademhaling en nogeens extra de motor laten slippen om ons te enerveren, fietsen we verder. Komen er lokale mensen in de buurt dan zetten ze loeihard hun sirenes op zodat onze hoofden ook barsten. We zijn het spuugzat en slagen linksaf naar onze eigen route ipv hen verder te volgen. Een race volgt. We staan als zotten op onze pedalen en vliegen ervandoor. De politiejeep draait terug (met minstens 6 politiemannen), en komt met loeiende sirenes achter ons aan. We racen verder maar ze zitten ons vlak op de hielen. Een zandhoop in het midden van de weg is onze redding! We zijn ze kwijt! We racen doorheen minidorpjes en kleine landbouwgebieden. Eindelijk geen geronk meer. We kunnen vrijuit de weg vragen en worden overal hartelijk ontvangen. Tot... ze hebben ons ontdekt en willen ons doen stoppen en blokkeren na een tweede poging met zijn zessen de weg. We moeten ze terug volgen in de tegenovergestelde richting dan de richting waar we heen moeten. Na nog geprotesteer beloven ze ons om de juiste richting uit te gaan, maar ze kiezen toch de tegenovergestelde. Telkens opnieuw beliegen ze ons. We volgen hen uitgeput, als lammetjes, moe van al die leugens. Wanneer we appelsienen kopen op een markt reageert een politieman zijn agressie af op elk kind dat passeert door het een klap in het gezicht te geven zonder reden. Kinderen op fietsjes, op een ezel, kar, tevoet. Iedereen krijgt slaag.

Wanneer we een slaapplaats moeten zoeken omdat het donker wordt vinden ze de plaatsen niet goed. We worden in de donkere nacht over de drukke baan verder gestuurd met geregeld hun felle sirenes. Wanneer we een klooster zien, krijgen we uiteindelijk toestemming om daar de nacht door te brengen. We komen tot rust tussen de warme mensen van het klooster. De thee die we er krijgen doet enorm deugd. Maar de rust bleef niet lang. Het hoofdbureau van de politie heeft beslist dat dit geen goede slaapplaats is. In het midden van de nacht moeten we verder fietsen. Nog 30 km tot de stad die ze in gedachte hebben. Vermoeid stappen we in het donker terug op de fiets en trappen trappen trappen. We stoppen om te vragen of we in een veilig park mogen overnachten, maar ze zeggen dat ze een goede parking hebben om onze tent op op te zetten. Na nog meer kms komen we aan bij de stad. Daar worden we afgezet bij een politiepost en moeten we wachten. We vallen bijna van onze fiets af van vermoeidheid. Een banaan en wat dadels doen ons er iets bovenop komen en wanneer we onze ogen openen is onze begeleiding met zijn mooie beloftes op een kampeerplaats verdwenen. De politiemannen hier weten van niets. We leggen de situatie uit en na enig overleg mogen we achter hun post slapen. We zetten de tent op en koken. Terwijl we eten komt een politieman zeggen dat we daar niet mogen blijven. Hij zal naast ons blijven tijdens het eten en zien dat we alles afbreken om dan ons te slapen te leggen in een hotel.
We ruimen alles op en fietsen verder, naar het hotel.
We slapen daar en de volgende dag is vandaag.
Buiten staat een politieman te wachten voor wanneer we dit internetcafé verlaten. We zullen de nacht doorbrengen in hetzelfde hotel en zullen hen vanaf nu volgzaam volgen. Er is niets aan te doen. Redeneringen over milieu, uitlaatgassen en vrijheid snappen ze al helemaal niet.

Allez, we gaan eerst gezellig op restaurant met die politieman en leggen ons dan te slapen in het politiehotel terwijl de volgende ochtend een politie aan onze deur komt kloppen om te kijken hoe we slapen.

Maar wees gerust, we worden nu even gekortwiekt, we zullen ons nu rustig houden maar de wilde drie blijven.

Geknipte drie!
Jasper, Berten en Fraukje

Pakketje

2008-01-27T12:19:00.000+01:00

We hebben een pakketje aangekregen van de fietsers en het bevatte:

Een 5-tal filmpjes, hier al ééntje:

Een 1500-tal foto's, een kleine selectie:

En een boekje met tekst en tekeningen:

We hebben wind in de lucht (update)

2008-01-14T12:06:00.000+01:00

Doorsteek door de woestijn; van Karhga tot Bagdad

Nu zitten we weer in de bewoonde wereld! In Luxor. Idem aan het vorige verslag; Antoine en Leila (de twee Zwitsers) zitten weer in hetzelfde internetcafe! We komen elkaar overal bedoeld en onbedoeld terug tegen! Als we door Zwitserland zullen trotteren, hebben we dus al een Zwitserse overnachtingsplaats!

Na het vorige internetcafe struinden we de oase in met de gele camionet van A en L achter ons aan. Berten draaide het ideale straatje in om een overnachtingsplaats te zoeken en daar stonden we plots aan een hotspring met enkele hutjes en stond de thee al snel voor ons te koken bij de oude gardiens. s Avond speelden we voor de vierde keer Mens erger je niet. (Zie het ververvlogen verleden van het zeer gezellig samenzijn met de Sexy six! Daar sneden we de benodigdheden uit kurkeik.) Daarvoor werd er verrukkelijk gitaar gespeeld en nog daarvoor aten we een uitzonderlijk gecomponeerde en gevarieerde maaltijd!
Nadat iedereen zich genoeg geergerd had legden we ons teneder in de tent om de volgende ochtend rijp te zijn voor een hete duik in de hotspring.

Het was echt prachtig waar we zaten! Stel jullie een groen palmwoud voor met lemen hutjes, traditioneel geklede mensen met ezelkarren en overal kleine kanaaltjes die dampend vanuit de hotspring doorheen de palmbossen stromen! Op dat overweldigende groen nogeens een felle zon die fijn licht werpt doorheen de bladeren en de warme dampen! Soms wensen we dat jullie allemaal eens door onze ogen zouden kunnen meekijken!

We deden inkopen in Palestina (voor de verwarring; een klein dorpje in Egypte). Daar kregen we van de bevolking gratis zelfgemaakte kaas, ajuinen, brood en tomaten. Verder kochten we hun winkeltje leeg om de oversteek te wagen.

De nacht de tent opgezet op een zandduin. De tent werd vastgespiesd met de weinige takken, de bobvlag en beenderen van een overleden dromedaris.

We stoppen er voortijdig mee! Antoine en Leila zijn klaar met internet en we dalen direct af naar de Valley of the Kings. Daar zullen we enkele tombes bezoeken, meestal prachtig beschilderd met Egyptische tekeningen. Fotos voor jullie nemen is verboden maar we kopen zeker postkaartjes!

(ok Berten neemt over van Fraukje)

Bagdat ons meest zuidelijke punt (allee ja als we niet van gedachten veranderen en naar Abu Simbel gaan aan de grens van Sudan) Vanaf hier kregen we het moeilijk om onafhankelijk te reizen de meeste mensen die we tegen kwamen hadden al reeds een politieman bij zich. De opdringerige touristpolice volgde ons heel de tijd terwijl we door het gezellige kleine Bagdad waren aan het winkelen, tot onze ergernis toe. Het contacten met de lokale mensen verslechterden ziende ogen.
Na grote inkopen vertrokken we richting Luxor, maar na enkele minuten verscheen er op de o zo rustige weg terug een touristpolice jeep met 6 bewapende agenten om ons te beschermen. Eens om het half uur verscheen er pas een auto aan de horizon en konden we zalig genieten van de weidse stilte. Maar nu hadden we het constante motor geronk achter ons, op een plaats waar er ons echt niets kan overkomen. De ergernis werd groot en toen we stopten voor een middagmaal ging Berten zijn beklag doen; dat we geen politie nodig hadden.

Dat we hier aan het fietsen waren voor de stilte en de natuur en geen zwaar vervuilende jeep achter ons aan wilde. Ik stelde voor om ons dan maar met een fietske te volgen als het dan toch zo belangrijk was. We aten voor 1 uur en ze lieten rustig hun motor ronken, op aandringen hadden ze na enige tijd toch toegegeven en hun motor stil gelegd.

Boven op onze bobkar lag al een hele lading afval. De woestijn is hier zeer proper maar rond de dorpen vaak een vuilnisbelt.
Afval ophaling is hier zeer beperkt of zelfs onbestaand en als het opgehaald wordt, wordt het opgestookt aan de kant van de weg. Het is een opkomend probleem. voorheen kwam er hier geen plastiek en was alles organisch. Als we aan een politieman vroegen waar we met ons afval heen moesten, zei hij gewoon; gooi maar hier in de berm. Dit strookte niet met onze principes en we willen een goed voorbeeld geven. Het antwoord luidt dan; as you like.
Later in het midden van de woestijn zei hij hier kun je het weg gooien zonder probleem.
no no, we like the nature ''as you like''
Begrijpen doen ze dat hier gewoon niet en zo deden we de grote woestijndoorsteek met een massa afval boven op de bobkar gebonden.

Na 55 kilometer hadden ze het begrepen en lieten ze ons weer onafhankelijk verder reizen, triomfantelijk en dubbel genietend reden we door de stilte. Allé ja, het gebrom kwam nu van ons zelf we hadden nogal veel wind langs achter en vluchten allemaal tegelijkertijd achter een heuvel met de schijterij, gevolgd door boeiende toilet verhalen die we gedetailleerd aan elkander vertelden.

We passeerde nog een paar prachtige kampeerplaatsen en hadden niet meer al te veel goesting om in Luxor aan te komen. we zouden de rust missen. Toen we in de verte de vlakte van de Nijl met pilonen en smog zagen verschijnen stopten we vroegtijdig voor onze laatste woestijnnacht. Het was een prachtige kampeerplaats waar we in een grot menselijke resten vonden en kampeerden in een rivierbedding vanuit de tijd het hier allemaal nog groen was.

Het binnen rijden van Luxor was afschuwelijk, overal afval en met daar tussenin rottende kadavers van runderen, honden en ezels en wij alles maar meesleuren. Terwijl we juist uit de woestijn kwamen en niet meer gewend waren aan deze drukte. Luxor is prachtig, overweldigende tempels en graftombes, maar wel iets teveel toeristen (bleekscheten in topjes, met veel te veel geld en geen respect voor de cultuur hier) Maar ondertussen zijn we terug aangepast, nu enkel nog wennen aan de spalkende touristpolice, die ons hier steeds op de hielen zit. Hopen dat we Busch met afweer raketten en traangas niet tegen het lijf lopen, Want nu denken ze soms al dat we op een bom fiets rondrijden.
De armoede in Egypte raakt ons het meest van al de landen. We komen hier de sjiekste hotels en toeristen tegen, maar anderzijds de armste bevolking. Kleine verslaafde kindjes die ons drugs proberen te verkopen, en een regering die het geld absurd besteedt aan touristpolice die ons al fietsend volgt, met 5 man in de auto, die op elk kruispunt, trap, hotel, monument of op de absurdste plaatsen ons staat op te wachten, alsof er overal een bom staat te ontploffen, maar waar al 10 jaar niks meer is gebeurd. Zelfs als je naar het dubble u C (wc) gaat word je gevolgd. Je moet ze gewoon negeren, je begint het op den duur normaal te vinden.

Een raar sfeertje.

Nu hopen dat we zonder konvooi naar Cairo te kunnen fietsen want het geronk van een auto horen we niet graag en spontaan overal stoppen doe je dan minder rap, anderzijds het is hier prachtig en zo‘n sfeertjes horen bij zo‘n landen.

Het beste aan iedereen en merci blogbeheerders voor de nieuwe aanpassingen en al het geduld en het vele werk!

Salaam
Talaata Belgici!

Black Desert, White Desert en de poetische woestijnen

2008-01-07T14:29:00.000+01:00

(Druk op foto voor meer)

De tocht door de woestenij: Black desert, White desert en de poetische woestijnen!
Zorgvuldig hadden we weer de grote overtocht voorbereid. Zeer veel water ingeslagen en met een berg voedsel onze vehikels een pak slomer gemaakt. We waren klaar om te ver(t)rekken wanneer een enorme knal ons dooreen schudt. Stenen vliegen in het rond en iedereen binnen gehoorsafstand komt op ons afgestormd.
Jasper zijn achterband is ontploft met een gapende scheur als krater. De binnenband en de buitenband zijn volledig verruineerd! Het neemt nog een halve dag in beslag voordat alles weer in orde is. Onze flut reserveband (omdat we niet beter vonden in Sicilië en daarna) moet nu zijn diensten bewijzen. De oude buitenband houden we bij om als noodoplossing hem, na naaiwerk (zie Sicilië: achterband Fraukje) toch nog in te zetten.

De Zwarte woestijn is ruig. De weg loopt door een pikzwart woestijngebergte met onder de zwarte laag een bruine zand en rotsmassa. Terwijl we de wind weerstaan passeren toeterend jeeps die het zand opwaaien. Op hun daken liggen houten tafeltjes en matrassen gebonden. Met hun ronkende motoren zijn deze toeristen op zoek naar de ultieme eenzaamheid en de stilte. Ze stoppen fracties van seconden bij de attracties.
‘s Middags zetten Jasper en Berten zich om te tekenen terwijl Fraukje gewicht aan stenen verzamelde in de woestijn.

De Zwarte woestijn gaat zacht over naar bruin/grijze woestijn, naar witte woestijn. Links van ons herkennen we de vreemde poort van The Christal Mountain. Het is berg en een gewelf, bestaande uit overweldigende kristallen. De woestijnzon die speelt prachtig door de glazige stenen.

‘s Middags manifesteer de Witte woestijn zich duidelijker. We vinden grote blokken krijt en schrijven de blog in het groot op de baan. Hierna volgt ook een gigantisch zebrapad. Na hard werken en met een half wit lichaam kijken we tevreden naar onze creaties tot onverbiddelijk een meute jeeps in konvooi een deel wegvaagt.

Wanneer we de weg affietsen om de Witte woestijn van naderbij te bekijken volg een zeer maffe ontmoeting met een bende Belgen!

DE BELGEN ZIJN DE DAPPERSTEN VAN ALLE GALLIËRS
DE VRIJGEVIGSTEN VAN ALLE GALLIËRS.

We worden direct Bourgondisch uitgenodigd om met hen, boven op een berg een wijntje te komen drinken. Onze nuchtere en sportieve geest heeft al lang niet meer van zulk Godenspul mogen genieten! Verhalen en alcohol vloeiden weelderig en het was een waar genot nogeens in onze moedertaal te kunnen communiceren. Na veel uitgewissel van verhalen bleken er velen uit Kapellen te komen. Allez, ze hadden er vroeger gewoond. Allez, ze gingen der in de toekomst wonen!

Enkele uitspraken voor en na consumptie frigobox met alcohol:

Driver: Zijn die mensen arm dat ze met de fiets komen?
Reisleider: Nee, zone fiets kost een dubbel maandloon. Maar als`t Hollanders zijn, zie die oranje broek, dan zijn ze gierig.

Jasper en de dame van Freddy:

D: Aah, menen jeep rijdt door. Dan zal ik bij u in de tent moeten komen liggen!
J: Maar ons tentje is nogal krap.
D: Geen probleem, dan slaap ik wel bovenop u.
Freddy de fietsenverdeler: Ge kunt ze ook als hoofdkussen gebruiken.

De hartelijkheid van al deze warme mensen deed ons enorm veel deugd en heeft ons nog een lange nacht nababbelen met drieën bezorgd!
We werden zomaar getrakteerd op chips terwijl onze zakken werden gevuld door stiekeme geldgevers, en er werden zelfs bananen, koekjes en mandarijntjes in onze handen gelegd. De voorraad alcohol die we meekregen gebruikten we spaarzaam. Hij haalde zelfs Bertens verjaardag!

Dag na de voorgaande

Opgestaan in een prachtig spel van licht op de Witte woestijn! De mushrooms beklommen en bewonderd en vertrokken richting ons groene doel: Oase Farafra!

De straat glijdt onder ons door terwijl een moto ons voorbijsteekt. De twee mannen, een met vreemde voeten, nodigen ons met gebarentaal uit om bij hen te komen eten. We hobbelen langsheen hun velden en bizons, naar hun vrij afgelegen boerderij.
Daar werd Fraukje al snel duidelijk gemaakt dat ze niet de duivenstront van haar armen moest verwijderen maar haar mouwen over haar polsen stropen en Jaspers sjaal om haar hoofd moest binden. Hierna werden we rondgeleid naar de duiventorens. Jasper klom mee naar de nok onder de brede rok van zijn voorklimmer. De duiven vluchtten naar de lichtgaten om uit de toren te geraken. De kleinere gaten blokkeerden de doorgang. Zo konden de twee klimmers de geblokkeerde duiven uit de gaten plukken. Op een dromedarismat werden de duiven verzameld. Ik geloof een 10tal.
De kinderen begonnen naar hartelust de duiven te plukken terwijl ze nog leefden. Ze deden teken dat wij dat ook met onze duiven moesten doen. Fraukje zag dat niet zitten en vroeg aan Jasper of hij de duiven misschien eerst zo pijnloos mogelijk kon doden.

(Berten gaat verder)

Respect voor dieren is hier ver te zoeken.
3 uur later waren de duifjes gebakken en gevuld met rijst, een reusachtige schaal zo groot als een tafel werd naar buiten gedragen. Berten had niet al te veel goesting om deze arme duifjes te verorberen en hield het bij de groentjes met rijst en speelde de duifjes zo respectvol mogelijk door naar Jasper.
Na een zeer luidruchtige en oorverdovende conversatie en een ontelbaar aantal theetjes kropen we in ons tentje. Het voorstel dat Fraukje bij de vrouwen ging slapen en de man des huizes mee in ons tentje kroop hebben we gelukkig kunnen afschepen.
De zeer gastvrije familie had ons zeer goed verwend en de man des huizes sliep naast ons tentje om ons te bewaken.

Nieuwjaar en verjaardag Berten.

De volgende morgen nog meer van die duifjes maar nu van een andere familie.
Na heel wat indrukken opgedaan, zijn we vermoeid verder gefietst.
Er lag weer 200 km Sahara voor ons wielen en Jasper en Fraukje vreesde geen winkel meer tegen te komen voor nieuwjaar om verjaardagscadeautjes voor Beren te kopen. Maar daar slaagden ze toch in.

‘s Avonds belandden we in een mini oase: Abu Minqar, bewaakt door bewapende dorpsbewoners wachtend op een aanval uit de oneindige woestijn en dan komen der drie fietserkes aan. Hier vonden we een klein barretje waar we asiel vroegen onder enkele palmbomen. Hier gingen we nieuwjaar en de verjaardag doorbrengen.
Een van de meest afgelegen plaatsen waar 1 bar bezoeker ons een gelukkig nieuwjaar wenste.
Om kwart voor 12 viel al het licht uit en probeerden we nog juist wat kaarsjes aan te steken. Van vuurwerkknallen hebben we niets gehoord maar we hadden wel een mooi sterren spektakel. Voor zijn verjaardag kreeg Berten een grote koekedoos en een prachtig weefwerkje van Fraukje met een zwarte steen in uit de witte woestijn.
Het was fris buiten en na onze laatste pintjes die we van de Belgen hadden gekregen kropen we al snel in ons tentje. Om 1 uur ‘s nachts wanneer we juist in slaap vielen kwamen de Belgische telefoontjes binnen. Vanwege het uurverschil verjaarde Berten 1 uur voeger dan normaal.

Onderweg naar Bagdad.

Na goed uitgeslapen te zijn en koppijn van niet meer aan bier gewend te zijn vlogen we verder. De wind was ons eindelijk nog eens gunstig gezind zodat we na 100 km aan gemiddeld 28 km/u ons tentje in de wijd uitgestrekte woestijn opzetten.

De wind keerde tegen ons, het werd veel zwaarder en we geraakten nog maar amper vooruit. Onze fietsen en wijzelf werden totaal gezandstraald. Zandduinen staken onze weg over en onze fietstocht richting Dakla werd al gauw met een dag verlengd zodat onze voeding steeds armer werd. Maar na 4 dagen zand eten zijn we er geraakt.
De maffe woestijnlandschappen werden weer eens wat kleurrijker gemaakt door fris groene velden dadelpalmen en hot springs, hier kampeerden we op het dak van een hotelletje met uitzicht over een oude lemen Islamitische stad El Gasr. Wegens beter betalende toeristen werd ons gevaagd om het hotelletje te verlaten. Jammer want we waren nog eens aan wat rust toe (maar het is hoogseizoen).
Onze fietsen mochten we gelukkig nog laten staan zodat we zalig door de oude lemen stad konden ronddolen.

Nog efkes en we zitten in Palestine.

We verlengen ons lichaam nog maar eens met een verweerd kader waar wielen onder staan. We trappen ons door de oasetuinen en oude lemen dorpen tot aan Mut, een iets groter stadje waar we internet hadden gevonden. Wegens te opdringerige jongeren en slecht werkend internet kregen we echter niets verstuurd.
Nu stond er ons weer een oversteek van 300 km voor de wielen en een wind op kop die wel iets van een storm weg had, we willen naar Kharga: een oase-eiland.
Grote inkopen, veel water en vier dagen genieten van de mooiste uitzichten zonder bijna ook maar iemand tegen te komen baanden we ons een weg tegen wind en zand op.

Toen we op een prachtige kampeerplaats tussen natuurlijke piramides stonden vond Berten in een col kruiken waar we van denken dat er ingewanden in hebben gezeten, ze stonden winderig opgesteld zodat de geesten van de overledenen met de wind zouden worden meegevoerd.
Berten verzamelde de scherven en kon nog aardig wat van de historische scherven reconstrueren. Hij begon al te dromen van een daadwerkelijk historische vondst. Of het schrijven van boeken.
Of waarom ni: al die elektriciteitsmasten af te breken en rijk te worden van oud ijzer...

Bijna in Paris.

Kharga bolden we ‘s avons laat en uitgeput binnen tot er al toeterend de gele kamionet van de Zwitsers achter ons verscheen. We kampeerde in een stadsparkje en hielden een 2de Berten verjaardag want Antuan had een prachtige verjaardagstaart gemaakt.
Gezellig zitten we hier nu samen al bijna een hele dag met de Zwitsers onze verslagen bij te werken in een internetcafeetje.

Buiten is het weeral donker en het wordt straks een plaatsje zoeken onder de overvloed aan palmbomen.
Morgen verrekken we richting Kuweit, Palestine en Bagdad.
Paris laten we links liggen want we slagen af naar Luxor.

Groetjes van de drie.

Hip hip hip ...

2008-01-01T16:40:00.000+01:00

Gelukkige verjaardag Berten en een fantastisch 2008 aan de reizigers toegewenst van het blogteam!

Verslag Egypte

2007-12-27T17:24:00.000+01:00

Beste koulijders!

Walliet heeft ons daadwerkelijk meegenomen naar een heetwaterbron. Het was verrukkelijk! Onder een gigantische sterrenhemel en na een ruige rit in de laadbak van een 4x4 kwamen we aan in een tentenkamp met vuurtje. Ver achter de tenten stond een groot bad waar constant heet water naar werd aangevord. We schatten dat de hitte in het bad ongeveer rond de 45 graden celcius lag. Na volledig oververhit te zijn doken we het nachtelijke woestijnzand in om af te koelen!
Aan het vuur ontmoetten we nog enkele Griekse jongelingen die graftombes restaureerden. We mogen bij hen overnachten in Griekenland!

Voorbereidingen voor Kerstavond!

De drie splitsten op en doorzochten Siwa op betaalbare lichtgewichtcadeautjes. Het werd een uitgebreidde expeditie. Fraukje werd bediend door een enorme neger, Jasper had een enorme zware vondst, goed voor Berten en Berten had Arabisch inpakpapier op de kop getikt en de eerste winkel leeggeroofd.

Hoe de vredelievende Kerst verstoord werd.

Terwijl we allerlei inpakmateriaal in het palmbos verzamelden; van schors tot bladeren en zand, construeerde Berten een unieke Kerstboom in elkaar! Hij prijkt nu nog steeds bij Walliet in zijn populaire bar. De exotische kerstboom bestaat uit gebonden palmbladeren, dadeltakken, appeltjes en mandarijntjes.
Spijtig genoeg werden we weggejaagd door een man die beweerde eigenaar te zijn van het palmbos. Gelukkig kregen we aziel bij de bar van Walliet. Hij vond de boom fantastisch en we mochten ons ganse feestje verder zetten op zijn gezellige dakterras. We moeten hem ook fotos doorsturen van onze trip die hij kan ophangen op een plakaat voor bekende bezoekers. We voelden ons zeer vereerd en werden bij de cleopatraspring al aangesproken met The famous Belgian bikers! Ah en we hebben ook nog in de Egyptische gazet gestaan met foto!
Er ontstond een verassend grote berg cadeautjes onder de boom! Jasper was uitzonderlijk creatief geweest door een bestaande mand te gebruiken. Nee, er was een zeer mooie vogelinpakvorm van Jasper, enorm veel cadeautjes van Berten en Fraukje had veel tekeningen en een ortliebtas gebruikt als inpakpapier.

Balans van de cadeaus:

6 Bikken: appart en dubbel gegeven!
1 Blik tomatensaus voor Jasper
1 Blik dadelsiroop voor Fraukje
Een pak dadels voor Jasper en Fraukje
Een enorme pot (5liter) olijven van Jasper aan Berten
Een cd Siwa muziek van Fraukje aan Berten. Na een lange race van veel te dure cds tot een gratis rit met de ezelkar met een jongen die Fraukje wel aan een cd kon helpen!
Een gratis gekregen lepel van een enorme neger. Hij is zilver met bloemeninlegwerk. Jasper zit al een tijdje zonder zijn schep en had dringend een nieuw exemplaar nodig. Geen lepel te vinden, tot een rijke neger met een rijkelijk hotel zijn hoogstpersoonlijke lepel cadeau gaf!
Een rol ducktape en een bol woestijnwortel van Jasper aan Fraukje
Een flesje haaropbeurend water van Berten aan Fraukje
Een rattenval van Fraukje aan Jasper
Blok tamarind van Berten aan Jasper
En nog veel meer...

De volgende dag zeer vroeg zou een jeep ons komen ophalen. We hadden een jeep kunnen fixen voor 900 pond ipv 1200. Hiermee zouden we de oversteek maken naar Bahahyryya. De route (420km) is een piste die in zeer slechte staat is en enkel door een 4x4 mag bereden worden en elke inzittende moet een permit hebben en militaire begeleiding.
We hadden een goedkopere oplossing gevonden en konden de fietsen gratis op het dak binden.

Het enige nadeel was dat we in de laadbak moesten kruipen en dat het geen 4x4 meer was. Een rijke Amerikaan die met ons de trip zou delen haakte af toen hij de jeep zag.
We sloegen een grote hoeveelheid water en voedsel in en bonden de fietsen op het dak.
In de laadbak werd nog een Engelsman bij ingeladen. Met grote ogen keek hij naar het vehikel. Hij had niet op voorhand gevraagd hem te bezien.

Onderweg was een gesprek moeilijk te voeren door het gekraak van de fietsen die op en neer gingen boven op het dak. De schade achteraf was daardoor ook wel groot. We probeerden vele rugzakken en slaapzakken er tussen te steken maar door het blijvende hotsen moesten we het geheel geregeld aanspannen.
Onder het racen geraakten we onze bagage kwijt doordat de achterklep van de jeep eraf viel. De hechtingen werden vastgesjord door Jasper.
We geraakten niet meer gestart na 80 km. Na veel gekijk in de motorkap bleken een aantal schkken in de vingers van de driver het probleem te hebben opgelost.
Het vehikel viel weer stil en nogeens, tot dat een andere jeep terug kwam omdat we neit kwamen opdagen op de controlepost. We moesten terugkeren en dat betekende geen overtocht en de permits terug opnieuw betalen. Toen de militair die ons de terugkeer had beveeld verdwenen was zetten we de tocht toch verder.
We konden niet communiceren met de drivers die enkel schwej schej (beetje beetje) Engels spraken.
We reden ons vast, moesten duwen, sprongen uitgeput weer de jeep in en botsten verder. Weer duwen, de wielen uitgraven... Bereten had een uitstekende oplossing; Stenen verzamelen en onder en voor de wielen liggen. Ondertussen lag Jasper onder de jeep en haalde met zijn hoofd tegen de as het zand weg van de onderkant van de carrosserie. Dit maal 10.

De woestijn was prachtig en onvergetelijk!

De motorkap vloog op en gaf een enorme knal. Alles terug goedgewrongen, en de trip ging weer verder.

Wanneer Berten wilde plassen en F onwetend een foto trok van het woestijnmeer en Berten, zakte hij diep in drijfzand weg.
Achteraf vertelde Berten dat we gelukkig niet doorhadden dat hij aan het plassen was terwijl hij zich half lopend uit het zand trachtte te redden.
F; Maar ik heb daar een foto van....

Slapend en volledig gekneusd reden we Bahahyryya binnen. We probeerden de fietsen zo goed en zo kwaad mogelijk berijdbaar te maken en zochten een plaats om de nacht door te brengen. De volgende dag werd volledig in beslag genomen met de fietsen te repareren.

balans van de schade
Fraukje;
-1 spaak achterwiel
-voorwiel kadul
Berten;
-Bob beschadigd
-Vitessen krom
Jasper
-gat in buitenband
-beschadigde veld, volledig uitgescheurd
-vitessen verwrongen
-voorspatbord in twee gebroken
-pedaal gedeukt
...(zet er puntjes achter! zegt de Jasper)

Vandaag bezochten we het museum van de 10 Gouden Mummies, bezochten we prachtige graftombes met kleurrijke Egyptische afbeeldingen en Egyptisch schrift! We vonden het echt heel sjiek! We hadden nooit verwacht dit in het echt te zien. En nog wat tempels....

Morgen gaan we verder door de Zwarte en de Witte woestijn richting Farafra oases. Nu eerst vanavond eten en in de warmwaterbron duiken!

Tot over een 200 km!
Een Zalig Kerstfeest!
De drie koningen!

Siwa Paradise Exists

2007-12-24T14:41:00.000+01:00

(klik foto)
Groetjes uit het paradijs.

Na 300 km Sahara zijn we weer in het paradijs geraakt. Siwa oases in het midden van de Egyptische Sahara hier blijven we bij de warmwaterbronnen om de kerst dagen in door te brengen kamperend onder dadelpalmen. Dadels gevuld met walnoten en chocolat. Ritmisch leven zoals berbers en ezel karretjes en elke avond live muziek, lekker eten en een goede sfeer, wees maar jaloers!!!
De roodkleurige rotsformaties aan de ene kant en aan de andere “The Great Sandsea” omringen ons, de lemen dorpskern die smelt als sneeuw, bla bla bla. tis hier goed.
Ik hoop dat het daar in België nog beter is. Zodat jullie een zalige kerst en een gelukkig nieuwjaar tegemoet gaan!!!
Na de gelukkigste dag van Jasper. De ontmoeting met een prachtig agressief opgestelde cobra in Leptis Magna, de ogen van Jasper glinsterde in die van de Cobra.

Tocra.

Maar efkes terug naar het land van Ghadafie beton. Waar ons vorig verslag gestrand was in Gadames. Waar al een geluk de Sint ons toch gevonden had, van hieruit fietsten we richting Tocra een oude Griekse stad waar we in de ruïnes overnachten. Onderweg ontmoeten we nog wat weg arbeiders die eerst zeer vriendelijk over kwamen ons cola en broodjes tonijn gaven, ze staken alles in Fraukje haar handen en terwijl we efkes weg keken probeerde ze Fraukje te kussen terwijl ze niets kon doen vanwege volle handen en toen ze een foto waren aan het trekken en wij naar het vogeltje lachte, knepen ze zonder aarzelen in Fraukje haar billen. Gefrustreerd reden we verder en probeerde we Fraukje te pantserre door voor en achter haar te fietsen maar jammer genoeg ontbreken we nog 2 mede reizigers om links en rechts te fietsen, want iets later hing er een man uit het raampje van zijn auto om weer in het geliefde achterwerk van Fraukje te nijpen. Berten werd pist en reed de auto in een overmoedige bui klem en straalde aardig wat woede uit, ze vluchtte weg via de berm en buiten een mep op hun zijruitje kwam iedereen er goed van af (ook Berten). Het is straf dat ze hier het lef hebben om de vrouwen zo lastig te vallen in het bijzijn van 2 mannen. Reizen in het Midden -Oosten lijkt me volledig af te raden voor vrouwen alleen.

Tolmeita.

Noch een verbluffende Griekse stad die maar voor 10% is opgegraven, zodat er een mysterieus landschap overbleef met landschildpadden en her en der zuilen die uit de grond steken. Een maf onderaards gangenstelsel waar we een mooie groene slang ontmoeten. We bezochten ons 7de Grieks Romeins museum vol prachtig beeldhouwwerk. en genoten van de blauwe kust en groene bergen. Hoe zijn we hier geraakt? Een piloot die nu een kamping was aan het bouwen, nodigde ons uit om gratis op zijn terrein te kamperen. Er woonde ook nog een gezin dat ons aardig verwende met lekkernijen er werden veel fotoschoots gehouden van de eerste tent op zijn terrein. Die hij zal gebruiken als reclame. We ontmoeten een oude visser met een zeer mooie manier van denken waarmee we tot laat in de avond mee babbelen, in een frisse zee wind. Volgens de traditie voorschrijft moest de camping man ons uitnodigen voor etentje maar omdat hij in een ander dorp woont gaf hij ons 25 dinar om op restaurant te gaan. Er was weer geen wijgeren aan en het geld konden we niet eens gebruiken om te eten want in de Griekse stad kregen we ook al gratis een dubbele portie eten in een restaurant juist uit respect voor ons. De Libische gastvrijheid is niet in te schatten, het land is voor de meeste mensen het duurste land maar voor ons bijna gratis!!!

Syrene.

Het kan niet op nog een Griekse stad hoog in de bergen met uitzicht op zee. Hier zitten we precies in Zuid Amerika. Misschien wel de mooiste stad tot nu toe en een reusachtige tempel van Zeus, waar we juist met zen drietjes rond de zuilen paste. Prachtige afdaling tussen Griekse graftombes en uitzicht over groene valleien en rotsige kliffen die tot in de zee rijken.

Appolonia.

De Griekse havenstad van Syrene waar nu vooral Byzantijnse kerk ruïnes overschieten
grote marmeren zuilen met christelijke kruisen rijken tot in het witte strandzand van de azuurblauwe Middellandse zee. Hier werden we gestalkt door de toeristpolitie. Een witte auto was ons al een tijdje aan ’t volgen toen we aan een benzinestation onze benzine brander gingen bijvullen, hij gedroeg zich als een geïnteresseerde man en vroeg waar onze gids was. Toen hij hoorde dat we alleen reisde en een kampeerplaats zochten hoefde we hem enkel te volgen tot een hotel waar hij een gratis kampeerplaats regelde onder een mimosaboom in de hotel tuin. de volgende morgen stond hij slecht gedekt opgesteld om ons te volgen tot aan de ruïnes van Appollonia die we grondig en lang bezochten. Toen we terug op onze vehikels zaten en hij zen zoontje van school was gaan halen volgde hij ons op een afstand van 200 meter tot dat we ergens op het strand gingen picknicken. Hij parkeerde zich hoog op een heuvel met een goed uitzicht over ons.
Na lang genieten van de hoog opspattende golven en de wijd verspreide olie spetters
trapten we verder tot een col waar hij ons met een laatste triomf ronde voorbij reed al toeterend en zwaaiend keerde hij terug en had hij ons veilig door zijn territorium begeleid.

Ras Al Hilal

Een prachtige rotskust volgde we nu richting Egypte, we kampeerde boven zeer rotskliffen van +- 20m. Toen Jasper bij het vissen een route had gevonden tot aan de zee en bij het beklimmen van een overhellend stukje rots in het water was gevallen, melde hij dat het water helemaal niet al te koud was. Het was zalig om langs de rotsige kliffen te zwemmen en enkele grotten te bezichtigen. Toen we merkte dat de zee best diep was werd de verleiding ons te groot om van de kliffen in de zee te springen, Jasper waagde de eerste zalige sprong Berten volgde en Jasper en Fraukje maakte een spectaculaire duosprong.

Naar de grens van Egypte.

Onze 2 weken zaten er bijna op en we waren nog een 300 tal km van de grens verwijdert. Toen Jasper zijn 28ste lekke band reed begon Berten en Fraukje te liften we reden gratis met een pick-up naar de eerst volgende stad vanwaar we een taxi huurde naar de grens van Egypte. ‘s Avonds bracht hij ons naar een mooie vissershaven dicht bij de grens waar we konden kamperen maar niet zonder gids. De taxichauffeur wou ons wel bewaken maar na wat op en neer gebel en een grondige paspoort controle bracht de politie ons water voor te koken. Alles bleek in orde, de chauffeur ging naar huis, we werden bewaakt door de havenpolitie en kregen er bovenop 3 in beslag genomen haaien om op te eten bij, die Jasper en Fraukje vakkundig kuisten. En Berten klaar maakte en toe waren we goed haai.... Verder gefietst naar de grens.

(Fraukje typt Egypte terwijl Berten de laatste loodjes aan Libië legt.)

DE GRENS!

We hebben het gehaald binnen de vastgestelde tijd! We passeren de ene
controlepost na de anderen en hebben geen flauw benul meer of we in
Libië, niemandsland of Egypte zijn. Terwijl poorten voor ons worden opengemaakt glippen kleine kinderen mee met onze fietsen doorheen de poorten. Ze zijn zwaar geladen met hun grote staven aluminium, die geregeld tegen de vlakte gaan. Het is
een tragisch gezicht. Kinderen werken hier hard en onder grote stress. In opdracht van volwassenen smokkelen ze paspoortloos allerlei goederen van links naar recht en roven elkanders aanwinsten vingervlug. Terwijl Berten het Egyptische visum in orde brengt bewaak ik de fietsen (om me toch een schijn van verantwoordelijkheid te geven) en word ik op mijn beurt bewaakt door Jasper. De documentaire die zich nu levensecht voor onze ogen afspeelt is schrijnend; Een jongetje van amper 10 jaar met doffe gebleekte haren en spierwitte grote tanden rent voor zijn leven met een pakket van een twintigtal sloffen sigaretten in zijn armen geklemd. Op de bank voor ons begint
hij het pakket op een vakkundige manier en uiterst snel in te pakken met tape. Binnen de kortste keren ontstaan twee schouderbanden die het pakket tot een vernuftige en stevig rugzakje maken. Een andere jongen is zijn pakket sigaretten reeds kwijt gespeeld. Zijn pakket wordt professioneel doorgegeven achter de rug van andere diefjes. Een derde jongen heeft zijn pakket verstopt achter de wielen
van een camionette links van ons.
Een grote bende mannen, gewapend met stokken komt aangegleden in de laadbak van een jeep. De jongen met marlbororugzak schuilt achter het wiel van een auto rechts van ons maar de gardien die ons begeleidt langsheen de grens wijst hem aan met zijn lange stok. De bende mannen springen uit de auto en zetten de achtervolging in. De jongen tracht de rugzak nog te redden maar hij mindert terrein. Hij laat zijn vangst vallen en rent behendig van links naar rechts. Een man blijft halsstarrig de achtervolging aanhouden maar moet toch afgeven tegen de behendige kinderbenen. De mannen juichen met hun vangst en laden de sloefen in de bak. Een ander gevangen diefje krijgt nog wat slaag terwijl hij onze richting uitroept. Wanneer de jongen stopt doen de gewapende mannen hetzelfde. We verstaan het niet maar klinkt wrang en een schunnig onaangenaam schunnig Arabisch richting Fraukje.
De gardien loodst ons langs een gigantisch lange rij die rug aan buik staan. Ik voel me ongemakkelijk bij zo'n bevoorrechte behandeling. We worden vooraan behandeld en de rij wordt onrustig. Enkele mannen stormen naar voor maar worden uiteindelijk terug in hun rij gestuurd. De stroom van controleposten wordt verder gezet. We passeren nog de
bagagepost waar Jasper er wonderwel in slaagt mijn fiets erdoor te loodsen zonder dat mijn achterzakken worden losgesneden.

We denken in Egypte te zijn. Of volgt er nog controle...
Nee, we haalden het! Egypte! We geloven het nu nog steeds niet!

Egypte is volledig verschillend van Libië. Er is amper verkeer op de drie dubbele rijstroken. We kunnen constant naast elkaar rijden. Het Ghadafibeton is grotendeels vervangen door leem en de elektriciteitsdraden die het Libische landschap decoreerden zijn volledig verdwenen en maken plaats voor grote wijdse landschappen met
ezelkarren.

Allah, de eenzame politieman

We vinden geen brood en amper voedsel. Gelukkig zijn de Egyptische vijgbomen aan een nieuwe winteroogst begonnen en voeden we ons met de zoete vruchten. We leggen grote afstanden af. Het zeldzame levende wezen dat we passeren is Allah. Hij is politieman en werd daar afgezet en hopelijk ook terug opgepikt. Hij wilde geen paspoorten zien, enkel een gesprekje.

Na uitgestrekte Sahel komen we aan in Marsa Matrouh. Bij schuchtere militairen mogen we ons water bijvullen. Bij het internetcafe word ons eerste nuttige voorwerp gestolen. Fraukje en Berten zijn beiden een voorlicht armer. Bertens voorlicht werd losgeklikt. Fraukjes voorlicht eraf gevezen. Voor ons avondmaal ontdekten we een falafelbar. Het was verrukkelijk en in onze verrukking rekenden we uit hoeveel falafel we voor hoeveel euro konden krijgen. Zodat we terug op onze fiets
sprongen on een nieuwe lading te halen!

15 falafels = 1.5 pond = 0.2 euro
75 falafels = 7.5 pond = 1 euro
300 falafels= 40 pond = 5 euro

Het was reeds donker en onmogelijk de stad nog uit te rijden. Berten wist een interessant plaatsje aan de overkant van de baai. Het voorogen genomen plaatsje blijkt onbereikbaar maar via een brug staan we uiteindelijk onder de toegangspoort naar een museum; EL ROMEL. We wachten tot een gardien uit het zicht verdwenen is maar er komt een andere man uit een gele bus gestapt. Wanneer zijn donker silhouet in
het maanlicht verschijnt staat er een alternatief uitziende rustige man voor ons. Hij brengt de nacht door op het strand in de camionnet. Samen met zijn vriendin die zich nog verschanst in de gele bus maken ze net dezelfde tour rond de middellandse zee maar dan met de auto. Het busje is zeer gezellig en ordelijk ingericht. Ik ben jaloers op alle traditionele dekens en andere dat ze reeds hebben ingekocht! Het
ideale zou zijn om nu een vuurtje te maken maar omdat er in de verste verte geen boom te bespeuren is laten we dit idee snel varen. Tot Jasperde vuurman toch met enkele brokstukje hout afkomt. Bij het ietwat miezerige vuurtje blijkt Antoine een gitaar te bezitten die wel zeer warm is van klank. Of is mijn gehoor veranderd door het enkel
luisteren naar de plastieken klank van de ukelele? De avond is uitzonderlijk gezellig. Gelukkig dat we deze Zwitserse mensen nog een aantal keren zullen tegenkomen gedurende onze trip! De gardiens komen op het vuur af. Eerst vrezen we dat we een punt moeten zetten achter het hele gebeuren. De touristpolice stuurt een
militair jongetje weg en kijkt ons kritisch aan. Na enkel minuten komt het militaire jongetje terug met een grote voorraad palmtakken die in elkaar geweven zijn. Jasper gaat nog even mee om extra hout te halen. Een vervallen schutting en wat dakbladeren sneuvelen voor de gezelligheid! De Touristpolice amuseert zich met de ukelele en een
andere politieman is Egyptische thee gaan zetten.
Wanneer Berten de tour uitlegt aan de Zwitsers houdt de militaire jongen de lamp brandende door te draaien. Wanneer hij even stilvalt beveelt Berten; Allez, komaan. We schieten allemaal in de lach voor de omgekeerde situatie. Dawe dawe= draaien draaien.
Berten en de toeristpolitie racen tegen elkander. Berten op een wankele ongepakte ligfiets en de ietwat gezette man op Fraukjes fiets en bepakt. Wanneer we over onze goedkope trip door Libie beginnen; (Per man 50 euro en zonder gids) wordt het even stil. Antoine en Leila betaalden zich blauw aan een gids en raceten door Libie in 4 dagen. Ze werden fel opgelicht en moesten onbestaande wegentaks betalen, een zeer dure nummerplaat kopen, de gids zijn taxi en vliegtuigticket betalen, zijn
eten,... De gids regelde alles zodat zij niet in contact kwamen met de lokale bevolking en de lokale prijzen. Het was zeer triestig en we durfden niet meer afkomen met onze heerlijke ervaringen die we doorheen Libie hadden gekend. We brachtten de nacht door naast de camionnet.

Langste afstand Belgie doorfietsen in de Egyptische woestijn.

Om in Siwa te geraken zou je onmogelijk met de fiets kunnen gaan wist
een nonkel (nonkel Jan) van Berten reeds te vertellen. Meer dan 300 km
te overbruggen. De weg loopt, zonder enig dorp, dwars door de
woestijn. Aan het einde van deze dodenweg zou het idyllische dorpje
Siwa liggen. Siwa zou een prachtige oase zijn, met uitgestrekte meren,
dadelpalmbossen, veel cultuur en warmwaterbronnen!
Na geld af te halen en een grote voorraad voedsel in te slaan, moesten
we nog al de mogelijke waterzakken en flessen vullen die we hadden en
konden dragen. Zeer zwaar bepakt en rekening houdend met tegenslag
onderweg begonnen we aan de expeditie. De wind zat niet mee en de
vrees dat Jaspers scheur in zijn velg te groot zou worden maakten dat
we met enige spanning aan de tocht begonnen. De woestijn was oneidig
prachtig, de overreden dromedarishen langs de kant van de weg waren
talrijk en de kleine levende wezens wisten ons enorm te verbazen.
Tussen het droge woestijnzand wisten toch een tal van slakken en
vogels stand te houden! We voelden ons zeer naakt en zwak in deze
immense zandbak.
De nachten buiten waren ijzig koud en tegen de ochtend was alles nat.
Overdag droogde alles op en gleedhet landschap aan ons drieen voorbij.

Al fata Morgana ziende wenste Berten op een auto die zou stoppen en
ons tracteren op een grote taart. Enkele minuten later werd de fata
morgana werkelijkheid, maar dan in de vorm van amandelnoten,
granenkoeken en een oud stuk grof Duits brood!
De laatste km van de woestijn waren prachtig. De woestijnvlakte was
veranderd in een ruige rotswoestijn met een doolhof van tafelbergen!

We glijden binnen in de oase. Na 4 dagen woestijn worden we enorm
vrolijk van de meren de palmwouden en het authentieke dorpje met de
traditionele klederdrachten, gigantisch veel versierde ezelkarretjes
en kleurige fietsen.
We mogen onze tent opzetten in de tuin van een hotl. Uiteindelijk
blijkt er reeds een oude berbertent te staan tussen de prachtige
palmbomen. Daar brengen we twee nachten in door.
Op het plein van het dorp wijfelt Berten om verder te gaan. Er was
iets in zijn ooghoeken... De gele bus van de Zwitsers staat er. We
steken een briefje tussen hun ruitenwisser en s avonds komen ze ons
een bezoek brengen naast de berbertent! Ze slapen met hun bus naast
een warmwaterbron; Cleopatra Spring.Het zou er prachtig zijn en de
avond ervoor was er een feest met Siwa muziek.
s Nachts kruipt een klein katje in bertens slaapzak. Hij houdt het
heel de nacht warm. Wanneer het katje de volgende nacht niet komt
opdagen vinden we het vreemd. In de ochtend begraven Jasper en Fraukje
het katje. Een toerist trapte erop toen het naast zijn stoel te slapen
lag.
Ze nodigen ons uit om de volgende dag een duik te nemen in de bron en
sochtends koffie te drinken. De bron is het paradijs en het water is
verrukkelijk! Kleine belletjes dwarrelen in stralen naar de
oppervlakte en de bodem van de bron heeft fascinerende holtes en
richels. Omdat vrouwen op het eerste gezicht niet in de bron zwemmen
maar het wel is toegestaan duikt F met kleren en al het water in.
De Zwitsers loodsen ons langsheen de mooiste en interessantste
plaatsen van Siwa. s avonds spreken we terug af om samen een maaltijd
in ekaar te steken. Omdat hun geld erdoor is kopen we couscous en een
grote hoop groenten. We nemen de brander mee en koken op drie
verschillende vuren.
De Zwitsers hadden de dag ervoor een verrassingscadeau geopend met
Zwitserse fondu in. Ze vonden het vreselijkdeze niet te kunnen opeten
want ze konden nergens brood vinden om erin te soppen. Daarom kochten
we ook een grote hoeveelheid brood: 30 grote pittas. De avond werd
wederom zeer gezellig. Ze wilden hun Zwitserse fondu aansnijden. De
smeltkaas met witte wijn smaakte zalig huiselijk! De avond eindigde
met een muziekgroep met goede traditionele Siwa berber muziek en
gedans.

Leila en Antoine raadden ons aan om naar de Great Sand Sea te gaan. We
sprongen op onze fiets (na Egyptische graven te hebben bezocht) en
doken de duinen in. Het was zalig ravotten in deze uitgestrekte
zandvlakte met grote vergen en een prachtig uitzicht. Uitpuffend van
een gevecht dachten we plots aan de tas die we volledig hadden
geladenmet al onze belangrijkste spullen (al het egyptische geld, al onze euros, de travellercheques, de visakaart, bankkaarten, paspoorten, sd kaarten,...). Hij stond nog aan onze fietsen. Jasper begon te lopen. Heuvel op, heuvel af in het mulle
duinzand. Berten en Fraukje renden hem een pak trager achterna. Jasper haalde de zakken niet, hij werd in de rug achterna gezeten door
een militaire jeep.

M: Give me your passport!
J: Yes, but only when I can run further! All our stuff is left alone.
I: need to go now.
W: Don't talk to me! Go in the car!
(beveelt zijn mannen J op te pakken en in de auto te zetten.)

Jasper gaat zitten in het zand.

F en B vergezellen het theater. Jasper ziet bleek als de serviettes
van Atnta Waa. F wil naar de rugzak verder lopen maar dat wordt
verboden. Ze houden ons op en hoe meer we ons druk maakten hoe trager
alles gaat. Ze hebben de paspoorten maar willen ons niet laten gaan
naar de fietsen. Alles richting een oplossing blijkt onmogelijk, en
onze rugzak staat al veel te lang volledig alleen. Jasper houdt een
jeep aan uit de verte. Hij overtuigt de mannen uit de jeep ons te
helpen als vertaler naar het Arabisch. Gelukkig is de man uit de jeep
ons vriendleijk gezind en probeert de gemoederen te bedaren. Hij
overtuigt de militairen om milt te zijn. We hadden de woesteijn niet
mogen ingaan zonder permit vertaalt hij.
Ongenaakbaar houden ze ons op. Na lange gesprekken, kwaadheid en terug
proberen de rust te herviden, stappen we in de jeep die ons naar de
fietsen rijdt. Onderweg doet de chauffeur alle moeite om ons uit zijn
laadbak te laten vallen of ons serieus te bezeren. Hij probeert een
groep woestijnhonden te overrijden en sjeest ver voorbij onze fietsen.
De tas met ALLES staat onaangeroerd! We zijn kapot. Laten ons uit de
laadbak vallen en de militairen zeggen dat we serieuze problemen
hebben. We moeten naar het bureau komen.Jasper geeft bij afscheid een
hand en verontschuldigt zich dat hij zo kwaad was. Dit doet wonderen.
De militaire knikt geeft de paspoorten terug en zegt dat het ok is.

Walliet, de uitbater van de lemen bar aan de Cleopatrabron was zeer
hartelijk. We kamperen nu in zijn tuin, vlak naast de bron en hebben
deze ochtend een frisse duik genomen terwijl het leven rondom de bron
nog uitgestorven was! Walliet heeft ons nu gevraagd of we niet mee met
hem even vakantie nemen. Hij stelde Jasper voor om samen 15km de
woestijn in te duiken en daar verder te duiken in een heetwaterbron!

Groetjes en véél !!!
leesplezier

Jasper,Fraukje,Berten

De Grote Gemotoriseerde Oversteek

2007-12-16T12:20:00.000+01:00

Beste mensen altegaar

Op dit ogenblik zijn we na een felle race tegen de tijd aan gekomen in Egypte! Libië was een zalig gedeelte van de reis! We moesten dit prachtige land doorsteken in 14 dagen. Het is het grootste land dat we tot hiertoe onderworpen aan onze fietswielen en tegelijkertijd hadden we het minste tijd hiervoor.

14 dagen om meer dan 2000 km te overbruggen is onmogelijk met de fiets. Zeker met bagage en dan nog met de drang om niets te missen van wat Libië cultureel te bieden heeft! Berten die zich gedurende de reis ontpopt heeft tot specialist gids in elk bezocht land, wist nu te vertellen dat we Ghadames zouden missen. Het oudste dorp dat volledig overdekt was, tot de kleinste steegjes toe met enkele lichtgaten, het zou een prachtige doolhof van gangen en huisjes zijn en te midden van de woestijn liggen. Maar... veel te zuidelijk. Dan zouden we nog een oase missen die ook helemaal beneden Libië lag. Het is een oase met verschillende meren in verschillende kleuren: rood, groen en blauw.

Wat ons cultureel oog wel kon bewonderen en bij de -musts- stond:

Sabratha: een prachtige vervallen stad met tempels en theaters van de Grieken en de Etrusken. Ze hadden deze stad idyllisch gebouwd met uitzicht vanuit hun theaters op de azuurblauwe zee.
Tripoli: met het gigantisch krioelende medina.
Leptis Magna: een volledige vooral Griekse site met Romeinse invloeden met impressionante onvergetelijke monumenten en poorten.
Tocra: een oude site met Griekse grafkelders waar we binnen de site de nacht mochten doorbrengen en alles tot het aarde donker was mochten bezoeken. We brachten de avond en de nacht door aan de Griekse monumenten die letterlijk in zee verdwenen.
Tolmeta: daar vond Berten een oude zandstenen ramskop. Het is een oude site met uitzonderlijk mooi beeldhouwwerk.
Cyrene: Tempels van Zeus, machtige zuilen, een gymnasium dat een forum werd en zo veel meer van uitzonderlijke overblijfsels in open lucht! Huizen die doolhoven vormen, watersystemen waar we ons klem in kruipen en op harige rupsen en gekko’s stuiten...
Appolonia: de havenstad van Cyrene waar de Christelijke Byzantijnse kruisen in de tempels me plots een vreemd gevoel van huiselijkheid geven na al dat meergodendom. Het is wederom een prachtige stad met vervallen ruines tot aan zee, waar de golven langzaamaan deze waardevolle cultuur verteren.
Ras al Hillal: een impressionante kustlijn met hoge kliffen en diepe grotten en geheimzinnige holtes. Hier brengen we de nacht door en wagen we ons aan de ijzingwekkende sprong in het 20 meter dieper liggende water! We genieten enorm!

Ik wilde jullie voordat het echte verslag begon nog even trakteren op een hoopje Libische politiek maar ik zal jullie niet al te lang meer aan de computer houden en dit gedeelte wat inkorten!
Tijdens het reizen in Libië is de Libische leider overal aanwezig! Zijn politiek drong door tot in de diepste metaalpulkjes van onze vehikels.
Ghadafi:

Kwam 38 jaar geleden aan de macht.
Hij wilde het beste voor zijn volk en joeg alle Italianen, Spanjaarden en Engelse en Amerikaanse legerbasissen het land uit. Mussolini had 1/3de van zijn bevolking vermoord en al het vee uitgeroeid.

Ghadafi wilde een nieuw Libië creëren. Hij wilde zich bevrijden van buitenlandse invloeden en zonderde zijn land af. Frankrijk respecteerde dit niet waardoor hij een Frans vliegtuig neerhaalde dat boven zijn land vloog. Er werd een aanslag gepleegd op zijn familie. Zijn geadopteerde dochter stierf en zijn twee zonen geraakten gewond. Er werd een aanslag gepleegd vanuit Libië op Schotland. Ghadafis afzonderingstechniek om zijn land er terug boven op te krijgen stootte op veel wraak vanuit het Westen en Amerika. Libië is de tweede grootste olieproducent denkt Jasper.
Ghadafi trekt zich terug in de woestijn voor een lange periode en tracht daar tot een beter inzicht te komen om zijn land te besturen. Daar schrijft hij het groene boek waar hij zijn verdere politiek op baseert. In dit groene boek wordt:
-de democratie in vraag gesteld
-het socialisme wordt besproken
-oplossing voor het bestuur

Wat we van de bevolking hoorden:
-Ghadafi wil een nieuw Libië. Alle oude gebouwen worden afgebroken en steden herrijzen in beton. Alle cultuur ten spijt.
-Van toeristen moet Ghadafi niet veel hebben en zeker niet van cultuur en cultuurbehoud.
-Ga naar de bank: 100 dollar: je krijgt een auto
-Heb je geen huis: je krijgt er een voor 1000 dollar
Wil je naar Europa: een visum voor heel europa binnen de week: 250 euro voor een half jaar!
-Ghadafis zoon is voetballer bij een ploeg in Italië en hij is bezig een sociaal complex te bouwen in Sabratha.

Nu zijn wij na een ganse fietsreis door Libië zeer benieuwd op de Westerse visie op Ghadafi, dus moesten jullie die kunnen geven: Dan is dat zeer welkom!
Het verslag gaat hier verder

Dag 88

Zoektocht naar ontbijt het idealen was niet te vinden. Na omzwervingen door een ontwakende stad werd het voor Jasper en Fraukje een vleeskoek en voor Berten een sappig stukje cake. De rest van het ontbijt en het middageten aten we in het hotel met chocomel (omdat het zou rijmen en omdat het zo was)
Medina bezocht met bestofte winkeltjes en gestoffeerde gedrapeerde madammen. Het museum van Jamahieria Bezocht.

Dag 89

2e nacht in Youthsjibab. ‘s Ochtends opgeschrikt door geklop op de deur. Chikka kopen in Belgica! Na veel gebaren proberen duidelijk te maken dat Belgische dames daar niet op gesteld zijn. Hij richt zich specifiek op Jasper (Berten is gaan douche) en preciseert zijn plannen. Fraukje wordt koopwaar en hij heeft veel floesc voor chicka te kopen. T vies manneke geeft Fraukje een vies handje en de deal is afgesloten. Berten had die nacht slecht gedroomd het verkeer raasde door zijn hoofd, om het niet letterlijk door ons hoofd te laten razen vertrokken we zeer vroeg. We vertrokken gewapend met onze helm het slapende Tripoli uit. Een race van 128km naar Lebde, (Leptis magna) dieren liggen hier als afval tussen de hopen. Ezels tussen de wrakken, koe met poten omhoog tussen vuilnis...
We halen een record en breken 80 km voor 12 uur. In de namiddag beginnen de heuvels en die remmen onze snelheid fameus. Mohammed staat geboeid te kijken langst de kant van de weg Jasper en Berten stoppen, zijn vriend ontwierp een ligfiets voor een Zweeds bedrijf. We krijgen zijn GSM nr. om mee te rijden naar Ben Ghazie +-980km verder wat van pas kwam omdat ons visum maar 14 dagen geldig is en we ons sneller moeten verplaatsen: No Oil wordt a litel of scheep oil.
Aankomst in Leptis magna een zeer hartelijke man help ons verder en laat ons in een kamertje slapen aan de prijs van de camping en geeft zijn eigen matras zelfs wegens te kort aan matrassen maar word nijdiger door de hoop paperassen we hem bezorgen omdat we zonder gids aan het reizen zijn.

Dag 90

's Ochtends wordt de man ongeduldig en jaagt Fraukje die de kamer aan het opkuisen is de kamer uit. De fietsen mogen plots niet meer blijven staan zoals afgesproken en hij loodst ons naar Leptis magna waar hij liever geen hand geeft dan wel. Angst voor politiecontroles op toeristen zonder tourleider? Boven het ticket loket hangt weer een plakkaat dat toeristen zonder een gediplomeerde tourleider niet welkom zijn. Libde: een prachtige inkomspoort, badplaatsen met onderaan nauwe gangen waar de slaven de baden moesten warm stoken. Jasper duwt Fraukje opzij pas op een Cobra. Hij richt zich op en kijkt ons uitdagend aan Jasper neemt zijn trui en Berten foto’s de trui wordt gebruikt omdat de cobra het dichtstbijzijnde voorwerp aanvalt. Verder een prachtig Romeins theater, phunics of phoeniciers bouwwerken forum, haven met een kopie van vuurtoren 1 van de 7 wereldwonderen. Berten gidst en doorploeterd op voorhand de engelse teksten. Ideaal ter plaatsen. Met Koreanen op 20 foto’s en achteraf een picknick onder dadelpalm waar Fraukje enkele rotte exemplaren oogst.(Fraukje neemt over van Jasper)
Wanneer we het tweede van Leptis Magna bezoeken komen we onverwacht uit op een enorm colosseum. Het trappengebouw is uitgegraven in de grond en heeft diverse gangenstelsels waar we plots alle drie op het zelfde punt elkaar proberen te strikken.
Tijdens het middageten vinden we een prachtig exemplaar voor Werners schedelcollectie: Het volledige skelet van een dromedaris.

De volgende actie: GROTE GEMOTORISEERDE OVERSTEEK wegens tijdgebrek door de einddatum van het visum.

We proberen een lift te versieren bij de vele pick-ups die passeren. Al snel stoppen twee ingenieurs die een metaal constructiebedrijf (abargroup) hebben. Ze hebben niet genoeg plaats in hun jeep en versieren en betalen (Er viel niets tegen in te brengen!) voor ons een tweede camion waar de fietsen in gaan. In de jeep ontstaat een interessant gesprek over het bidden richting Mekka en wat de basisprincipes zijn van Moslims.
Wat we eruit opmaakten:
-Alles wat uw gezondheid verbeterd is goed
-Alles wat de relaties met buren, omgeving verbetert is goed.
-Wees goed voor uzelf
We moeten streven een zo goed mogelijk mens te zijn, geen alcohol (verbod bij afloop van de Italiaanse bezetting) te gebruiken en ik zou dringend moeten stoppen met roken. (biecht Mohammed) Onze fietsen en wijzelf maken een omweg om de politiecontroles te ontwijken. De camion met onze fietsen is niet in orde. De politie zou anders om omkoopgeld vragen. ‘s Avonds krijgen we koffie bij de broer van Mohammed en worden we even neegesleept op zakengesprekken en wederom getrakteerd op taart en thee. Onze gemotoriseerde oversteek is nog lang niet ten einde. We moeten nog tot Ben Ghazi geraken. Een andere Mohammed (die we eerder ontmoetten, ook een ingenieur waarvan de vriend ligfietsen ontwerpt in Zwitserland) gaf zijn nummer voor het geval we met hem mee wilden rijden. Mohammed 1 belt Mohammed 2. Ze kunnen het grappig genoeg goed met elkaar vinden en spreken af om samen een oplossing voor ons vervoer te zoeken.

Omdat we met drie man niet veilig (politiecontroles) kunnen rijden in een jeep, rijden ze rond om de goedkoopste oplossing te krijgen. Ze discussiëren schitterend met de maatschappijen.
Dit verhaal lezende moet het lijken of we ons zomaar laten meeslepen maar deze mensen handelen volledig onbaatzuchtig. Het was overweldigend hoe ze zich niet opdrongen en toch zeer hulpvaardig waren. We kunnen de volgende ochtend mee voor 11 LD de man als we de fietsen in een kleine ruimte krijgen.‘s Avonds brengen ze ons naar een jeugdherberg waar we eerst gratis de tent mogen buiten zetten. Daarna geven de mensen van de jeugdherberg ons brood, mandarijnen en kaas. En dan mogen we plots gratis binnen slapen als we voor 6 u de deur uit zijn (dan komt de nieuwe post).

Dag 91

Mohammed komt ons ophalen aan de jeugdherberg en we racen achter hem aan met de fietsen. De ruimte waar de fietsen in moeten blijkt veel kleiner te zijn en vraagt zeer veel puzzelwerk. Tijdens de lange tocht houden we enkele pauzes in het midden van de Sahara. Daar hebben de mannen en vrouwen een gescheiden plaats om te verblijven, een aparte toog,...
Die avond vieren we Sint-Niklaas tezamen met de 10 000 km die Jasper en Berten hebben afgefietste met een uitgebreide maaltijd in barretje. We worden 's avonds enthousiast onthaald in een jeugdherberg waar een man ons graag de Sahara wil laten zien met zijn jeep. Zonde dat we zo weinig tijd hebben!!!!

We moeten er nu een eind aan breien! Onze volgende actie moeten we nog voorbereiden voor het begint te schemeren. We gaan proberen naar Siwa te fietsen: 300 km tegen de wind in zonder dorpjes... Dus om jullie nog even ongerust te maken... We gaan nu genoeg eten en water opslaan om de trip tot de uitzonderlijke oase Siwa af te leggen.

Hartelijke groeten
De drie!

Verslag Libië

2007-12-02T19:14:00.000+01:00

Dag 74

Hetgeen al de vorige verslagen nieuws was maar er nooit in belanden zijn mijn knieën waar ik (Fraukje) sinds Sicilië last van begon te krijgen. Halverwege Italië startte het probleem door een steeds terugkomende schok in men pedalen. Elke fietsenmaker had zijn oplossing maar geen enkele blijvend. De kniepijnen doken geregeld terug op overdag, maar ik had er vooral 's nachts last van.
Vandaag de dag wilde Jasper testen om welke as van men fiets het uiteindelijk ging. Hij verwisselde de achterwielen maar het takken bleef. Dus het kon enkel in de trapas zitten. In het eerstvolgende dorpje spanden we dus de trapas aan. Dit bleek geen oplossing te bieden.
In Sfax wisselen we niet enkel terug de wielen maar volledig gans de fiets. Zadel en stuur worden aangepast en ik rij verder op Jasper zijn onbestuurbaar vehikel en hij cruiset verder op mijn klein exemplaar.
Voor mij is het een zaligheid, men knieën herleven en ik heb nog meer plezier in het fietsen dan ervoor. Voor Jaspers knieën daarentegen...

Dag 75

We staan op in een paars bloemenveld. Eten de laatste rottende cactusvijgen, verijdelen een gevecht tussen Jasper en Berten en starten de race richting Sousse. Onderweg worden we op de cola gevraagd door een Tunesische tourleider waar we omringd door zijn zoon en vrienden onze verhalen moeten vertellen.
We brengen de nacht door in een idyllisch torenkamertje waar 's nachts de ratten tot ver in onze slaapzak kruipen.

Dag 76

We vragen aan een gehavende man die de brug bewaakt waar we over moeten of hij haar wil ontgrendelen. Hij is niet van plan ons verder te helpen en staart enkel met zijn ene glazige oog over zijn grote zonnebril. We moeten een toelatingsfiche hebben om verder te gaan.
In gebarentaal maakt hij ons verder duidelijk dat we de kustlijn kunnen volgen en er dan ook wel zullen geraken. Het mulle strandzand blijkt onmogelijk te befietsen en zeker voor een afstand van meer dan 30 km. Dan maar pauzeren voor wat middageten tussen grote keutels. Deze keutels bleken aangespoelde wortels van zeewier te zijn. Ideaal voor een baseballgevecht!

Wanneer enkele politiemannen hun jeep het strand oprijden en geanimeerd naar het gevecht kijken voelen we ons niet meer op ons gemak. We staken het toernooi en vragen hen de weg. Ze willen ons de weg gunnen via de oude brug, langs de eenogige man maar bedenken zich omdat er roofdieren zouden zitten. We krijgen een andere weg toegewezen die rondom de wolven, slangen en everzwijnen zou moeten lopen.

De route is een amper te volgen piste over een gigantische gebarsten zandvlakte. We zweten ons kapot op deze moeizame ondergrond en de horizon met het stadje leek zich steeds verder en verder te verwijderen. De ervaring was enorm en eigenlijk is het afzien vaak ook deugddoend!

Dag... Dag...Dag...

Het gedeelte dat we nu affietsen is niet zo interessant. We racen er in een hoog tempo doorheen en hopen zo snel mogelijk in Tunis te zijn om ons visum voor Egypte te regelen en dat van Libië af te ronden. Het stuk dat we nu fietsen moeten we straks ook terug doen om aan de Libische grens te geraken...
Onderweg rijden we nog langs een prachtig colosseum waar een diefje nu een kmteller rijker is en ik het gewicht van een kapotte kmteller armer.
Aankomen in Tunis geeft ons een gevoel van herkenning! Eindelijk een plaats waar we eerder al geweest zijn. We eten in hetzelfde eethuisje, boeken enkele nachten in hetzelfde hotelletje en nemen dezelfde kamer.

We regelen;

-1 nieuwe trapas voor Fraukje
-1 boring voor de hechting van het rekje in het kader van Jasper
-visa van Libië! We mogen Libië binnen en dat is zeer uitzonderlijk zonder reisorganisatie maar we hebben enkel een transitvisum, dus we moeten binnen de 14 dagen Libië verlaten hebben. Dat wordt 2000 km op 14 dagen!
-visa van Egypte zou goedkoper te verkrijgen zijn aan de grens.(2min voor sluitingstijd)
-de blog bijgetypt!
-vervoer naar de grens geregeld; fietsen op de trein.
dit stukje van Tunesië hadden we al befietst en was een beetje te lang en te druk om nog eens te trappen.

Dag 83 (Bert gaat verder)

's Morgens staan we om 4 uur op om de eerste trein te halen richting Gabes. Berten blijft in het bagagewagon om de fietsen te bewaken en geniet via een open geschoven houtepoort van het voorbij rijdende landschap. Toen hij dringend naar het wc moest is hij via de zwaar ronkende benzine motoren toch in de passagiers wagon geraakt waar Fraukje en Jasper gezellig met een zakje koekjes zaten. Aangekomen in Gabes begonnen we terug te fietsen over een weg die we reeds eerder al hadden bereden maar nu richting de grens van Libië

Dag 84: wakker da worden wij onder een olijfboom!!!

We zetten onze tocht verder richting het eerst zo onbereikbare Libië. Rijden over een gesmolten asvaltweg die veel weg heeft van de lava stromen op de Etna. Kamperen iets voor de grens van Libië, zodat we een volledige dag hebben van ons beperkt visum van 2 weken, Berten legt roette uit in schelpjes.
Jasper observeert vanuit boom een bericht Fraukje van wat er aan het gebeuren is, conclusie Berten is totaal gestoord. Later vonden ze de roette en het kruis van schelpjes waar de tent kwam te staan.

Dag 85: LYYYYYIIIIIIIIBBBBBBBIIIIIIEEEEEEE!!!

De grens enkele maffe figuren in lange zware jassen, zonnebril en kloonschoenen onderzoeken ons paspoort zeer grondig maar moeten ons met verbazing doorlaten. Omdat we met alles in orden zij. Zo reden we Libië binnen.
Het land dat voor een kwart is uitgeroeid door Musolinni,
misbruikt door Britten en Duitsers en gebombardeerd door Amerikanen en nu al reeds 38 jaar bestuurt word door Gaddafi een man die de fout weet liggen in de democratie en het communisme en zelf zijn eigen theorie uitlegt in het groene boekje. Hier is iedereen er trots op. Al oogt het land een kapitaal van geld te hebben zo ziet het er in ieder geval niet uit. Benzine kost hier 10 sent de Liter water 1.50 euro de liter. Als je geen huis hebt krijg je er een 2000 euro en een auto voor 200 euro.
Alles word opgebouwd met mooie ideeën maar die van vorig jaar liggen alweer in puin.
Krijgen een kampeerplaats aangeboden in een rietenhutje tegen iemand zen huis, een Libische maaltijd wort op een zilveren dienblad toegedragen. De gastvrijheid kent hier geen grenzen.

Dag 86: De vrienden van Gaddafie.

Onze weldoener draagt het ontbijt van dadels aan en laat ons samen met een engels sprekende vriend de omstreken zien. We rijde met zijn auto langs rotsige kusten, rijden ons vast in het strandzand, bezoeken een miezerige zoo, rijden door het 1 % bos van het land en bezoeken gratis als een vriend van Gaddafi de verbluffende Romeinse ruines van Sobratta + museum. Zetten onze fietstocht verder in naar Tripoli over de steeds drukker wordende wegen, waar we ons door het zotte verkeer laveren en 's avonds in een jeugdherberg slapen aan de poorten van het oude Tripolie.
Tiboektoe van de middellandse zee!!!!

Dag 87: Tripolie

Wandelen door het prachtige Medina en bezoeken het 5de maar prachtige Romeins museum. Gelukkig ook wat uitgebreid door Gaddafie propaganda en de plaatselijke fauna en flora. We fietsen morgen verder naar Leptis Magna wat de prachtigste Romeinse stad van onze reis zou moeten worden.

Groetjes Jasper, Berten en Fraukje.

Verslag Tunesië 2

2007-11-24T13:46:00.003+01:00

Beste blogerie!

Na het vorige blogverslag proberen we in het donker de woelig wordende stad uit te fietsen. We planten de tent neer in een professionele olijfgaard en maken van de wormendadels die stilaan fel aan het gisten waren een heerlijk dessert.

Dag 60

Voerderlaverend tussen de moderne gebedsvlaggetjes door, met afbeeldingen van Ben Ali met alle mogelijke gezichtsuitdrukkingen tracht F wat filmpjes te maken en oefenen we onze vaardigheden; Zonder handen fietsen met bepakking.

Dag 61 Naakte schrijnwerker

De dag begint spetterend door F die tijdens haar ochtendbehoefte bezoek krijgt van een jonge Tunesier en Berten die het verkeer verrast door slippend aan de dagtocht te beginnen. Onze volgende halte is een afzuipdorp waar we volledig geshockeerd buiten kwamen. We moeten nog wennen aan het afbieden en aan de lokale prijzen. Verder brachten de lokale schrijnwerkers onze schrijnwerkers serieus in de war met hun fietsmoves gevolgd door een ganse striptease.
We sluiten de dag af met een gevecht en een herder die ons waarschuwt voor schorpioenen.

Dag 62 Jasper wordt bezocht door Catherina en haar wagen

Jasper voelt zich ziek en heeft hevige jeuk op zijn borst. Als hij zijn t-shirt uittrekt zien we allemaal rode cirkels en verspreid uitslag over de bovenkant van zijn bovenlichaam. Dokter Berten weet er gelukkig raad mee; Dat is St. Catherinawiel en is zeer besmettelijk. Ge zult er nog lang last van hebben en het zal nog een tijd blijven jeuken. Bactroban zou helpen.

Andere infecties;
1: F lijdt aan melaatsheid (koortsblazen). (Jasper zegt; F, ge moet stoppen met pulken aan de koortsblaas, die komt anders niet goed. Berten zegt; Jaja, de Jasper met zijn koortsblaasbeheer.)
2:Berten lijdt aan acute pukkelvorming op zijn neus.
3:Jasper (reeds bekend) heeft last van Sint Catherinawiel.

Die dag bezoeken we een prachtige stad; Tozeur, met een heel mooi oud gedeelte (=medina). De muren van de huizen vormen vreemde symmetrische motieven door de diepte van de bakstenen die wordt afgewisseld.
De fietsen hadden we vastgezet, met telkens een bewaker, op een centraal pleintje. Er zou een optocht volgen die dag maar we hadden de situatie toch volledig onderschat. Mensenmassa stroomden toe en dranghekken werden geplaatst en verstevigd. Een politieman had zich gevestigd op een monument n het midden van het pleintje om enigszins het overzicht te bewaren maar onze fietsen verdwenen golf na golf in de massa. Een bewaker of geen bewaker, de drummende mensenmassa viel niet meer te overzien. Laat staan onze fietsen af te schermen voor gretige handen. Veel te laat beslisten we om de fietsen uit de mensenmassa te proberen te bevrijden. We konden geen kant meer op tot... onze hachman tevoorschijn kwam. (Jasper en F hadden hem een uur van tevoren ontmoet in een dadelplantage.) Hij bood zijn hulp aan in ruil voor een pakje sigaretten. De fietsen werden met hem voorop als de koning van een grootse karavaan uit hun benarde situatie bevrijd. De optocht de volgde was prachtig en gigantisch ouderwets! Het was een volledige show van belangrijke mannen in kostuum tot uitgedoste ruiters en onherkenbare instrumenten bespeeld door traditioneel geklede mannen.
Voordat de grote volksverhuis huiswaarts begon raceten we er reeds vandoor. We vermoeid maar zeker voldaan vlogen we de stad uit naar nieuwe horizonten. We halen steeds weer diep adem als we bevrijd zijn van de drukte van de stad en deze keer terug onze dadeloases konden opzoeken.

Dag 63 Ik wil u wel liefde geven!

Opgestaan in een land van slangen tussen hoog stekelig gras, genoten van de zonsopgang en de expeditie aangevangen doorheen de zoutvlaktes!!!! We kochten extra eten in en zorgden voor een uitzonderlijk grote watervoorraad en startten de trip.
Als ik terugdenk aan de zoutvlaktes dan vrees ik dat het een van de mooiste dingen is die ik ooit zag. Ik vond ze overweldigend mmoi! Zo'n weidse vlaktes had ik nog nooit gezien, zo vlak en zo zonder enige rimpeling. We fietsten eerst door een blauw schijnsel afkomstig van de zoutweerspiegelingen, dat werd gevolgd door een meer bruinige vlakte en dan weer stroken van roze zoutplassen. De weg was eindeloos en het zicht was eindeloos.
Het zout deed ons onverwacht veel kms afleggen zodat we tot onze spijt tegen de avond de bewoonde wereld reeds aan de horizon zagen verschijnen. Jasper met zijn vlammen wist al direct een nieuwe madame te versieren. Deze keer was het de eigenares van de winkel waar we het avondeten en onze watervoorraad aanvulden.
Madame: Hebt ge een vriendin. (ze gaf ons water maar had volgens mij de kraan maar voor 1/4de opengedraaid omdat de Jasper haar interesse zwaar had gewekt)
Jasper: (blijft variëren met zijn antwoorden. Deze keer;) Ja ik heb een vriendin in België!
Madame: Maar dan mist gij zo lang de liefde!!
Jasper: stilte
Madame: Ik wil u wel liefde geven!

We brachten de nacht door in machtige duinen van fijn woestijnzand en palmbomen.

Dag 64 De dag van de nieuwe broek,van een nieuwe fraukje!

's Ochtends krijg ik een verse oogst palmdadels onder mijn neus gedrukt. Jasper en Berten zijn de palmen ingeklommen en hebben doorheen de stekelige bladerlaag een heerlijke oogst geplukt. ik tracht daarna hun voorbeeld te volgen met als gevolg dat ik nog steeds schrammen op de binnenkant van m'n armen heb staan. Ik pak het volgens boomklimexpert niet correct aan. Ik had me vastgehouden aan losse delen van de stam en het belangrijkste; ik had m'n schoenen nog aan. Verdere training volgt nog!

Dadelpalmen zijn niet wat ze lijken. Footprint geeft ze fout aan. (Valerie begrijpt da wel, den Hannes natuurlijk ook) De mensen die ons bedelend een hand toesteken of de kinderen die gillend om een bic naast ons komen lopen zien er stuk voor stuk beter gekleed uit dan wij. Van ons trio was F haar broek er toch het ergst aan toe. Ze had meer de transparantie van een gordijnstofje en de gaten krioelden weelderig. Wanneer het gat ter hoogte van haar achterwerk te grote vormen begon aan te nemen beslisten we dat Shakira hier niet welkom is.
De zoektocht naar een nieuwe broek moest snel gebeuren want de oude broek moest zo snel mogelijk omgevormd worden tot zaken die we niet konden missen; een pannengreep (de echte pannengreep is spoorloos) en verder moest de rest van de broek dienen voor een piketzakje en ter reparatie van Jaspers buidel.We vonden een prachtig oranjerood exemplaar langs een lokaal marktje. Dus nu dartelt F rond in een nieuwe linnen broek, te bewonderen op de foto's. De oude broek werd reeds gewassen en is al tot pannengreep omgevormd. Op die markt kregen we nog 500 gr kurkuma gratis. Op aanraden van Wibrigje bakken we er nu onze ajuin en rijst mee op!
De volgende zware trip zou de DESERT ROAD worden. We slaan weer een grote hoeveelheid water op en storten ons op de oneindige weg, zonder levende ziel, doorheen de woestijn. Jasper probeert ons onderweg de woestijneekhoorns te laten zien en ze in beweging te krijgen door er woestijnpompoenen naar te gooien. We brengen de nacht halverwege de desert road door. Berten kookt heerlijk met de gekregen kurkuma en Jasper construeert een val met een dikke steen. Hij offert een deel van zijn avondeten op om de woestijnratten te lokken. Enorme sterrennacht (zoals veel voorgaande nachten trouwens. We ontdekken steeds nieuwe sterrenbeelden.)

Dag 65

Niets in de val, en niets gegeten uit de val. Dus de val was niet slecht afgesteld, alleen zijn de dieren ze misschien niet gewend (Jasper). We krijgen een prachtige wissel van het landschap. De vlaktes worden felle kollen en de woestijn lost af en toe wat palmbomen. We spoken wat rond in een half verlaten leemdorp (Tamezret) met vele trapsteegjes en brengen de nacht door met een wijds uitzicht over talrijke heuvels en groeven. Die nacht sleurt de wind aan de tent. We zijn genoodzaakt een scherm te bouwen met stenen en pikketen door stenen te vervangen of te verstevigen.

Dag 66 De dag dat Berten te voet verder ging.

We fietsen langs typische uitgehouwen dorpjes. Ze gaan allen bijna volledig op in het landschap en het is vaak moeilijk ze te ontdekken. We bezoeken ook Matmata. Een mysterieus ondergronds dorp. De binnenplaatsen van het dorp zijn langs bovenaf te bezien; via gaten in de grond. Ondergronds loopt een gans netwerk dat de huizen met elkaar verbindt. De dorpen bestaan uit organische trappen, deuropeningen, raampjes, schabben,...
Terwijl Berten bij de fietsen blijft krijgt hij bezoek van de toeristenpolitie en kinderen. Deze keer zijn die laatste iets origineler. Ze roepen; Donnez moi un velo! ipv donnez moi un stylo! F probeert nog een filmpje te maken. Doordat het fel bergop gaat en ze de zonder handen fietstraining nog niet bergop kan bleven de vitessen zwaar staan. Het werd hijgen in de opname! Bij een pauze komt Berten niet opdagen. Na wachten gaat Jasper kijken. Berten struint Berg op, berg af met een platte band terwijl kinderen reeds 2x met zijn bobvlag zijn gaan lopen. Het is donker wanneer we de band gerepareerd hebben.
Die avond beleeft Fraukje de schrik van haar leven. Terwijl ze terugkomt van een bezoek aan de bosjes ritselt er een groot dier in de struiken. Het richt zich langzaamaan grollend op en maakt zich klaar voor een sprong. Het dier neemt een enorme omvang aan en stort zich op Fraukje. Een ijselijke gil doet de bergen trillen. Jasper moet Fraukje zwaar doen kalmeren na zijn verschietstunt. Fraukje houdt er enkel een kapot gebeten lip aan over, die de komende dagen de grote van een van de vrouwen van 'De Drie Spinsters' aanneemt. De ontsteking is nu weggetrokken.

Dag 67 Berten neemt over.

Na een zeer straf theetje begonnen we aan een piste expeditie naar een zuiders gelegen dorpje ergens verscholen tussen een overdosis tafelbergen. Het op en neer gehobbel word Fraukje haar rek te zwaar en de bout begeeft het enkel de oer stevige eiken constructie houdt. We beschikken over een nieuw rekje maar zijn gehecht geraakt aan ons sjorwerk en het vakmanschap van een schrijnwerker. We overnachten in een mooie grotwoning waar Berten kookt met kurkuma en zieke Jasper weeral eens een aardige plasje spouwd.

dag 68 ksar haloef.

We bezoeken een eenzaam verlate berberdorpje hoog op een heuvel, enkel bewoond door een schurftige hond en drie nog schurftigere fietsers. Later beginnen aan een zeer zware klim over een heel slechte piste naar een kol die naar ons goesting wel wat te hoog lag. Duwend en zwetend geraken we er toch. Een super voorstel, een gids wilt ons in heel europa rond lijden!!! Maar jammer genoeg hebben we hem toch kunnen afschepen.
confrontatie tussen:
jeep- F
kat- B
jeugd- J
Maar zonder kleerscheuren weer een dorp uitgereden. Kronkelend tussen de tafelbergen 's avonds in een winderig koleke gekampeerd en een zeer mooie woestijnvos ontmoet.

Dag 69 Bezoeken ksar Hadada.

Een gezellig berberdorpje waar ze Star Wars hebben opgenomen. Een spectaculaire foto op de voorkant van onze kaart sprak ons wel aan, het landschap er heen ons nog meer. Remmend stopt er een zwarte jeep naast ons, drie mysterieuze gedaantes stappen uit en ondervragen ons. Waar kom je vandaan? Waar ga je heen? enz
Stappen terug in en rijden door. Stappen terug uit en zegen dat ze toeristenpolis zijn. Een overdosis kinderen achtervolgt ons we moeten de fietsen en aanhangsels goed in de gaten houden. Het interessante dorp licht hoog in een kol de huisjes zijn gecamoufleerd in rode rots kleur enkel een zeer felle witte moskee springt er tussen uit. Duwend en zwetend geraken we boven en een paar kinderen wachten ons op ze willen een bik of geld en dreigen ons te bekogelen met een klaargemaakte lading stenen. Overleven een steniging en bezoeken het prachtig maar leeg gelopen dorp, we kunnen al de huisjes zomaar binnen wandellen het lijkt wel een opgegraven dorp uit een stenen tijdperk. Bollen het dorp buiten en zoeken een kampeerplaats. De brander is leeg maar een vriendelijke herder biet een berg met dadelpalm bladeren aan om een vuurtje te stoken en komt 's avonds nog een warm dekentje brengen.

Dag 70

's Ochtends bij de chocomel staat de herder er al weer om te zien dat we nog ok zijn en wijst ons een route te voet maar 5 km naar het volgend dorpje. Maar jammer genoeg onmogelijk met de fiets dus dan maar de 20 km. We zijn nog maar net vertrokken of Jasper hoort fssssss we stoppen en zien een duimspijker in Bertens voorwiel zitten, tijdens de plak sessie naait Fraukje van haar oude broek een pannenlap. Verder gereden en een pisteweggetje ingedraaid richting Chenini we dachten zo de 20 km toch wat te kunnen inkorten maar de piste leek wel een doolhof van landroverexpeditie sporen met allemaal een verschillende gps of kompas. Na vele verschillende sporen en enkele omgeploegde velden en kloven te doorkruisen eindigen we uiteindelijk op een verharde weg, vlak naast het nieuwe Chenini. Daar stond ons nog een zware klim te wachten naar het oude dorp dat volledig verlaten was op enkele families na maar wit zag van de toeristen.
Na het dorpje bezocht te hebben en al zijn prachtige huisjes te hebben doorzocht (met mysterieuze voet afdrukken en heilige tekens tegen de plafond) . daalden we via een kronkel weggetje af uit het dorp (het eindigde in een toeristen winkelde waar we dwars door heen vlogen) en vervolgde de weg naar het volgende rooftop dorpje Dourat op 6km te voet en 20km met de fiets. In het nieuwe Douga aangekomen deden we inkopen in het enige winkeltje van het dorpje en daar was er een jongetje dat in tranen uitbarsten en probeerde te vluchten toe hij Berten zag maar zijn vader hield hem vast. Om het jongetje gerust te stellen gaf berten hem een speelgoed camioneke dat hij in Sicilië op het strand had gevonden. Maar daar werd hij nog angstiger van. Daarna een kampeerplaats aan de voet van het oude Douga gevonden naast een oude dode olijfboom en daar gekookt op een kampvuurtje van geoogste dode palmblaren een prachtig lichtspektakel van de ondergaande zon op het oude Doega.

Dag 71: De drie wijzen en speleologie

's Ochtends opnieuw het lichtspektakel over het gecamoufleerde dorpje. Boven in Doerat.
Gardien: Ah les Belgs qui ontpassé la France Espanes, Maroque, Litali et la Tunis, 9000 km, deux garcons et une fille. We hadden niets meer toe te voegen. Hij had alles al gehoord van Fransmannen die eerder op de dag gepasseerd waren.
Het dorpje waarvan hij de gardien was lag prachtig op een top gelegen. We geraakte in de hoogste huisjes via vergaande speleologie. De olifant van mamout moest ervoor onderdoen! Tijdens de afdaling nog een uitgehouwen moskee gepasseerd en ons gestort op het volgende dorpje. Dit was weer in de hoogte gelegen maar was volledig kapotgemaakt door een hotel dat zijn afval in de huisjes had gestort. Die avond deden we uitgebreid inkopen om het half jaar fietsen van Berten en Jasper te vieren. Een half jaar zot volgens Berten en Jasper.

Dag 71: De R van DAG

Berten wordt tegengehouden door de politie.

p:Hoe kan jij trappen?
b:Met mijn voeten
p:CATASTROPHE
p:Hoeveel km heb je gedaan?
b: 9666
p:CATASTROPHE
Berten mag verder fietsen.

Fraukje wordt verder opgevoed. Na Hannes neemt Jasper volledig het roer over. Vandaag starten de lessen uitspraak.
J: Ge moet de r laten rollen, uw tong tegen uw gehemelte en dan uitblazen, nee niet zo, krachtig en uw tong onspannen etc.
F; gr errergerger

We eten wat Rotte granaatappels om terug vRiendschap te sluiten en veRvangen FRaukje haaR gespRongen Remkabel.
We halen water bij een harem en Berten vindt een gezellige kampeerplaats onder de takken van een oude olijfboom.

Dag 72

De vrouwenharem van gisteren komt boven ons hoofd olijven oogsten. Na wat onwennige blikken is een van de vrouwen snel in staat duidelijk te maken waar ze heen wil. Met Berten in de tent! We breken wijselijk de tent af en helpen mee olijven oogsten. Ze geven ons mandarijnen en dadels en speculeren in het Arabisch over onze relaties. In een taxiphone belden we naar de buldog van het consulaat van Libië. Een teer vrouwenstemmetje meldde ons dat we het konden komen afhalen!
Eerste en hopelijk laatste crash! Fraukje fietst in gat van Jasper, Berten rijdt in gat Fraukje en crashend weg van de helse wielen van de drukke baan waar we op rijden.
Vandaag gesneuveld en van emotionele waarde: 2liter waterfles Jasper.
OORZAAK: Onstuimige madame.
GEVOLG: Ontploft
MIDDEL; aanstormende camion

Terwijl we zoeken naar een slaapplaats worden we gevraagd bij een man zijn huis te wachten. Hij komt over een half uur terug om ons verder te helpen. Al wachten worden we alle kanten uitgestuurd. Niemand begrijpt waarom we daar in het midden van de velden staan. Een kakkende jongen die uit de bosjes komt en juist zijn broek de hoogte in trekt zegt ons terug te gaan van waar we kwamen. Een ander man n lange pj (?) wijst ons een veld voor de tent maar vraagt of we een geweer bij hebben. We moeten de aanstormende honden zeker doodschieten. Die zijn gevaarlijk. De oorspronkelijke man komt terug en geeft ons een zaligs overdekte slaapplaats in een gebouw waar hij look opslaat. We maken een lookbommaaltijd die hij aanvult met groenten uit zijn tuin. Hij stookt nog een kampvuur op en geeft ons enkele matrassen om te slapen. Van hem moeten we oppassen voor everzwijnen. Het doet goed om nog eens 's avonds te kunnen zitten lezen rond een vuurtje. Normaal liggen we rond 7 uur in de tent omdat alles dan donker is. We zijn part time begonnen aan onze winterslaap vrezen we.

Dag 73: De race naar Sfax

Zo' n 128km te gaan. Morgen moeten we aankomen. We rolden uit onze villa, Berten verzamelt nog wat look en Jasper bakt eitjes als zalig ontbijt met verse pijpajun. We krijgen bezoek van de ganse familie die ons blijven aanstaren terwijl we inpakken. Wanneer we willen vertrekken staat de oudste met zonen ons op te wachten met zeer straffe thee en een straf medicijn voor gewrichtspijnen: MINIMELOENEN. Perfect voor Fraukje haar lijdende knieën.
Het opvoedingsprogramma van Jasper krijgt vervolg. Deze keer wederom een half uur RRRRR training. Deze worden gevolgd door zanglessen voor Berten.

We zijn het moe! De computer wordt wat te veel en we gaan wat frissere lucht opzoeken in het Medina! We zitten nu in Tunis waar we heen zijn gereden via een zeer drukke weg. We houden jullie op de hoogte over Lybië!

Het beste van drie wazige computerhoofden!
En succes voor de Belgische politiek!

Berichtje uit Tunesië

2007-11-15T17:45:00.000+01:00

Een kort blogberichtje.
Verslag volgt later.

Door extreem uitgestrekte landschappen fietsten we richting zuid Tunesië. We passeerden enkele oude steden met prachtige Medina’s en een leuk uitbundig sfeertje. We staken het zoutmeer Chott el-Jerid over, 90 km alleen zout en wij. Maffe kleuren en het witte zout gaf me hier in het tropische zuiden veel goesting om te skiën.

Gevolgd door woestijnduinen en een paar verdwaalde dadelpalmen belandden we weer op 100 km niets.
De desert road waar we in ons eentje met een aardige watervoorraad doorheen kroesde. Veel tijd om te denken en prachtige landschappen om weer tot jezelf te komen na al die grote steden.

Toen belandden we in het zuiden. Bruine kale bergen die veel weg hebben van de Grand canyon wachten ons op. Maffe kronkelweggetjes (pistes) leiden ons doorheen dit verbluffende landschap. Dankzij de oude berber dorpjes leek het alsof we in de tijd gereisd waren. Soms nog intact. Ze leven hier een zeer mooi rustig leventje met hun ezeltjes en dromedarissen. Vervallen dorpjes boven op de bergen met zeer maffe bouwstijlen bezorgen ons speleologie mogelijkheden in de oude huisjes die half in de rotsen uitgehouwen zijn.

Nu zitten we in Tataouine in het zuiden vanwaar we helemaal terug naar Tunis zullen rijden met de hoop dat er een visum voor Libië voor ons klaar ligt.
Brand maar een kaarske!

Groetjes uit Tunesië,
Jasper, Berten & Fraukje.

De slag om Libië

2007-11-04T18:50:00.001+01:00

‘s Avonds al onze argumenten waarom wij naar Libië willen bijeen geraapt en een briefje in Fraukje haar beste Frans geschreven en laten vertalen in het Arabisch door den hotelbaas tot dat we er niks meer van begrepen. Met goed gevoel onze fietsen besprongen wat niet al te vlot lukte zonder bagage. Met weinig evenwicht en een andere wegligging slipte Jasper Berten onderuit en lagen we in de knoop op een druk kruispunt. Met bagage is de wegligging en de slipafstand een pak minder. Vanaf nu was het een geroep en gewaarschuw voor elk manoeuvre en rood licht op onze route. Volgens onze tipgevers moesten we in de buurt zijn van de Ambassade. We vroegen nog maar eens de weg en de man zij: ”Volg mijn wagen maar”. Met aardig wat gecross konden we hem bijhouden over de autostrade. Het was blijkbaar nog ver. Uitgeput aangekomen aan een zwaar bureautje met een zwaar uitgevallen knorrige man.
Na een tijdje werd Berten bij de consul geroepen, Jasper en Fraukje mochten niet mee. Berten kreeg er niet veel woorden tussen maar hij was duidelijk niet tevreden over onze Arabische tekst. We werden terug de straat opgestuurd voor een 2de vertaling. Een dame in een internetcafé deed aardig haar best. Terug in de ambassade kregen we te horen dat er nog geen antwoord is uit Tripolie. Maar we hadden nog niks ingediend. We vroegen naar de consul en na 1 uur wachten kwam hij opdagen en vond hij onze 2de vertaling duidelijk nog grappiger en begon hij zelf maar een briefje te schrijven.
Na nog een uur wachten en veel deurgeslaag, geroep en bureau gestamp van de dikke secretaris die hier duidelijk met tegenzin zit. Na 2 weken weten we misschien wat meer en kunnen we naar Libië.

Om deze maffe morgen te verwerken zijn we maar het zeer grote Bardo museum gaan bezoeken. Gelegen in een oud paleis en door de Fransen omgetoverd tot het meest indrukwekkende museum van de Magreb. Hier kregen we duidelijk een overdosis aan Romeinse mozaïeken en wisten we niet waar eerst te kijken. ‘s Avonds een goedkoop maar lekker etentje gedaan en meteen met een vol hoofd en een volle maag gaan slapen.

Dag 53 of .....

Ik (F E) pak over van den Berten. Er zijn veel zaken veranderd sinds de scheiding in Rome. Het landschap ziet er nu onbeschrijfelijk anders uit en de cultuur is al helemaal niet meer te vergelijken met waar we splitsten. Vrouwen worden hier heel ander bekeken en het is vaak moeilijk daaraan te wennen. Enerzijds word ik genegeerd als ik iets tracht uit te leggen en wordt de blik gevestigd op Berten of Jasper voor verdere uitleg en anderzijds word ik vaak op straat bijna uitgekleed door grijpgrage mannen. Doorheen een medina jaagt Jasper me vaak voor hem uit om ons wandelend trio af te sluiten.

Het hotel waar we in verbleven was een chaotische hoop gewassen kleding zomer, winter en binnenslaapzakken, voedsel en een spaarzame kakkerlak geworden. Die ochtend wilden we vroeg vertrekken. Gewekt door het muzikale gekweel uit de dichtstbijzijnde moskees trachtten we van onze chaos orde te maken en alles weer in de desbetreffende fietstas te proppen.
Tunis verlatend laveerden we doorheen de achterwijken van deze grootstad. Een eerste steen werd richting Bertens hoofd gegooid. Gillende jongetjes volgden roepend onze fietsen en legden hun neppistolen klaar om ons van onze fietsen te schieten. Ligt het aan het overzicht dat een zittende fietser heeft of was Berten net aan het kijken naar de mannen in kostuum die hun schapen op de middenberm van de drukke baan uitlieten? In elk geval, hij had de bende te laat opgemerkt. Ze haalden ons zwaaiend en roepend in, met hun handen graaiend naar meer oorlogsmateriaal.
We geraakten er zonder kleerscheuren vanaf en waren snel de ganse confrontatie vergeten door een prachtige dromedariskaravaan met ganse vrouwelijke Berberbevolking met bepakte ezeltjes en kleintjes. Tijdens een pauze bewerkte Berten onze ingemaakte olijven verder tot ze heerlijk gezout, gesneden, gekneusd en gecitroend waren.

We overnachtten in een groot kleibos waar we heerlijke beeldjes konden maken tijdens dat we onze behoefte deden.

Dag 54 Slag om Douga

Daarnet waart ge zo'n charmant meisje, maar nu? Bha.

Op onze nuchtere maag voerden we een uitgebreide discussie over hoe we allen deze reis verschillend interpreteerden en hoe we er anders mee omgingen. We zouden drie totaal verschillende invalshoeken kunnen schrijven en bundelen? (vooral niet doen – T) (wie gaat dat verbeteren? – H) en nog meer vreemde ideeën. Geklop op een boom meldde ons de komst van de gardien van het eucalyptusbos. Einde van de conclusie. Voorlopig want Berten en Jasper en achteraf Berten en Fraukje gingen nog zwaar door.

Vandaag is het de dag dat het gebeuren zal. Den Thomas die is jarig maar da wisten we al. Laat die laatste zin eraf en voeg een sergeant toe die ons vraagt waar we de nacht doorbrengen.

F: Dat weten we nog niet
S: Ik een veilige plaats weten. Onder lantaarnpaal,naast politiebureau op de parking. 20 km terug afdalen.
(Waar we vandaan kwamen) de haakjes staan hier op onbereikbare plaatsen. Den Hannes had hier moeten zijn.
F: Nee, bedankt, we vinden wel een goede plaats
S: Absoluut onmogelijk. Het is hier gevaarlijk. Dat is de enige oplossing.
F: Bedankt en tot ziens
S: Maar verdorie waar gaan jullie slapen?
F: We kunnen het vragen aan een vrouw bij de waterput die eigenares is van die boerderij daar. Misschien mogen we in haar velden staan.
S: IMPOSSIBLE!

We vertrekken zoekend naar een plaats om ons zo snel mogelijk te verschansen om de sergeant te ontwijken.
Terwijl Berten de bergen in duikt passeert hij terug op zijn brommer. Wat doen jullie hier? We drinken. Berten komt terug en heeft een moeilijk bereikbare en onzichtbare plaats gevonden hoog boven op een plateau.
Een tweede controle komt langsgetuft op een rammelende brommer. Hij houdt ons van een afstand in de gaten.
We ontwijken zijn blikken en struinen de bergen in met onze vehikels. Halverwege duiken we in de distels wanneer een speurende jeep traag passeert. We puffen veilig aangekomen op ons plateau uit tussen de Romeinse afgebrokkelde zuilen die her en der verspreid liggen. De tent staat en alles geraakt geïnstalleerd tot een bulderende en half huilende stem weergalmt tussen de bergflanken: JULLIE PASPOORTEN! NU DIRECT WAT HAD IK JULLIE GEZEGD HE? WAT HE? WAAR IS DAT CHARMANTE MEISJE VAN DAARNET? BHA meneer sergeant rochelt op de grond, stampt een drinkenbus in elkaar en loopt tierend tussen de Romeins steenvormige restanten. Vite suive moi, vite, suive moi, vite, je dis VITE!!! In een onbeschrijfelijk rottempo breken we de tent af en laden we alles terug in de fietstassen, inclusief de in elkaar gestampte drinkbus. We volgen zijn lange, nu bemodderde uniforn met badges in een miezerige regen, stijl bergafwaarts. VITE VITE VITE VITE. We volgen zijn brommer met distel tussen het achterwiel. Na een natte tocht en een race achter de sergeant en politieman met onze paspoorten komen we aan in een impressionante Romeinse site. Overal zuilen, tempels, oude Romeinse stadsdelen... en door de regen ontwaren we een gigantisch Romeins theater. La-bas, c'est votre place a dormir! Demain vous devez passer par lui pour trois billets pour voire la place ou vous avez dormi!
S:C'est bon fille charmant?
F nog half verdwaasd en kwaad mompelt: C'est fantastique.

‘s Nachts worden we getrakteerd op schapenvachten en thee en begrijpen de gardiens niets van de épouse die ook naast de vriend van de épouse slaapt. (épouse = echtgenote)

Dag 55

Nadat we onze behoefte gedaan hadden in het theaterputje of was het de fluisterplaats om toneelspelers te helpen wanneer ze hun tekst vergeten waren? We houden het op een rioolgat.

We kochten een ticket en hingen de toerist uit waarna we doorheen de site onze route vervolgden. Bij een nieuwe Romeinse site werd Fraukje bij het afdalen van een muur opgeschrikt door een hoornadder. Berten en Jasper werden geconfronteerd met loszittende zuilen. ‘s Nachts werden we opgeschrikt door telefoon van het thuisfront. Het uur was daar veranderd. Bij ons nu nog steeds niet. En voor verandering ga ik niet ijveren. Ik wil niet nog een uur later middageten eten.

Dag 56 Kusman

‘s Middags bij het middageten wordt Fraukje vastgepakt en tracht een niet al te snuggere man haar te kussen. Gelukkig was het mannelijke duo niet ver af. ‘s Middags volgt een training tegen opdringerige mannen. Tijdens het fietsen wordt sociale Jasper gevraagd door een sociaal geval om een banaal contract in België. Wat verder racet een ezel en jongetje met Jasper mee. Hij wil: mange mange mange, na opdringerig te blijven staan wanneer Jasper halt houdt geeft Jasper een welgemikt tikje op het achterste van het ezeltje en verder racet het jongetje.
‘s Avonds vergaten we water te halen en vingen regen op om onze vangst: eekhoorntjesbrood met verse tijm klaar te maken. Maar spijtig genoeg ging het spaarzaam verzamelde water tegen de vlakte.

Dag 57 Miss Cactusvijgkontverkiezing

Bertens bob heeft lekke band. Na het plakken struinen we door El Kef en krijgen we een rondleiding in een fort met enorm uitzicht over verschillende witte moskees en krijgen we een glimp van Algerije te zien. We laten ons vuilnis achter op de rug van een ezeltje, de plaatselijke vuilniskar. We kampeerden in een leemveld waar we al snel op Bufalovoeten rondwandelden.
‘s Nachts maande Jasper aan tot stilte. Er waren veel stemmen te horen rond onze fietsen en dat terwijl we zeer afgelegen stonden. We hoorden uiteindelijk een brommertje wegtuffen.
J: Hoeveel man denken jullie dat dat waren? En passen zoveel man op 1 brommertje?

Dag 58

Elke school blijkt plots gedaan wanneer wij passeren. We trachten ons vaak een weg te banen tussen joelende jongeren. Deze keer was de menigte enorm dicht en het juichen van normaal had meer weg van een grillig joelen. We hadden geluk dat we de mogelijkheid hadden om grote snelheid te maken voordat we op hen zouden moeten afstormen. Om de situatie nog te verergeren loste Jasper zijn achtertas en was Berten verdwenen. Gillend stortte ik me in de menigte mensen. Door de grote snelheid sprongen de studenten snel maar meestal op het laatste moment aan de kant. Er werd een trui gespannen waar ik mezelf heesbrullend onderdoordook. Met kloppend hart bolden we verder uit en stopten om tot rust te komen bij wat cactussen om weer wat vijgen te oogsten. Daar bleek dat er nog stenen gelanceerd waren die in de drukte amper tot me waren doorgedrongen.

Berten vind een overnachtingplaats verschanst achter agaven. We worden al snel opgemerkt en de vriendelijke man legt ons het politiek systeem van Tunesië uit. Later worden we bij hem uitgenodigd maar we eindigen bij een vriend van hem die vlakbij woont. Het is een gemoedelijke familie met geiten, schapen en ezeltjes. We krijgen een plaatsje in de stal. De honden moeten die nacht buiten doorbrengen. ‘s Avonds worden we getrakteerd op een soort van theeachtige koffie. De hemel trakteert op een grote stortvloed aan regen met water en loskomende leem op ons hoofd als gevolg.

We slapen ‘s nachts op dikke matrassen en een mat. Berten vreest dat het armoedige koppel nu zelf op de grond moet slapen maar ze weigeren ze terug te nemen.

Dag 59

Van de vader des huizes krijgen we ontbijt op bed: Vers gekookte eitjes, warme theeachtige melk/koffie. Iets meer melk dan gisteren. Verrukkelijk maar toch moeilijk aan te nemen in deze armoede. Bij het vertrek stopt Jasper enkele Dinars in het dochtertje haar handen.

Voor het avondeten kopen we dadels met maden. Volgens Jasper zijn dat de zoetste en inderdaad!

Dat was het! "De toekomst", zegt den Berten; "wordt een zoutmeer en vannacht zullen we slapen in palmbossen die oases vormen en die fata morganas vormen..."

Blogmasters! Steun met de examens ginder!
Andere goede lieden; Doe dat goed daar in België, we missen jullie allemaal!

2007-11-04T18:49:00.000+01:00

Verslag Tunesië

2007-10-27T12:31:00.000+02:00

(klik hierboven voor foto's vers uit de oven - H)
De boot viel in het water en we moesten 2 dagen wachten. Er volgde een 2de rustdag: Tekenen, lezen en wat rondgetoerd in een vissershaventje. Met muskietengaas (Berten) vis proberen vangen.
Er was veel interesse van lokale vissers en buiten een hevige vis die bijna in men oog sprong geen succes. Met een natte borst zonder vis terug gekeerd naar de tuin van het rusthuis.

Dag 49
De dag dat de boot uit het water kwam.

De wekker ging af, we rolde ons nog een keer rond in onze klemmende slaapzak, besloten dat het toch tijd werd om op te staan en zochten in het halfduister onze klam geworden kleren bijeen. Ontbijten, opruimen en alles herschikken op dezelfde plaats. Den boot gehaald. Onze fietsen mochten gratis mee.

Een lange boottocht wachtte ons, de Siciliaanse eilandjes verdwenen en vielen stilletjes van onze aardbol. Enkel een lege oneindige zee bleef over. De leesboeken die we van Leen hadden gekregen werden eindelijk verslonden. De duisternis viel en stilletjes werd het.
Tot de meeuwen ons naar het frisse dek riepen en dan kwamen de eerste lichtjes van Afrika in zicht.
Tot onze verbazing kwamen we in een zeer sjieke haven aan die veel weg had van een vlieghaven. Na een 5 dubbele paspoort controle, men wilde vooral weten vanwaar we kwamen, werden we zeer vriendelijk ontvangen. De douane was zeer geïnteresseerd in onze trip en de toiletmadammen vochten om onze flessen water te vullen. De politie wees ons de weg naar het strand waar we wel konden slapen.
Welkom in Tunesië!

Fraukje zette haar eerste voet in Afrika en we gleden over de zeer sjieke asfaltwegen. We aten een broodje aan de kant van de weg. Tot onze verbazing zag alles er hier westerser uit dan in Italië. Een vrouw gaf zonder problemen een man een mep. We waren verbaasd.
Maar Fraukje rook het verschil en zag alles anders. Het was donker en al middernacht toen we verder fietsten. Overal stond er politie met Star Wars sabels op de baan, ze staarden ons verbaasd na en brabbelden wat in hun walkietalkie.
We reden tussen de presidentiele palijzen en er viel niet te kamperen. Steeds was er wel een wachter in de buurt die zij dat we verder moesten rijden. Plotseling zagen we een groep zwarte bewakers staan. We doken iets verder in de boskes in de hoop hier te kunnen slapen. Maar we werden gevolgd door een zwarte schim op een motto. Hij scheen met zijn koplampen het bos in en onze reflectoren hadden ons verraden. Hij reed weg, duidelijk om versterking te halen. Wij rap het bos uit en er kwam al direct een grote zwarte jeep vol met zwarte gedaantes begeleid door een niet zo vriendelijk kijkende man op de zwarte motto. Zonder iets te zeggen achtervolgde ze ons tot dat we uit hun territorium waren verdwenen. Rustig reden we verder en zwaaide de politie verbaasd met hun roze Star Wars knuppels. Vermoeid en om 2 uur ‘s nachts stopte we achter een reuze waterput. Onder het oog van de koning die hier wijdverspreid staat op reuze affiches.
‘s Nachts klopten er een 4 tal agenten met hun walkietalkies op onze tent. We deden open en ze vroegen met hoeveel we in dat tentje lagen. Drie, zij Jasper.
Ze schenen nog efkes met hun fare naar binnen. Ah, dan is het ok en ze reden verder. (wilde fantasieën) Iets later stopte er nog een lading agenten ze meldden het tentje maar kregen duidelijk antwoord dat we daar mochten blijven staan.

Trrrrrrrrrr, Jasper opende de tent en de tuinman vroeg of we goed geslapen hadden. Hij schudde en schudde en schudde Jasper zijn hand tot Jasper het kon bevrijden.
We bezochten een prachtig dorpje op een heuvel met uitzicht op de baai van Tunis. Hier waren de katten weer koning en steeds werden onze benen gestreeld. We genoten van prachtige witte huisjes met blauwe deuren.
Onderweg naar Tunis passeerden we nog de grootste moskee van het land, reden we tussen Romeinse ruïnes en arriveerden in een zeer moderne stad waar we nu in een klein goedkoop hotelletje in het oude medina overnachten. Toen Fraukje ‘s nachts naar het toilet ging trok een dikke man zen broek af en geraakte Fraukje nog juist op tijd terug in onze kamer. Vanaf nu wordt Fraukje begeleid en beschermt door ons. Wandelend door de prachtige kleine straatjes vol handcraft genoten we van al de kruidige geurtjes en Arabisch geklingel.
Onderweg wordt ook Jasper door Arabische schoonheden lastig gevallen. Die hem spontaan vragen of hij ze ziet zitten of direct zijn hand in het voorbijwandelen vastpakken. Aan zijn gezicht te zien vind hij het niet zo erg.

We zijn nu opzoek naar de ambassade van Libië en we worden van de ene instantie naar de andere gestuurd. We hopen dat we nu het juiste adres hebben. Nu nog vinden en hopen dat we wat klaarspelen. Zou super zijn!

De pasfoto copies enz. steken in een keurige enveloppe.
De vooruitzichten van Tunesië zien er goed uit, er ligt ons nog wat te wachten.

Groetjes Jasper Fraukje Berten

Verslag Trapani

2007-10-22T12:01:00.000+02:00

(klik op foto voor meer foto's en wat tekeningen)
Dag 39 telling F, 146 telling B-J
De grotbewoners

Vertrokken uit Enna. Ontsnapt aan de passionele zaak. Tegen de 64 km/u de berg af gesjeesd en Jasper, nog volledig in de war, trok zijn vitessekabel door en reed zijn band nog eens geperforeerd. We bezochten nog een prachtige fototentoonstelling over traditionele katholieke feesten. 's Avonds kropen we boven een waterplaats in een perfecte grot de fietsen waren hier echter niet in te krijgen.
We tilde ze een muurtje op en camoufleerde de opvallende witte ligfietsbuis. Onze bagage kregen we boven aan de grot door een doorgooi ketting te vormen. Jammer voor Fraukje kreeg ze de olie over zich heen waar we voorheen visjes hadden in gefrituurd.
Fraukje werd visfraukje.
's Nachts had Fraukje last van haar maag.

Dag 147-40
Diaree plaats

's Morgens in de waterplaats een duikje genomen terwijl de plaatselijke bouwvakkers hun tonnen water voor te metselen kwamen bijvullen. Goed veel cactusvijgen gegeten en een prachtige bittere amandeloogst over ons heen gekieperde als een amandel regen. Aan een super markt werden we toegejuicht door geïnteresseerde siciljanen.
Duits, duits ge moet duits praten en veel over en weer geroep. Een paar schilders die met hun weinig engels vroegen:
where do you come from?
whats your name?
's Avonds aan een meertje vol kikkergekwaak en reiger gekampeerd waar we filosofeerde over de snelheid van het licht en een aparte Jasper theorie, en we allemaal met een gezamenlijk kak gevoel zaten (diaree!!!)

Dag148-41
Kaki en kak oogst.

Pauze, Berten kakt!!!
Pauze, Jasper kakt!
Pauze, Fraukje kakt!
Picknick in kak villa.
Fraukje gaat even verder want Berten is vastgelopen in...

We oogsten de ene grote kakioogst na de andere. Bomen puilen uit van die heerlijke gele vruchten maar iedereen blijkt ze hier vergeten te zijn. Na ettelijke kakies en een voze mond die we met klaver spoelen kregen we van een sympathieke winkelbediende 6 yoghurtjes. Nadat Berten nog wat mandarijntjes had geoogst overnachtten we in een klaverveld.

Dag 149-42 (Deze dagtelling is gestart vanaf dat den Hannes vertrokken is dus voor verwarring te voorkomen; Ik heb jullie al veel langer dat 42 dagen moeten missen!)
De dag dat... Fraukje voor een aula moet spreken

Tunesië is nu letterlijk te voelen. Arabische invloeden vinden we overal terug. We passeren Arabische triomfzuilen, een enorme Arabisch beïnvloede Duomo... Binnenin die Duomo worden we in het engels aangesproken door een jonge blondeling met op zijn T-shirt: "Ik hou van mijn Gelderland!" Het bleek te gaan om twee dappere Nederlandse fietsers die met hun oude koersfietsje en Bobkar tot hier geraakt zijn! Ze wilden de oversteek maken naar Tunesië maar hadden er (te zien: veel spijt in de ogen) van moeten afzien omdat ze het niet vertrouwden. Met een vrouw in Tunesië reizen leek hen toch te gevaarlijk.
Voorlopig voel ik me nog beschermd tussen men twee bodyguards maar we zullen zien wat Tunesië zegt!

We kregen meermaals jointjes aangeboden van de Palermo studenten die ons zeer 'GRANDE' vonden. Maar zoals gezonde fietsers sloegen we dat allemaal af!

Op zoek naar een fietsenmaker kwamen we langs ACADEMIA DELLA BELLE ARTE PALERMO. We werden er direct in de lift meegenomen naar de bovenste verdieping waar we een voorproef kregen van een tentoonstelling die het komende weekend zou openen. Benieuwd naar een Lithografieafdeling verzeilden we in klein vervallen lokaaltje met een vrouw met een bik achter een blok wit papier. Engels werd er niet gesproken. We werden verder geloodst naar ergens boven en stonden plots voor een hele gevulde aula. Spreekt er hier iemand Engels? Zo werd ik naar voor geduwd en mocht ik mijn vragen stellen voor een ganse aula. Nee, een echte lithorichting bleek er niet te zijn, enkel een deelsemester werd eraan gewijd, en persen hadden ze dacht men ook niet...

Het internetcafé sluit hier weeral! Het wordt traditie zo'n afsluiter!
De boot vaart niet naar Tunesië vanwege gigantische orkaan dus we kunnen weer voor een paar dagen de tent in om de orkaan te trotseren. Woensdag nog een poging!
(Hier zijn twee verslagen samengevoegd -T)
Het internetcafé heeft weer zijn deuren geopend en ik kan in het vervolg van het verslag vliegen terwijl buiten de wind giert en hier een schrale radio speelt.

Vervolg dag 42

Om de trip door Afrika aan te kunnen hadden we nog enkele nieuwe onderdelen nodig. We werden van de ene fietswinkel naar de andere geloodst tot we aankwamen in het paradijs voor de fietser: VIA BICICLETTA! De ene fietsenwinkel naast de andere, en dit een ganse straat lang! In dit paradijs verlekkerden we ons met nieuwe tandwielen, een nieuwe buitenband, wat boutjes en als toetje een blits stevig achterrek voor Fraukje.
Het was donker eer we water vonden in een koffiekoekenbar en ons te slapen legden op een grote steen op het strand.

Dag 43
Eindelijk bijt de zwarte slang Jasper

Op zoek naar wegwijzers richting Trapani vonden we een wegwijzer die we niet konden negeren: LIDL. Deze winkel plunderden we vakkundig met het oog op de schrale winkels in Tunesie. Het eerste sneuvelde het tropische yoghurtijs reeds voor we de parking konden verlaten!
We aten een luxemiddagmaal voor een kleine kapel en in onze vreugde zwaaiden we terug naar elke passant die toetend langsreed. Bleek na veel getoeter dat deze vriendelijke mensen niet in ons geïnteresseerd waren maar eerder in Maria die daar boven in die Kapel stond. Toeten en een kruisteken maken.
We vonden een idyllisch plaatsje lans de kust met een gigantische cactusrots rechts van ons. Jasper die nog steeds geplaagd wordt door lopende uitwerpselen kwam lijkbleek verrichter daden terug. Bij het zoeken naar een plaats om zijn boodschap te lozen was hij op een onfortuinlijke zwarte slang gaan staan. Het bleef bij een beet in zijn schoen.
Om nog verder in de feestelijke maaltijden te blijven, aten we hete pannenkoeken met gesmolten kaas en gevarieerde groenten! Een heerlijkheid na pasta, pasta en pasta!

Dag 44
De eerste ontmoeting met de neger.

De dag starten met een training steenwerpen, gegeven en gewonnen (in alle disciplines) door Jasper. Methode 1: Zo ver mogelijk gooien, methode 2: object raken in het water, methode 3: Vliegend object raken, methode 4: Object raken op het land.
Al fietsend oogsten we nog wat granaatappels en citroenen. Berten oogsten iets extra: Een neger! De handige man: in hout uitgesneden,dient nu als spatbord van zijn achterwiel.
Onze zadels een paar centimeter hoger gezet en de pedalen van Berten enkele cm’s verder en de kniepijnen trokken (voorlopig) weg als sneeuw voor de zon. Misschien staat mijn zadel nu wat te hoog...
Jasper zoekt extremen op wanneer hij niet verlost geraakt van zijn hik. Onze kampeerplaats leende zich daar perfect voor: Bestaande uit BBQ roosters, hoge muren en losstaande pamperpalen was de verlossing nabij.

Dag 45

Ge mag zoveel plukken als ge wilt (maar dan in het Italiaans...) De oogst kakki’s was enorm en het voze gevoel in onze mond ook. Na een reiniging met klaver fietsten we verder om aan te komen aan ons einddoel van Italië: Trapani!

Overmorgen zouden we een overzet hebben naar Tunesië! Toch als alles goed loopt. We zochten een goede plaats om deze rustdag door te brengen, maar het noodlot barst los. Zware felle regen en doordringende wind maken elke slaapplaats ongezellig. Langs haven en zoutwinning gefietst tot de weg doodliep op een gekkenhuis met een domein. ( Of was het een weeshuis, of instelling, of revalidatiecentrum, of ziekenhuis, of voor bijzondere jeugdzorg.

We frituurden de binnenkant van de tent volledig vettig door het slechte weer buiten.

Dag 46 RUSTDAG

Berten: Do you speak English?
Mister Italy: Yes
Berten: Le bateau pour Tunis...??

Het moest een zalige rustdag worden. We zaten aan zee op het zuidelijkste puntje van Italië met een gans strand en een roedel honden ter onzer beschikking. Het werd niets van dat. Een helse storm maakte van de tent een stomende kooi met drie opgesloten volwassenen die tussen matjes, slaapzakken en voedsel, zich een weg naar Tunesië en de rest van de trip lazen. 's Avonds werd er even buiten gekookt om later terug de tent in te duiken. Berten en Jasper overvielen in hun zoektocht naar water, de kok van het bejaardentehuis. Erg toeschietelijk was hij niet. "Nee, voor bejaarden moogt ge geen kraantjeswater gebruiken." Zei hij. Hier hebt ge wat mineraalwater. Toen een bejaarde aan de buitendeur begin te sleuren kwam de vrees in de twee fietsers op dat ze weleens opgesloten konden zitten.
Paranoia voor Berten,
Claustrofobisch voor Jasper
geworden vluchtten ze van de plaats des onheils met een kletsje mineraalwater (zelfs geen toilet voor water durven passeren).
De ganse nacht de tent tegen het aardoppervlak gehouden en onze wekker gezet voor een vroege start: De oversteek naar Tunesië!

Dag 47
De dag dat de boot in het water viel

Om de spanning erin te houden stoppen we nu. Deze keer niet omdat het internetcafé sluit!!

Gegroet altegaar!
Liefs
Fraukje, Berten en Jasper

Verslag Enna

2007-10-17T21:34:00.000+02:00

(klik foto voor fotogalerij)
De hondjes

We waren gestrand in een onbemande berghut en hadden ons ontfermd over 2 verkleumde hongerige hondjes. Allez ja, 2 hondjes hadden zich over drie hongerige trekkers ontfermd. We roosterden ze rustig boven een lekker warme openhaard en plukte nog een grote hoeveelheid brandneteltoppen om ze op smaak te brengen. Dierenvriend Berten stak gelukkig een stokje voor deze losgeslagen ideeën van de plaatselijke Italianen en het bleef bij wat gepofte kastanjes en neukebootjes maar toch met brandnetels.
Vervolgens trokken we verder door een herfstig landschap en onze zeer trouwe viervoeters bleven volgen. Tot op een zeer drukke baan waar dat de duidelijk niet aan verkeer gewende hondjes onder elk voorwiel wilde lopen. We fabriceerden een dubbele hondenles en liepen we er als een stel hippies bij.
De hondjes belemmerden ons gelift zeer drastisch met als gevolg dat we er waarschijnlijk een dag langer over gingen wandelen om terug bij onze fietsen te geraken. Maar toen onze grote hond doodmoe neerviel na 3 dagen volgen met weinig eten kregen we een lift tot bij de politie waar onze fietsen opgeslagen stonden. Hondjes gingen mee op de schoot en genoten van klassieke muziek. Bij de politie hebben we onze vrienden achtergelaten. Ze belden een dierenarts met de hoop ze een microchip bevatten om hun baasje terug te vinden.

Terug trappen / originele maaltijd

Onze honger begon over te geraken, de pasta degout van Italië werd ons te zwaar. Toast met ei en gestolen sla (afgekeurd, klaar voor de varkens) smaakte ons zalig als varkens.

Radadzo: hier zijn we naartoe gegaan omdat er een goede fietsenmaker te vinden zou zijn maar jammer genoeg was hij gesloten. Wachten tot 4 uur. (zeer weinig deftige fietsenmakers te vinden)
Gratis internet in een goktent.
Verjaagd door een arrogante gendarm en uiteindelijk nieuwe kettingen en tandwielen gekocht. Jammer genoeg vonden we geen nieuw rekje om Fraukje haar eikenhouten rekje te vervangen en we hadden 1 tandwiel voor Jasper tekort. Nog niet klaar voor Afrika zijn we dan maar doorgefietst naar een rivier
waar we ons al op verheugde om onze vieze vuile stinkende lichaampjes in te gooien en het volledige Siciliaanse ecosysteem te verontreinigen. Gelukkig voor Sicilië en jammer voor ons stond de rivier droog.
Gefrustreerd en vooral stinkend fietsten we verder en vonden we een plaatselijke wasbak waar we ons overtuigd met duikbril in gooiden. De marmerindustrie in de plaatselijke elektricien wist niet wat er gebeurde. (de verbeteraars wisten evenmin wat er gebeurde)
En de politie piepte eens goed met zijn achterbanden en haalde hun vliegenmeppers boven. Fris fris riekend trapten we ons een weg verder.

De aanslag op Fraukje

De ontmoeting met de plof pompoen:
Fraukje bukte zich voorover naar de ons reeds bekende plof pompoen.
Plofffff, de spetters vlogen rond haar oren. Fraukje sprong naar het midden van de weg en j regelde het verkeer. Een aanslag zonder dodelijke gevolgen.

Eindelijk de pistachenotenboom ontdekt.
Zuring en asperges geoogst en ‘s avonds in een mooie olijfgaard gaan slapen. ‘s Morgens zeiknat opgestaan wegens in slaap gevallen onder een prachtige sterrenhemel. Een ijverige olijfboer liep ‘s morgens door zijn veld en begroete ons vriendelijk. Hij leerde ons olijven inmaken en daar zijn we nu ijverig met bezig.

Het prachtige Sicilië

Klimmend, klimmend door het hart van Sicilië onderweg naar Enna het hoogste stadje. Door prachtige valleien slalomden we ons een weg steeds dichter bij Afrika. Sliepen we onder een notenboom en genoten we van zalige waterkers.

Enna, een passionele zaak

(Ok mensen, Jasper ga nog is proberen en stukske te type.)
Ik moet hier een dag beschrijven die ik liever zal vergeten, maar ja we zullen proberen. Het begon allemaal rustig , ‘s ochtends opgestaan en onze fietsen een opknapbeurt gegeven, terwijl F zichzelf aan het opknappen was (was wel is nodig). Onze fietsen terug gesmeerd, de rekjes opnieuw vastgesjord, velgen gerecht...
Het geblink van onze fietsen werd plots overblonken door Fraukje haar haren en glad geschoren benen (met hier en daar nog wel een stoppel). Blinkend en schitterend in de zon zetten we de klim naar Enna verder. Onderweg Kwamen we nog een Canadese fietser met bagage tegen en hij begon direct een gesprek met sociale Jasper. hij had al veel fietsreizen achter de rug en deed het ook vrij rustig aan. Aangekomen in Enna hebben we aan een oude kerk gegeten en de kerk bezocht. De vloer was bedekt met swastika’s en de muren versierd met mozaïeken oorlogstaferelen.
Na het bezoek hebben we de fietsen vastgemaakt en besloten het Historische Enna te voet verder te ontdekken. In een andere oude kerk (Dwomo) Kwamen we allemaal bloodborstige beelden tegen waarvan één zeer veel weg had van Fraukje die een boertje moet laten (schudden maar!!!). Verder gewandeld en een internetcafé gevonden met een opgewekte en vlot engels sprekende madame achter den toog. Ze was zeer behulpzaam bij het zoeken naar een bank en pizzahut. Terwijl Berten het verslag aan het typen was, gingen Fraukje en Jasper naar een supermarkt. Ondertussen was de opgewekte cybergriet aan het telefoneren met haar moeder en Fraukje kon nog enkele woorden opvangen, het ging over een "passionele zaak"!!! In de winkel vertelde Fraukje het tegen Jasper en Jasper kon zich plots niet meer concentreren op het winkelen. Terug in het internetcafé bleek het waar te zijn, we konden bij haar thuis komen eten. Nadat we naar de pizzahut zijn geweest. Ze had een auto van haar moeder kunnen regelen om de regen en de hagel te trotseren (zie noodoproep vorig verslag) na sluitingstijd van het internetcafé moesten we 10 (30)min wachten dan kwam ze voorgereden met de auto. Haar moeder die vooraan hoorde te zitten zag er nog al jong uit en droeg een halsband (bleek haar zus te zijn). Toen dat we vroegen of ze ver van het inrernetcafé woonde wou ze niet duidelijk antwoorden tot grote irritatie van Fraukje "I don’t understand her, can you translate it?" Vroeg de cybergriet dan aan Jasper... Uiteindelijk zijn we er aanuit geraakt en besloten we met de fiets de auto te volgen tot haar huis. Daar aangekomen onze fietsen achtergelaten om de pizzahut op te zoeken, dit werd Jasper bijna fataal. Hij stond met één been in de auto toen dat ze volle gas gaf, Jasper kwam er zonder kleerscheuren vanaf, "Ionora was haar naam en haar hoofd was in de wolken!!??". Aan de pizzahut aangekomen bleek dat we 20 min moesten wachten. Ionora stelde voor om met de auto Enna te laten zien. Vanuit de fiat met aangedampte ramen konden we door de mist een in nooddekens gehulde obelisk zien. Vanwege het slechte zicht stelde Fraukje een zeer goede vraag over de geschiedenis van Sicilië en Mussolini. Opgetogen probeerde ze heel het verhaal te doen tot het tijd was om de pizza te gaan halen.
Toen we met de pizza bij haar thuis aankwamen duwde haar vriend de deur voor onze neus dicht. We waren niet echt welkom bij zijn passionele vriendin. In een zeer gezellige sfeer hebben we dus onze pizza genuttigd. Na veelzeggende uitspraken van de hete dame: MAKE LOVE NO WAR en meerdere bliksemblikken fietsten we uiteindelijk door de gietende regen naar ons spookhuis op het hoogste en vlak naast het diepste punt van heel de stad. Hier pleegden frequent mensen zelfmoord en zouden de ijselijke gillen ‘s nachts binnensmuurs weerklinken.

Het werd een rusteloze nacht.

Het internetcafé gaat weer sluiten! Het vervolg volgt later!
Hou jullie goed ginder en stuur ons zeker een verslag van het Ardennenweekend! We zitten nu in Palermo.

Het beste!
The Happy Three

Verslag Etna

2007-10-13T17:20:00.000+02:00

(klik op de foto voor meer)

Slag der Etna

Aan de voet van de Etna, al granaatappelverorberend, werden we aangeklampt door een madame. Ze vertelde ons wat over de Etna en we vroegen of het op die moment veilig was de Etna op te klimmen. Zolang er geen donkere rook uit een van de 300 Etnamonden kwamen zouden we niets te vrezen hebben!
Om de klim te kunnen laten slagen moesten we een stocageplaats vinden voor onze fietsen. Polsend bij dat madammetje kwamen we bij een fototentoonstelling van haar man terecht. Hij zag onze dampende lijven niet echt in zijn huis zitten en schoof het probleem door naar de naburige kapper. Om contact met de kapper te zoeken gaf hij ons een foto van een man die 2 dagen geleden overleden was. Ondertussen werden onze handen gevuld met een proper T-shirt en honingbollen.

Zoektocht naar kapper

Eerst overnachtten we in een oude wijnhoeve waar we een clochard de weg naar zijn thuis blokkeerden. De speurtocht naar de kapper verdergezet met de foto van de overledene in de hand kwamen we bij een ex-gendarm. Hij kon ons noch helpen met de fietsen, noch met de kapper en zijn overleden vriend.
Verder gezocht en gevonden: DE KAPPER. Hij was niet thuis... dus de foto onder zijn deur geschoven.

Zoektocht naar gendarmerie

De kapper bleek niks. De gendarmerie was ons volgende plan. We belden aan en een niet erg behulpzaam gezicht verscheen. Het was gedoemd om te mislukken tot we Frollini kauwend (den Hannes begrijpt da wel) een nieuw gendarmexemplaar tegen het lijf liepen. Hij racete jaarlijks met zijn tandem en een blinde in België en had veel sympathie voor onze onderneming!
We kregen een garage ter beschikking naast zijn sjieke collectie fietsen.
Jasper laadde zijn grote worst hoog in met het lichtste materiaal, Berten had een gewichtige en evenwichtige rugzak en Fraukje had enkel een klein exemplaar waar we trachtten al het zwaarste in te stoppen. Uiterlijk leek het weer of de vrouw het er het lichtste vanaf bracht, maar schijn bedriegt...

Van getrainde fietskuiten tot isimowandelbenen

Er zijn maar 4 mensen die jullie kunnen helpen! Ga nooit van de wegen en als ge ze verlaten hebt, blijf waar je bent en bel een noodnummer! Niemand kan jullie helpen, nee ook de politie niet. De Etna is GEVAARLIJK!!!!

Daaaar gaan we, klimmend en strompelend omhoog met onze getrainde fietsbenen maar wandelbenen?
Het grootste probleem bleek uiteindelijk onze watervoorraad op pijl te houden. Professionele inbrekers Jasper en Berten wisten een verlaten tuin binnen te dringen en daar water af te tappen. De eerste nacht doorgebracht in openlucht en ‘s nachts toch de tent opgezet. De volgende ochtend verder geklommen met eekhoorntjesbrood, ons gewassen aan een refuge waar we een verdwaasde herder en zijn verdwaalde schapen terug samenbrachten.
Toen botsten we letterlijk op de eerste lavastromen. Onze wegen werden afgesneden maar we konden genieten van heerlijk verwarmende stenen van de recentste stromen.
(Berten komt hier juist binnengevallen: Hij was een kampeerplaats gaan zoeken maar zag plots allemaal bliksems en kolkende zwarte wolken die over elkaar heen begonnen te grijpen. Hij begon te lopen, te sprinten, vreesde voor een tornado en dook ineen onder een dichtbijzijnde boom. Toen barstte de hel los. Er klonken gigantische knallen: tak tak! Berten dook nog meer in elkaar en kreeg een gigantische vlaag van ballen op zijn hoofd. Ramen splinterden kapot en de hagel bleef fel neerslaan. Bollen zo groot als kleine eieren...)
Even een noodonderbreking. Vervolg verslag!

Water bleef een probleem. Uiteindelijk vonden we een barretje langs de toeristische weg waar we eerst een pintje dronken om daarna wat water om te koken te kunnen vragen. Deze man weigerde: onze eerste waterweigering. Geen water voor die avond, geen eten, geen drinken. Uiteindelijk vonden we gelukkig een bidon achter een gesloten souvenirkraampje, waaruit we water namen en filterden.

We legden ons te slapen in een laatste beukenbosje tussen verse lavastromen. Berten bouwde een demonenaltaar met beenderen tegen onverwachte lavastromen maar ‘s nachts voelden we de berg op zijn grondvesten daveren. Een hels onweer liet ons een tipje van het ware karakter van deze berg zien. ‘s Nachts sloop een grote vos met een zwarte streep (zei Jasper) rond de tent. Of was het een dwerg?

(Berten neemt efkes over)

Tussen de recente lavastromen en vergane skiliften struinden we ons een weg naar boven. Onze kaart was wel flashi maar de lavastromen hadden een eind gemaakt aan veel Romeinse wandelwegen en een kompas slaagt tilt door het magnetisme op een vulkaan.
Al snel verdwenen we in de wolken en de vrieskou kwam ons nader. Gelukkig hadden we ons hier op voorzien en konden we ons af en toe opwarmen aan wat warme zwaveldampen. Verder op weg naar de slag of de Etna kwamen we 2 verkleumde Belgische strandtoeristen in short tegen met ne fameuze druipneus. Zij hadden het niet gehaald. Wij wel. Door de sneeuw en de mist volgden we bijna vergane voetsporen.
Bijna boven werden we overwelmd door zwaveldampen en zagen we geen meter meer voor ons. Proberen om te blijven ademen en voorzichtig uit de dampen te wandelen zonder onze eigen voeten te zien. Toen stonden we er: de hoofdkrater van de Etna, 3340 meter en een afgrond vanwaar we de bodem niet meer konden inschatten. Mysterieus.
Na genoeg zwavellucht ingeademd te hebben startten we de afdaling en verkleumd vonden we een gesloten berghut waar we een lekker warme koffie hadden gezet.

Zwevend de berg af

We lopen nog over een mistig krater colletje en zetten met een elegante looppas over een poederig lava stroompje de afdaling verder. Tot de macht van lava ons weer voorgeschoteld werd en we in een vergaan skioord belandden.
Eindelijk terug een geel grasveldje gevonden na 2 zwart-wit dagen.

De hondjes

Terug over deftige paden werden we begeleid door zwaar bewapende militairen. Onze flashi jasjes trokken duidelijk hondjes aan. 2 speelse 4voeters volgden ons tot aan een prachtige berghut waar we ons aan een warme openhaard verwarmden. We hadden de hondjes achter het bange leger gestuurd maar vonden ze later terug in een lavagrot en ze vergezelden ons verder door een herfstig landschap waar we weer eens zalig genoten van alles wat de herfst ons te bieden heeft. ‘s Avonds vonden we weeral een prachtige berghut waarin we samen met onze hondjes overnachtten.

Het internetcafé sluit.

De rest volgt later.
Groetjes van The Happy Three Friends

Hoe een REACTIE plaatsen?

2007-10-04T21:49:00.000+02:00

Onderaan het berichtje op "reacties" drukken.

Als je een berichtje apart wil lezen met zijn reacties moet je op de titel drukken (naast fietsje). Met "Labels" kan je bepaalde onderwerpen kiezen. Laat jullie reacties nu maar komen! Groetjes.